.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Ἡ Γερμανική adidas ἔφτιαξε παντόφλες νά πατᾶνε τήν Ἑλληνική Σημαῖα καί τόν Σταυρό! (Φωτό)




Ἀποκλεῖστε τήν ἐν λόγῳ "φίρμα"!
Παραπονοθεῖτε στούς Γερμαναράδες
μέ ἐπιστολές, τηλέφωνα καί μέηλ,
ἀλλά καί στούς Ἕλληνες ἀντιπροσώπους
πού ἀγοράζουν τέτοια ταπεινωτικά 
γιά τήν Ὀρθοδοξία μας καί τό Ἔθνος μας προϊόντα 
καί τά μοσχοπουλᾶνε εἰς βάρος τῶν ὑψίστων ἀξιῶν
καί τῶν συμπολιτῶν τους!
Μήν ἀγοράζετε προϊόντα adidas
καί εἰ δυνατόν ΤΙΠΟΤΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ!


Πηγή πληροφορίας: https://www.facebook.com/apostolosgemo?fref=nf

Η ‘’αδελφή εκκλησία’’ και ο άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης

Ως γνωστόν, σύνοδοι συγκροτούνταν πάντοτε με αφορμή την διατάραξη της ειρήνης του πληρώματος της Εκκλησίας, λόγω της εμφάνισης και της διάδοσης κάποιας αιρέσεως.(1) 

Πώς, λοιπόν, ο λαός μας ο πιστός να αναγνωρίσει την αναγκαιότητα της ‘’αγίας και μεγάλης συνόδου’’, η οποία ούτε επεσήμανε ούτε και καταδίκασε κάποια αίρεση;

Πώς οι φιλότιμοι παπάδες μας και ο απλός πιστός ελληνικός λαός να πούνε το ‘’ναι’’ σε αποφάσεις μιας συνόδου, που αντί να καταδικάσει τις αιρέσεις, τις ονόμασε ‘’εκκλησίες’’και αντί να αναθεματίσει τους αιρετικούς, τους έβαλε και κάθισαν σε θέσεις τιμητικές, όχι μονάχα μέσα στην αίθουσα των συνεδριάσεων, αλλά και μέσα στην Θεία Λειτουργία, ημέρα της Πεντηκοστής;(2) 

Το πλήρωμα της Εκκλησίας δεν εφησυχάζει, όπως διακαώς θα επιθυμούσαν μερικοί.

Το πλήρωμα της Εκκλησίας αγρυπνεί. 
Και για την επαγρύπνηση αυτή, όλως παραδόξως, φρόντισαν οι ίδιοι οι διοργανωτές του Κολυμπαρίου!(3)

Ο δογματικός ενδοτισμός και η εκκλησιολογική μειοδοσία της ‘’συνόδου’’ της Κρήτης, αντί να καταστούν εργαλείο στα χέρια των οικουμενιστών, τελικά με την Χάρι του Θεού, λειτούργησαν εντελώς αντίθετα: Αφ’ ενός μεν ξύπνησαν τις μισοναρκωμένες συνειδήσεις των Πιστών, αφ’ ετέρου δε, αποκάλυψαν το πραγματικό φρόνημα ενός εκάστου των μελών της αρχιερατικής αυτής συνάξεως.(4) 

Οι αποφάσεις οποιασδήποτε συνόδου δεν επιβάλλονται διά της βίας, ούτε και εφαρμόζονται με αποκλειστική αρμοδιότητα των επισκόπων. ‘’Έσχατος κριτής της ορθότητας και της εγκυρότητας των αποφάσεων των Συνόδων είναι το πλήρωμα της Εκκλησίας. Οι κληρικοί, οι μοναχοί και ο πιστός λαός του Θεού’’.(5) 

Είναι εντελώς ξένο προς την Ορθόδοξη παράδοση, να λένε ιερωμένοι στα πνευματικά τους παιδιά, ότι τάχα τα κείμενα και οι αποφάσεις της ‘’αγίας και μεγάλης συνόδου’’ δεν τους αφορούν και ότι δεν είναι δουλειά δική τους, να ασχολούνται με τα θέματα αυτά. 

Οι κάθε λογής υπονομευτές της πολυτίμητης Ορθοδοξίας μας, με αφορμή τα γεγονότα της ‘’συνόδου’’ της Κρήτης, κατάλαβαν πολύ καλά, ότι σε θέματα σχέσεων με τους αιρετικούς, το πλήρωμα της Εκκλησίας δεν πείθεται από ‘’θεολογικές ορθότητες’’ ούτε από αγαπολογίες δυτικής κοπής. 

Γνωμοδοτείται μονάχα από αγιασμένους και φωτισμένους Πατέρες, δοχεία του Αγίου Πνεύματος, που προπορεύονται και το οδηγούν. Μονάχα οι Άγιοι μπορούν και υψώνονται, ως οδοδείκτες του πληρώματος της Εκκλησίας μας, απέναντι στην μανία των αιρετικών. 

Η παρακαταθήκη, για παράδειγμα, του αγίου γέροντα και μάρτυρα Ανατολίου της Όπτινα(+1922) δεν αφήνει περιθώρια αμφιταλάντευσης: ‘’Μη φοβηθείτε θλίψεις, μάλλον να φοβηθείτε την ολέθρια αίρεση, διότι μας γυμνώνει από τη Χάρη και μας απομονώνει από τον Χριστό’’.

Όπως επίσης και ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης. Για κάθε πιστό και προπαντός για κάθε αξιωματούχο ιερωμένο, σε θέματα σχέσεων με τους αιρετικούς, ο άγιος αυτός επίσκοπος αναδεικνύεται με την ζωή του, γνώμονας ασφαλής, ανόθευτος και ακέραιος. 

Ο άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, ως απεσταλμένος του Πατριαρχείου μας, πολέμησε σκληρά επί εφτά ολόκληρα χρόνια, για να σώσει τον λαό της Μικράς Ρωσίας (της σημερινής Ουκρανίας) από τις κακοδοξίες του παπισμού. Και τα κατάφερε. Με την βοήθεια του Θεού, κατατρόπωσε τους μισσιοναρίους του πάπα και έφερε σε πέρας την αποστολή του.(6) 

Ο άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, το ‘’κλέος των Ελλήνων’’, με την δράση του και τα συγγράμματά του, μας δίδαξε τρία πράγματα, εξόχως επίκαιρα:

Πρώτον, ότι ο παπισμός είναι αίρεση. Γι’ αυτό και τον πολέμησε με ζήλο.

Δεύτερον, ότι ο πάπας δεν πρόκειται για ‘’αδελφή εκκλησία’’, ούτε για ‘’κλάδο της εκκλησίας’’, ούτε και συνιστά ‘’τον άλλο πνεύμονα της Μίας Εκκλησίας’’. Γι’ αυτό και δεν συνδιαλέχθηκε ούτε στιγμή μαζί του. 

Και τρίτον, ότι στις επιθέσεις των αιρετικών δεν καθόμαστε με τα χέρια σταυρωμένα και τα στόματα κλειστά. Αγωνιζόμαστε με φιλότιμο εκεί, όπου έταξε τον καθένα μας ο καλός μας Θεός. Στην οικογένεια, στον χώρο εργασίας, στην ενορία, στην Μητρόπολη, στην Ιεραρχία. Οι ποιμένες, ως ευρισκόμενοι σε κατάσταση φωτισμού, προπορεύονται σε αυτόν τον αγώνα και δίνουν το παράδειγμα.

Συμπέρασμα: Τα πράγματα για εμάς τους Ορθοδόξους, σε ότι αφορά σε κάποιες ανίερες αποφάσεις της ‘’συνόδου’’ της Κρήτης, είναι ξεκάθαρα: 

Ἤ υπακούμε, ως οφείλουμε, στους Ιερούς Κανόνες και στους Αγίους Πατέρες μας και μιμούμαστε εν προκειμένω τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό ἤ γινόμαστε ένα με τους αιρετικούς και χάνουμε την ψυχή μας μια για πάντα.(7,8) 

Φώτης Μιχαήλ, ιατρός

Ἡ... playlist τῶν Μαθημάτων Θρησκευτικῶν στά Σχολεῖα! Μεταλλάσσονται σέ διαθρησκειακά "μαθήματα" καί σέ "μαθήματα Μουσικῆς" τῆς Νέας Ἐποχῆς μέ καλλιτέχνες πού προωθοῦν τόν σατανισμό, ὅπως ἡ Ριάννα!!! (καί βίντεο)



Δεῖτε σχετικά μέ τήν Ριάννα καί τό συναφές παλαιότερο ἄρθρο μας (24-10-2015) ἐδῶ:



Τοῦ Μάνου Χαραλαμπάκη

Τα τραγούδια που θα διδάσκονται οι μαθητές στο μάθημα των θρησκευτικών. Από Σαββόπουλο, Ξυλούρη, Πορτοκάλογλου, μέχρι Τρύπες, Μωρά στη Φωτιά, Beatles, Rihanna και Springsteen

Η playlist των θρησκευτκών περιλαμβάνει από Κατσιμιχαίους, Σαββόπουλο, Τρύπες και Μωρά στη Φωτιά μέχρι Springsteen και Rihanna.

Τα νέα προγράμματα σπουδών για το μάθημα των θρησκευτικών δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου περιλαμβάνουν και πολλά τραγούδια. Οι δάσκαλοι και οι θεολόγοι θα μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν ως διδακτικό υλικό σε συνδυασμό με τα κείμενα. Οι μαθητές θα μπορούν ακούσουν και να δουν – σε βίντεοκλιπ – από Μιλτιάδη Πασχαλίδη, Διονύση Τσακνή, Αφροδίτη Μάνου, Νίκο Πορτοκάλογλου, Νίκο Ξυλούρη, Βασίλη Λέκκα, Παύλο Σιδηρόπουλο, Τρύπες, Γιάννη Αγγελάκα, Mωρά στη Φωτιά, Στέλιο Καζαντζίδη, Δημήτρη Μητροπάνο, Φοίβο Δεληβοριά και Νικόλα Άσιμο, έως Bruce Springsteen και Rihanna!
Κάποιοι είπαν ότι με τέτοια τραγούδια το μάθημα των θρησκευτικών θα θυμίζει πλέον φεστιβάλ της ΚΝΕ ή αντίστοιχα φεστιβάλ νεολαιών της αριστεράς. Άλλοι έλεγαν ότι το μάθημα θα γίνει σαν τα λεωφορεία του ΟΑΣΑ όπου σύντομα οι επιβάτες θα ακούν μόνο «έντεχνα» τραγούδια. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος από την πλευρά του, στην επιστολή που έστειλε στον Πρωθυπουργό, διαμαρτυρήθηκε επισημαίνοντας τι σχέση μπορούν να έχουν τέτοια τραγούδια με ένα μάθημα θρησκευτικών.
Η αλήθεια είναι ότι η…playlist των θρησκευτικών έχει πολλά κομμάτια από το λεγόμενο «έντεχνο» τραγούδι αλλά έχει και τραγούδια που ερμηνεύει ο Ξυλούρης, συνθέσεις του Χατζηδάκι, του Σπανουδάκη και πολύ ροκ. Αυτή η «ιερή» playlist έχει απ’ όλα και Τρύπες, και Σιδηρόπουλο, και Αηδονίδη, και Αλεξίου. Βέβαια η λίστα περιέχει και δεκάδες ψαλμούς και θρησκευτικά τραγούδια. Αλλά αυτό είναι το σύνηθες.

Δείτε όλη την playlist των θρησκευτικών

Γ΄ Δημοτικού

«Ο Στάθης» (Μ.Λοΐζου) ερμηνεύει η Αφροδίτη Μάνου
«Οι δικοί μου» (Μ.Λοΐζου) ερμηνεύει η Τάνια Τσανακλίδου
«Η γκρίνια» Μαρία Κηλαδόνη
«Το τραγούδι της Αγάπης» Καίτη Κουλλιά
«Τα παιδιά ζωγραφίζουν» Τάνια Τσανακλίδου
«Όλα τα παιδιά της γης» Μαριάνα Ευστρατίου
«Ας κρατήσουν οι χοροί» Διονύσης Σαββόπουλος
«Εις το βουνό ψηλά εκεί» Φλέρυ Νταντωνάκη, Λουκιανός Κηληαδόνης
«Τι έπαιξα στο Λαύριο» Διονύσης Σαββόπουλος
«Η μικρή ελπίδα» Χαΐνηδες
«Της γης το χρυσάφι» Βασίλης Λέκκας
«Πουλιά στα χίλια χρώματα» Αλκηστη Πρωτοψάλτη
«Ανατολή και Δύση» Σαββίνα Γιαννάτου
«Λαλούν τα αηδόνια» Λουκιανός Κηλαηδόνης
«Τα τζιτζίκια» Μιχάλης Βιολάρης
«Το κυκλάμινο» Ελένη Βιτάλη
«Το τριζόνι» Μαργαρίτα Ζορμπαλά
«Χρυσό πουλί» Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
«Μία απλή αλήθεια» Βασίλης Παπακωνσταντίνου
«Δειλινό» Κώστας Θωμαΐδης
«Η γη μας» Ελένη Τσαλιγοπούλου
«Ο σουλτάνος της βαβυλώνας και η γυναίκα» Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Δ΄ Δημοτικού

«Ψαλμός – κόκκινη κλωστή» Δήμητρα Γαλάνη
«Είμαι ένα μικρό παιδάκι» Λουκιανός Κηλαηδόνης
«Προσευχή» Μαρία Φαραντούρη
«Kora Mosaic» Μαρία Φαραντούρη
«Νανούρισμα Κοιμήσου αγγελούδι μου» Σαββίνα Γιαννάτου
«Νανούρισμα» Χαρούλα Αλεξίου
«Χαίρε θάλασσά μου» (Σταμάτη Σπανουδάκη) Μικτή χορωδία Σπύρου Λάμπρου
«Μία Παναγιά» (Μ.Χατζηδάκι) Ηλίας Λιούγκος. Τραγούδι που γράφτηκε για την ταινία του Ηλία Καζάν AMERICA AMERICA (1963).
«Μητέρα μεγαλόψυχη» Νίκος Ξυλούρης
«Παιδιά ενός κατώτερου Θεούς» Γιώργος Νταλάρας
«Μικρό παιδί σαν ήμουνα» Γιώργος Ζωγράφος
«Ο σακάτης» Κώστας Χατζής
«Ο φιλομαθής Πτωχός» Νίκος Ξυδάκης
«Τα παιδιά που χάθηκαν» Διονύσης Σαββόπουλος 
«Παιδί δε μιλάς» Μίκης Θεοδωράκης
«Παιδί με μία φωτογραφία» Δημήτρης Μητροπάνος
«Τα μικρά παιδιά» Αρλέτα
«Τα παιδιά κάτω στον κάμπο» Μαργαρίτα Ζορμπαλά
«Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο» Μαρία Δημητριάδη
«Δημιουργία» Κώστας Χατζής
«Θα προφέρω τ’όνομά σου» Μαρία Φαραντούρη
«Πες μου το όνομά σου» Αλίκη Καγιαλόγλου
«Στο καλύβι του Μπαρμπά Θωμά» Κώστας Χατζής
«Ο προσκυνητής» Αλκίνοος Ιωαννίδης
«Το ταξίδι» (Μ.Χατζιδάκι) Βασίλης Γισδάκης
«Δι ευχών» Χαρούλα Αλεξίου
«Ξένος στη στράτα κι ορφανός» Μανώλης Μητσιάς
«Περιστεράκι» Νένα Βενετσάνου
«Με την Ελλάδα καραβοκύρη» Φλέρυ Νταντωνάκη, Μάνος Χατζιδάκις
«Άγιος και ο Ασίκης» Αργύρης Μπακιρτζής, Κώστας Σιδέρης
«Ο ανέμελος σαλός» Αργύρης Μπακιρτζής, Κώστας Σιδέρης

Ε΄ Δημοτικού

-«Κανονάκι» Διονύσης Σαββόπουλος
-«Τι θέλω» Βασίλης Παπακωνσταντίνου
-«Ο μέρμηγκας» Μάνος Λοΐζος
-«Βαβέλ» Νατάσα Μποφίλιου
-«Με το φορητό τον ουρανό μου» Μανώλης Μητσιάς 
-«Ο παπαγάλος» Μιλτιάδης Πασχαλίδης
-«Ο άσωτος» Τζένη Καρέζη και χορωδία
-«Κεμάλ» Βασίλης Λέκκας 
-«Ο καλόγερος» Νίκος Ξυλούρης
-«Άγγελος Εξάγγελος» Διονύσης Σαββόπουλος (σε μουσική Μπομπ Ντίλαν)
-«Τη μέρα της Πεντηκοστής» Νίκος Ξυλούρης

Στ΄ Δημοτικού

-«Εφτά ποτάμια» Γιάννης Χαρούλης
-«Βγήκε από τη θάλασσα η αρχόντισσα» Σαββίνα Γιαννάτου και Primavera en Salonico
-«Άνοιξη στη Σαλονίκη» Σαββίνα Γιαννάτου και Primavera en Salonico
-«Μαριλού» Αρετή Κετιμέ
-«Mi corazon» Γιασμίν Λεβί

Α΄ Γυμνασίου

-«Η μπαλάντα του οδοιπόρου» Βασίλης Λέκκας
-«Η τράτα» Βασίλης Παπακωνσταντίνου
«Ο κηπουρός» Βαγγέλης Γερμανός
-«Ο κόσμος που αλλάζει» Αλκίνοος Ιωαννίδης
-«Ο ποδηλατιστής» Αργύρης Μπακιρτζής, Διονύσης Ρούσσος & Σταύρος Καραμανιώλας
-«Που πας καραβάκι» Αφροδίτη Μάνου
-«Ρωτώ να μάθω την αλήθεια» Νένα Βενετσάνου
«Στην αρχή του τραγουδιού» Ελευθερία Αρβανιτάκη
-«Σαν ανοιξιάτικο καράβι» Νένα Βενετσάνου
-«Τι είναι αυτό» Βασίλης Λέκκας
-«Το όνειρο» Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Νένα Βενετσάνου
-«Όνειρα κι όνειρα» Άλκηστη Πρωτοψάλτη
-«Πόλεις του καλοκαιριού» Νένα Βενετσάνου
-«Το πηγάδι της γραφής» Νίκος Ξυδάκης
-«Το τραγούδι της Ευριδίκης» Λένα Πλάτωνος
-«Ο Δίας» Ψαραντώνης
-«Πότε θα ξαναμιλήσεις» Βασίλης Λέκκας 
-«Ο γυρισμός του ξενιτεμένου» Λάκης Χαλκιάς και Ιωάννα
-«Ο παντοκράτορας» Νίκος Ξυδάκης
-«Ο Ορφέας στον Άδη» Γιάννης Μαρκόπουλος, Χαράλαμπος Γαργανουράκης
-«Αυτόν τον κόσμο τον καλό» Νίκος Ξυλούρης
-«Και τι ζητάω» Διονύσης Σαββόπουλος, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας 
-«Ο εφιάλτης της Περσεφόνης» Μαρία Φαραντούρη
-«Πώς να σωπάσω» Νίκος Ξυλούρης
-«Βαβέλ» Νατάσα Μποφίλιου
-«Ρίσκο» Νίκος Πορτοκάλογλου και Φατμέ
-«Γλυκό σταφύλι» Παντελής Θαλασσινός
-«Κυριακή στη Σαλονίκη» Μπάμπης Τσέρτος

Β΄ Γυμνασίου

-«Τσε μία φωτογραφία σου» Μάνος Λοΐζος
-«Εικόνα αχειροποίητη» Ορφέας Περίδης
-«Η φωτογραφία (Μία μάνα κλαίει)» Στέλιος Καζαντζίδης 
-«Η φωτογραφία» Μανώλης Μητσιάς
-«Όνειρα της άμμου» Άλκηστις Πρωτοψάλτη
-«Παιδί με μία φωτογραφία» Δημήτρης Μητροπάνος
-«Την εικόνα σου» Νίκος Ξυλούρης
-«Τάδε έφη ο καθρέφτης» Λουδοβίκος των Ανωγείων
-«Φωτοβολίδα» Ορφέας Περίδης
-«Ο καθρέφτης» Φοίβος Δεληβοριάς
-«Τα είδωλα» Μωρά στη φωτιά 
-«Τι είναι αυτό που σε φοβίζει» Βασίλης Λέκκας
«Σαν να μην έζησα ποτέ» Μαργαρίτα Ζορμπαλά
«Ο νέγρος ο ζωγράφος» Μαρία Φαραντούρη
-«Ήθελα να σε ζωγραφίσω» Χάρις Αλεξίου
-«Την πόρτα ανοίγω το βράδυ» Μίκης Θεοδωράκης
-«Χρωματίζω πουλιά» Βασίλης Παπακωνσταντίνου
-«Και μπήκαμε στα χρόνια» Σταμάτης Σπανουδάκης, Ελένη Βιτάλη
-«Ο άσωτος – το μεγάλο μας τσίρκο» Τζένη Καρέζη και χορωδία
-«Καλώς ήρθες παράξενε ξένε» - Active Member 
-«Ο ξένος» - Δήμητρα Γαλάνη
«Ο σαμάνος» Διονύσης Σαββόπουλος και Θανάσης Παπακωνσταντίνου
«Ο μικρός ήρωας» Λουκιανός Κηλαηδόνης
-«Η τίγρης» Ψαραντώνης
-«Αθανασία» Δήμητρα Γαλάνη
-«Μάσκες» Βαγγέλης Γερμανός
-«Το ρώτημα» Χαΐνηδες
-«Δελτίον Ταυτότητος» Λουκιανός Κηλαηδόνης
-«Ο ήλιος ο Θεός» Βασίλης Σκουλάς
-«Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα» Σούλα Μπιρμπίλη
-«Δημιουργία» Κώστας Χατζής
-«Πάω να δω τ΄αστέρια» Διονύσης Σαββόπουλος
-«Για τη ζωή» Μάνος Λοΐζος
-«Χρωματίζω πουλιά» Βασίλης Παπακωνσταντίνου
-«Η κόρη του πασά» Νίκος Ξυλούρης
-«Ο άγιος και ο Ασίκης» Χειμερινοί κολυμβητές
-«Ο ανέμελος σαλός» Χειμερινοί κολυμβητές
-«Το σκοτεινό τρυγόνι» Σωκράτης Μάλαμας
-«Ο Ιρλανδός και ο Ιουδαίος» Γιώργος Ζωγράφος
-«Ξένος στη στράτα κι ορφανός» Μανώλης Μητσιάς
-«Ο Αντώνης» Μαρία Φαραντούρη
-«Οδραπέτης» Μαρία Φαραντούρη
-«Ο γέρο νέγρο Τζιμ» Μαρία Φαραντούρη
-«Σαν το μετανάστη» Μαρία Φαραντούρη
-«Άμα τελειώσει ο πόλεμος» Μαρία Φαραντούρη
-«Τα πουλιά της δυστυχίας» Διονύσης Σαββόπουλος
-«Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ» Θανάσης Παπακωνσταντίνου
-«Στο καλύβι του μπαρμπα Θωμά» Κώστας Χατζής
-«Αν η μισή μου καρδιά» Μαρία Δημητριάδη
-«Ξενιτεμένο μου πουλί» Γιώργος Μπαγιώκης 
-«Η Σμύρνη» Γιώργος Νταλάρας
-«Η προσφυγιά» Γιώργος Νταλάρας
-«Σμύρνη Κωνσταντινούπολη» Σωτηρία Μπέλλου
-«Μες του Βοσπόρου τα στενά» Γιώργος Νταλάρας
-«Η δική μου η πατρίδα» Γιώργος Νταλάρας
-«Φράγκοι πατήσαν το Μοριά» Δημήτρης Πουλικάκος
-«Πρώτη άλωση» Γιώργος Νταλάρας
-«Θέλω να δω τον Πάπα» Δήμητρα Γαλάνη
-«Οι δύο προφήτες» Χαΐνηδες
-«Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα» Φίλιππος Πλιάτσικας
-«Μπάρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη» Νίκος Ξυλούρης
-«Θούριος» Νίκος Ξυλούρης
-«Το τρελοβάπορο» Νίκος Δημητράτος
-«Κουβέντα μ’ ένα λουλούδι» Μαρία Φαραντούρη
-«Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες» Άλκηστις Πρωτοψάλτη
-«Ας κρατήσουν οι χοροί» Διονύσης Σαββόπουλος
-«Γιατί πουλί μου δεν κελαηδείς» Χρόνης Αηδονίδης
-«Να πέταγα πολύ ψηλά» Χρόνης Αηδονίδης
-«Φίλοι κι αδέρφια – Το μεγάλο μας Τσίρκο» Νίκος Ξυλούρης

Γ΄ Γυμνασίου

«Οι προσευχές των ναυτικών» Ξέμπαρκοι
«Εν κατακλείδι» Παύλος Σιδηρόπουλος
-«Η μπαλάντα του Ούρι» Βασίλης Λέκκας
«Μία φορά κι έναν καιρό» Δήμητρα Γαλάνη
-«Τι είναι αυτό που σε φοβίζει» Βασίλης Λέκκας 
-«Αλή» Παύλος Σιδηρόπουλος
-«Τα πουλάκια και τα’ αηδόνια» Χρόνης Αηδονίδης, Κώστας Λειβαδάς
-Μπορείς αν θέλεις» Άλκηστις Πρωτοψάλτη
-«Βιετνάμ» Διονύσης Σαββόπουλος
-«Χιροσίμα» Μαρία Φαραντούρη
-«Άσμα Ασμάτων» Μαρία Φαραντούρη
-«Η μαϊμού» Διονύσης Σαββόπουλος
-«Ο χορός των σκύλων» Μάνος Χατζιδάκις και Αλίκη Καγιαλόγλου
-«Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος» Νίκος Δημητράτος
-«Τα παιδιά που χάθηκαν» Διονύσης Σαββόπουλος
-«Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ» Θανάσης Παπακωνσταντίνου
-«Αιρετικό» Γιάννης Αγγελάκας
-«Τίποτα δεν πάει χαμένο» Μάνος Λοΐζος
-«Το φαινόμενο του θερμοκηπίου» Ψαραντώνης
-«Κόκκινη βροχή» Μαρία Φαραντούρη και Fuat Saka
-«Ωραίος που είσαι αυγερινέ» Νίκος Ξυλούρης
«Άδικα μου κλέψαν τη ζωή» Μανώλης Μητσιάς
-«Άδεια μου αγκαλιά» Διονύσης Σαββόπουλος
-«ΤΙ δεν έμαθε ο Θεός» Φίλιππος Πλιάτσικας
-«Εφτά ποτάμια» Γιάννης Χαρούλης
-«Τα νησιά της ειρήνης» Πάνος Κατσιμίχας και Μπάμπης Στόκας
-«Άτμαν – Βραχνός προφήτης» Γιάννης Αγγελάκας 
-«Τα όσα η μοίρα μου έγραφε» Χαΐνηδες
-«Το μερτικό μου απ’ τη χαρά» Στέλιος Καζαντζίδης
-«Σιγά μην κλάψω» Γιάννης Αγγελάκας
-«Η μικρή ελπίδα» Χαΐνηδες
-«Ωκεανός» Γιάννης Αγγελάκας
-«Τις νύχτες» Νίκος Ξυλούρης 
-«Πάμε γι’ άλλες πολιτείες» Ελένη Βιτάλη
-«We shall overcome» Bruce Springsteen
-«Γιορτή» Τρύπες
-«Και να αδερφέ μου» Νίκος Ξυλούρης
-«Η μέρα εκείνη» Δήμητρα Γαλάνη
-«Θα σημάνουν οι καμπάνες» Γρηγόρης Μπιθικώτσης 
-«Αυτός που πάει τη ζωή» Ορφέας Περίδης
-«Βρε δε βαριέσαι αδελφέ» Κώστας Χατζής
-«Ήρθε ο καιρός» Νίκος Δημητράτος
«Λίγο ακόμα» Μαρία Φαραντούρη
-«Πώς να σωπάσω» Νίκος Ξυλούρης
-«Σαν τον Κερέμ» Μαρία Φαραντούρη
-«Και τι ζητάω» Διονύσης Σαββόπουλος, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
-«Στη γιορτή της αυγής» Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
-«Απ’ το αεροπλάνο» Κώστας Χατζής
-«Ολαρία ολαρά» Διονύσης Σαββόπουλος
«Πού είναι ο ουρανός» Γιάννης Κούτρας Ελένη Βιτάλη 
-«Το περιβόλι» Διονύσης Σαββόπουλος
-«Η ζωή δεν είναι παίξε γέλασε» Μάνος Λοΐζος
-«Χαμήλωσε» Αφροδίτη Μάνου
-«Η πιο όμορφη θάλασσα» Μαρία Δημητριάδη
-«Ιθάκη» Διονύσης Σαββόπουλος
-«Μία φορά σ’ αυτή τη ζήση» Διονύσης Σαββόπουλος, Αλκίνοος Ιωαννίδης
-«Νυχτερινό», Σωκράτης Μάλαμας 
-«Ο ακροβάτης» Χαΐνηδες
-«Ο κήπος» Σωκράτης Μάλαμας
-«Παράκληση» Χαρούλα Αλεξίου, Αλκίνοος Ιωαννίδης
-«Η ζωή μου όλη» Στέλιος Καζαντζίδης
-«Το μυστικό» Μαρία Φαραντούρη
-«Οδός Ονείρων» Βασίλης Λέκκας

Α΄ Λυκείου

«Ο προσκυνητής» Αλκίνοος Ιωαννίδης
-«Οne of us» Joan Osborne
-«Μπαγάσας» Νικόλας Άσιμος
-«Περιβόλι» Διονύσης Σαββόπουλος
-«Συννεφούλα» Διονύσης Σαββόπουλος 
-«Umbrella» Rihanna
-«Δίψα» Νίκος Πορτοκάλογλου
-«Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη» Διονύσης Σαββόπουλος
-«Beatles» Eleanor Rigby 
-«Ας κρατήσουν οι χοροί» Διονύσης Σαββόπουλος»
-«Φυλακή» Μανώλης Φάμμελος
-«Εν κατακλείδι» Παύλος Σιδηρόπουλος
-«Να με προσέχεις» Νίκος Πορτοκάλογλου

Β΄ Λυκείου

-«Ανόητες αγάπες» Πυξ Λαξ, Χάρης Κατσιμίχας, Πάνος Κατσιμίχας
-«Διόδια» Σταύρος Σιόλας, Φωτεινή Βελεσιώτου 
-«Αν είσαι πλάι μου» Δημήτρης Μητροπάνος
-«Το τραγούδι του Αρχιπελάγους» Άλκηστις Πρωτοψάλτη
-«Dance me to the end of Love» Leonard Cohen

Γ΄ Λυκείου

-«Την πόρτα ανοίγω το βράδυ» Μίκης Θεοδωράκης
-«Up and Up» Coldplay

Όπως αναφέρουν οι υπεύθυνοι του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ ) του Υπουργείου Παιδείας «αν η ακρόαση ψαλμών και ύμνων οδηγεί στον λατρευτικό πυρήνα της θρησκευτικής κοινότητας από όπου αυτοί εκπορεύονται, η ακρόαση τραγουδιών και μουσικών αναδεικνύει την εμβέλεια, τον βαθμό επιρροής, αλλά και τις διαφορετικές προσλήψεις αυτού του λατρευτικού πυρήνα από τον πολιτισμό κάθε τόπου και εποχής».
Σημειώνεται επίσης πως η χρήση του υλικού δεν είναι δεσμευτική. Επιπλέον, τα νέα προγράμματα των θρησκευτικών, όπως τονίστηκε στη Βουλή από τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Παιδείας, θα αξιολογηθούν εκ νέου στο τέλος της χρονιάς.

Πηγή: http://www.tanea.gr/news/greece/article/5393669/to-playlist-twn-thrhskeytikwn/

Κατά πόσο η πίστη μας είναι συνειδητή;



Εδώ στην Ελλάδα «κληρονομούμε» την πίστη μας.

Αυτό όμως ίσως είναι και επικίνδυνο.

Επικίνδυνο, διότι όταν η πίστη δεν είναι εσωτερικός μας καρπός -καρπός πάλης με την αμφιβολία, με τον πόνο, με την λογική- τότε καταντά καθήκον. Χάνεται η δυναμική της. Βιώνεται στα όρια της παράδοσης, του εθίμου και όχι της σχέσης με τον Θεό.
Γι’αυτό και Εκκλησία σημαίνει για τους Έλληνες: παπάδες, σκάνδαλα, μιζέρια, «όχι και πρέπει».
Οι χριστιανοί καταντούν άνθρωποι με απωθημένα, φυλακισμένοι σε μια ζωή με καθήκοντα και υποχρεώσεις. Και η πίστη περνά στο περιθώριο.Πιο μεγάλη αξία έχει η διατήρησή της πίστης ως έννοιας και χαρακτηριστικό του γένους μας παρά ως Χάρη, ως Σχέση, ως Ελευθερία, ως Εμπιστοσύνη.

Πιστεύουμε στον Θεό επειδή είμαστε Έλληνες ή επειδή ματώσαμε μέσα στην γέννα της αναζήτησης; Είναι ένα ερώτημα που καλούμαστε ο καθένας να απαντήσει ειλικρινά.
Δυστυχώς οι περισσότεροι Έλληνες, ακριβώς γι’αυτό –επειδή είναι κατα συγκυρία πιστοί και όχι κατα συνείδηση- καταντούνε στο όνομα της δήθεν πίστης τους να αναθεματίζουμε άλλους ανθρώπους λόγο χρώματος, εθνικότητας.
Πιστεύουν λένε οι Έλληνες στην Ορθοδοξία αλλά πολεμούν τον μοναχισμό, τους κληρικούς.
Πιστεύουν λένε οι Έλληνες στην Ορθοδοξία αλλά συγχρόνως φλερτάρουν και με κάθε είδους ειδωλολατρία.
Γιατί τελικά η καρδιά μας μένει αμέτοχη της Χάρης. Δεν ζητούμε τον Θεό, αλλά μένουμε στα «πέριξ» του Θεού.

Είναι επικίνδυνο να λες ότι πιστεύεις επειδή και μόνο έτσι σου μάθανε.
Επικίνδυνο γιατί η πίστη δεν είναι ρούχο που το παίρνεις και το φοράς· διότι με την ίδια ευκολία θα το βγάλεις και θα το πετάξεις.
Η Πίστη κατοικεί μέσα σε καρδιές, μέσα σε δάκρυα, μέσα στο αίμα που χύνεται στις σιωπηλές μας στιγμές. Είναι κάτι το προσωπικό, το βαθύ, το απύθμενο.
Η Πίστη δεν «κληρονομείται», τελικά.
Η Πίστη είναι ο πιο μεγάλος πόνος.
Πόνος μιας γέννας που σε φέρνει στην Αλήθεια, στο Φως, στο Αιώνιο. 
Και αυτός ο πόνος είναι δώρο. Δώρο που σου δόθηκε όχι γιατί το άξιζες αλλά γιατί το ζήτησες, το θέλησες…
Πιστεύω. Μεγάλη κουβέντα.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος 

imverias.

Μη το ξεχνάς! Είσαι Ορθόδοξος Έλλην



Δυστυχώς, πολλοί το λησμονούν ή και το… προδίδουν! Αλλά τ’ όνομά σου μήπως το λησμονάς; Ποιος λησμόνησε ποτέ τ’ όνομά του; Ποιος λογικός αγνοεί τα στοιχεία της ταυτότητάς του;

Μη το ξεχνάς! Είσαι Ορθόδοξος Έλλην. Έχεις τον ωραιότερο και υψηλότερο και τιμητικότερο τίτλο στον κόσμο. Και μην ανησυχείς! Δεν πρόκειται για σχήματα λόγου ή για σωβινισμούς! Ποτέ. 
Αυτή είναι μια ιστορική αλήθεια, γι’ αυτό και γνήισα και αυθεντική και αναμφισβήτητη.

Από τότε, που κηρύχτηκε στην Ελλάδα ο Ιησούς Χριστός, ο αληθινός Θεός και Σωτήρας του κόσμου, οι θεοί του μύθου και της πλάνης, εκθρονίστηκαν από τον Όλυμπο και χάθηκαν στης απάτης το έρεβος. Από τότε, “η Χάρις και η αλήθεια δια Ιησού Χριστού εγένετο” (Ιω. Α’ 17). “Ο Ελληνισμός έχει αποκτήσει αιώνιο χαρακτήρα μέσα στην Εκκλησία”, γράφει ο π. Γ. Φλωρόφσκυ.“Ένας μόνο τρόπος υπάρχει, για να είναι η θεολογία μας καθολική: να είναι Ελληνική”. 
Με αυτό το πνεύμα του Χριστιανικού Ελληνισμού ή της Ελληνορθοδοξίας ήταν εμπνευσμένες οι τελευταίες υποθήκες του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, όταν έλεγε στα πνευματικά του παιδιά: “Να αγαπάτε τους Έλληνας, διότι αυτοί μας οδήγησαν εις την πίστη του Χριστού και αυτοί διατηρούσι την Πατερικήν Παράδοσιν της Ορθοδοξίας”.

Μία προφητεία και ένας ύμνος στην Ορθοδοξία ήταν τα λόγια του μεγάλου βυζαντινολόγου Στηβ Ράνσιμαν από το B.B.C. στις 13.1.1994, κατά την απονομή τιμής του από την Ελληνική Κοινότητα του Λονδίνου. Μεταξύ των άλλων, τόνισε τα εξής: “Κατά τον επόμενον αιώνα η Ορθοδοξία θα επικρατήσει μεταξύ όλων ων ιστορικών θρησκειών, ενώ το μέλλον του Καθολικισμού και του Προτεσταντισμού είναι αβέβαιο. Η Ορθοδοξία διατηρεί τα στοιχεία της Πίστεως, ενώ οι άλλες Χριστιανικές ομολογίες έχουν καταπέσει σε έναν ξερό ορθολογισμό…”

Η Ορθοδοξία υπήρξε μέγα και ανεκτίμητο δώρο του Θεού. Είναι θησαυρός και κιβωτός της αλήθειας. Κλείινει μέσα της όλο το μεγαλείο της Θείας Αποκάλυψης. Στα χρόνια της Παλαιάς Διαθήκης η χρυσοκάμωτη κιβωτός φύλασσε τις πλάκες του Νόμου με τις δέκα εντολές του Θεού. Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός φυλάσσει σαν ακοίμητος φρουρός την αμώμητη πίστη του Ευαγγελίου και της Ιεράς Παράδοσης, που είναι καταχωρημένη στα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων και τις αποφάσεις των επτά Οικ. Συνόδων.

Μονάχα η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η “Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία”. Οι άλλες είναι ομολογίες και όχι “εκκλησίες”. Άλλωστε δεν είναι δυνατό να υπάρχουν πολλές “εκκλησίες”. Όλες οι λεγόμενες “εκκλησίες”, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά χριστιανικές αιρέσεις – δηλαδή, σάπια παρακλάδια του Χριστιανισμού. Καθώς δίδασκε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: “Όλες οι πίστες είναι ψεύτικες. Τούτο εκατάλαβα αληθινά – μόνο η πίστη των Ορθοδόξων είναι καλή και Αγία… Να ευφραίνεσθε οπού είσθε Ορθόδοξοι Χριστιανοί και να κλαίετε δια τους ασεβείς και αιρετικούς, όπου περιπατούν εις το σκότος”.

Και για να θυμηθούμε το σχετικό Συνοδικό της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου: “Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Χάρις ως έλαμψεν, ούτω κηρύττομεν. Αυτή η πίστις των Αποστόλων, αυτή η πίστις των Πατέρων, αυτή η πίστις των Ορθοδόξων, αυτή ηπίστις την οικουμένην εστήριξεν”.

Μπροστά στα μεγάλα θέματα της Πίστης δε χωράει καμιά υποχώρηση και κανένας συμβιβασμός. “Ου συγχωρεί συγκατάβασις εις τα της πίστεως”, διακηρύττει ο Αγ. Μάρκος ο Ευγενικός.

Μη το ξεχνάς! ΕΙΣΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΛΛΗΝ. Και να θυμάσαι ότι: Όποιος αρνείται τη θρησκεία του, είναι εξωμότης! Όποιος αρνείται την Πατρίδα του, είναι προδότης! 
Δυο συνώνυμες λέξεις εσχάτης αισχύνης και ατίμωσης. Λοιπόν η απάντησή σου;

“Πιστός άχρι θανάτου”!

Του Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

από το φυλλάδιο: “Φωτιστικά κείμενα για την σωτηρία μας” – Ορθόδοξος Ιεραποστολικός Σύνδεσμος Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου των Θεσσαλονικέων

Τα άγρια θηρία των παθών

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΜΕ για την διόρθωσι των παθών. Για σκεφθήτε τι άσχημο πράγμα είναι να βλέπη κανείς το σπίτι του σε κακή κατάστασι και τους τοίχους έτοιμους να πέσουν, και αντί να το διορθώση, κάθεται και κατασκευάζει αυλές και προαύλια. Ή να είναι άρρωστο το σώμα και αντί να φροντίζη γι’ αυτό, κάθεται και υφαίνει χρυσά φορέματα.
Έτσι γίνεται τώρα. Ενώ η ψυχή μας βρί­σκεται σε κακή και αθλία κατάστασι, ενώ κυριεύεται από τον θυμό, από την κακολογία, από αισχρές επι­θυμίες, από επίδειξι και κενοδοξία, από ατίθασες και επαναστα­τικές κινήσεις, ενώ σύρεται στο χώμα και σπαράζεται από τόσα θηρία, αντί να κοιτάξουμε να την απαλλάξουμε από τα πάθη, ασχολούμεθα με σωματικές ανέσεις και καλλωπισμούς...
Όταν μία αρκούδα ξεφύγη από εκεί που την φυλάνε και γυρίζη ελεύθερη στους δρόμους, κλείνουμε τα σπίτια μας και βαδίζουμε από στενά δρομάκια για να μη πέσουμε επάνω σ’ αυτό το θηρίο. Και τώρα που όχι ένα θηρίο, αλλά πολλά σπαράζουν τον ψυχικό μας κόσμο ούτε είδησι παίρνουμε.
Για την ασφάλεια της πόλεως φροντίζουμε πολύ και κλεί­νουμε τα θηρία σε απόμερα μέρη και σε σιδερένια κλουβιά. Και τα φυλάμε όχι κοντά στην Βουλή ούτε στα δικαστήρια ούτε στα ανάκτορα, αλλά πολύ μακρυά. Απ’ εναντίας όμως στην ψυχή μας όπου υπάρχουν κάποια άλλη βουλή και κάποια άλλα ανάκτορα και δικαστήρια, αφίνουμε τα θηρία να ανεβαίνουν μέχρι τον νου, δηλαδή τον θρόνο τον βασιλικό, και να ωρύωνται και να θορυβούν.
Αυτή είναι η αιτία που όλα γίνονται άνω-κάτω και όλα γεμίζουν από ταραχή και τα εσωτερικά και τα εξωτερικά, και καθόλου δεν διαφέρουμε από πόλι που την αναστήλωσε βαρβα­ρική επιδρομή. Και ομοιάζει η κατάστασις σαν να επετέθη ένας δράκοντας σε φωλιά με νεοσσούς, και οι νεοσσοί με φωνές τρόμου πετούν κατατρομαγμένοι εδώ κι’ εκεί μη ξέροντας πως να απαλλαγούν από την αγωνία τους.
Γι’ αυτό σας παρακαλώ, ας φονεύσουμε τον δράκοντα, ας δεσμεύσουμε τα θηρία, ας τα πνίξουμε, ας τα σφάξουμε. Κάθε πονηρία που υπάρχει μέσα στο νου μας ας την εξοντώσουμε με την «μάχαιραν του Πνεύματος».
Έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε κι’ εμείς λέοντες που έχουν φοβερά δόντια και όποιος πέσει σ’ αυτά τον κομματιάζουν. Τέ­τοιοι λέοντες είναι ο θυμός, η σαρκική επιθυμία… Κοίταξε λοιπόν να ομοιάσης με τον προφήτη Δανιήλ και μη επιτρέψης σ’ αυτά τα πάθη να εμπήξουν τα δόντια τους μέσα στην ψυχή σου.
Μερικά άγρια θηρία, όταν είναι εύσωμα και καλοθρεμμένα, νικούν τους αντιπάλους των. Όταν όμως τα υποβάλη κανείς σε πείνα και τα αδυνατήση, τους εκοίμισε το θυμό και τους αφή­ρεσε την δύναμι, ώστε και ένας ασήμαντος αντίπαλος να τα βάζη μαζί τους.
Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τα πάθη της ψυχής. Όποιος τα αδυνατίζει, τα καθιστά υποχείρια στο λογικό. Όποιος τα καλοτρέφει, καθιστά την πάλη μαζί τους δυσκολώτερη, με αποτέλεσμα να τα τρέμη και να καταντήση δούλος των για πάντα.
Κάποιος σοφός έλεγε: «Η αμαρτία ξεκινά από την υπε­ρηφάνεια». Δηλαδή η υπερηφάνεια είναι ρίζα και πηγή και μητέρα της αμαρτίας.
Εξ αιτίας αυτής ο πρωτόπλαστος έχασε την μακαρία εκείνη ζωή στον παράδεισο, και ο διάβολος που τον εξηπάτησε, έχασε το τόσο υψηλό αξίωμά του. Γνωρίζοντας ο ακάθαρτος διάβολος ότι η υπερηφάνεια μπορεί και από τον ουρανό να γκρεμίζη, την σκέφθηκε ενώ επιχειρούσε να ρίξη κάτω τον Αδάμ από την τιμημένη θέσι του. Αφού τον «εφούσκωσε» με την υπόσχεσι πως θα γίνη ίσος με τον Θεόν, τον συνέτριψε και τον κατέβασε στα βάραθρα του άδη.
Τίποτε δεν αποξενώνει από την φιλανθρωπία του Θεού και τίποτε δεν παραδίνει στην φωτιά της κολάσεως, όσο το τυραννικό πάθος της υπερηφάνειας. Όταν υπάρχη μέσα μας αυτή, όλη η ζωή μας είναι ακάθαρτη, έστω και αν διαθέτουμε καθαρότητα ή παρθενία ή νηστεία ή ευχές ή ελεημοσύνη ή ο,τιδήποτε άλλο. Διότι, όπως λέγει η Γραφή, «είναι ακάθαρτος στα μάτια του Κυρίου κάθε υψηλοκάρδιος» (Παροιμ. ιστ’, 5).
Όχι μόνο η πορνεία ή η μοιχεία μολύνει τους ανθρώπους, αλλά και η υπερηφάνεια και μάλιστα πολύ περισσότερο από αυ­τές. Γιατί; Διότι η ανηθικότης αν και είναι ασυγχώρητο κακό, άλλ’ όμως ξεκινά από την αιτία της επιθυμίας. Στην αλαζονεία όμως δεν μπορείς να βρης κάποια αιτία ή κάποια πρόφασι, ώστε να έχης κάποιο ίχνος δικαιολογίας και συγγνώμης. Τίποτε άλλο δεν είναι αυτή, παρά διαστρέβλωσις της ψυχής και αρρώστεια βαρύτατη που δεν γεννάται από τίποτε άλλο παρά από την ανοη­σία. Δεν υπάρχει πιο ανόητο πράγμα στον κόσμο από τον αλα­ζονικό άνθρωπο.
Οι δόξες και οι λαμπρότητες του κόσμου είναι ασταθείς. Τίποτε δεν διαφέρουν τα λαμπρά πράγματα του κόσμου από τις θεατρικές παραστάσεις και από την ομορφιά των ανοιξιάτικων λουλουδιών. Πριν ακόμα εμφανισθούν, αναχωρούν. Αλλά και αν παραμείνουν λίγο καιρό, αμέσως υποκύπτουν στην φθορά.
Αλήθεια, ποιο πράγμα είναι πιο μηδαμινό, από την τιμή και την δόξα που προέρχεται από τους ανθρώπους; Ποιος είναι ο καρπός της; Ποια η ωφέλειά της; Σε ποιο χρήσιμο αποτέλε­σμα καταλήγει; Και είθε να ήταν μόνο αυτό το άσχημο! Αλλά τώρα, εκτός του ότι δεν προσφέρει κέρδος, προξενεί και ζημίες.
Όποιος υπακούει σ’ αυτήν την τόσο σκληρή και άσχημη «δέσποινα», είναι υποχρεούμενος να υποφέρη συνεχώς πολλά λυπηρά και επιβλαβή πράγματα. Είναι πράγματι «δέσποινα» σε όσους την έχουν και όσο πιο πολύ κολακεύεται από τους δού­λους της, τόσο περισσότερο σηκώνει το ανάστημά της και τους βασανίζει με σκληρότερες διαταγές. Αντιθέτως, αυτούς που την περιφρονούν και την απορρίπτουν, δεν μπορεί καθόλου να τους αντισταθή.
Είναι δηλαδή χειρότερη και από κάθε τύραννο και από κάθε θηρίο. Διότι ο τύραννος και τα θηρία, αν τους καλοπιάση και τους θωπεύση κανείς, πολλές φορές ημερεύουν, ενώ αυτή όσο περισσότερο πάμε με τα νερά της, τόσο πιο πολύ αγριεύει. Και όταν βρη κάποιον που υποτάσσεται σε όλα, τίποτε δεν δι­στάζει να τον διάταξη.
Έχει και κάποια σύμμαχο, που δεν σφάλλουμε αν την ονομάσουμε θυγατέρα της. Δηλαδή, όταν τραφή και αυξηθή και ριζώση καλά μέσα μας, γεννά την «απόνοιαν», που όχι λιγώτερο από την ίδια καταστρέφει και κατακρημνίζει την ψυχή τού ανθρώπου.
Πως λοιπόν θα μπορέσουμε να νικήσουμε το πάθος της κενοδοξίας; Αν στην μια δόξα αντιτάξουμε άλλη δόξα. Πολλές φορές καταφρονούμε τον υλικό πλούτο, όταν ατενίσουμε προς κάποιον άλλο πλούτο. Επίσης περιφρονούμε και την ίδια μας την ζωή, όταν αντιληφθούμε πως υπάρχει κάποια άλλη πολύ ανώτερη. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με την δόξα. Μπορούμε να περιφρονήσουμε εντελώς την δόξα τούτου του κόσμου, όταν αντιληφθούμε πως υπάρχει κάποια άλλη πολύ πιο σπουδαία, η πραγματική δόξα.
Η δόξα τούτου του κόσμου είναι άδεια και άχρηστη και διατηρεί το όνομα χωρίς περιεχόμενο. Η άλλη όμως δόξα είναι η αληθινή. Προέρχεται από τον ουρανό και έχει ως εγκωμιαστάς όχι ανθρώπους, αλλά αγγέλους και αρχαγγέλους και τον Δε­σπότη των αρχαγγέλων.
Εάν λοιπόν στραφής προς εκείνη την ομήγυρι, εάν καταλάβης τι στεφάνια υπάρχουν εκεί, εάν κοιτάξης προς τα χειρο­κροτήματα που υπάρχουν εκεί, ποτέ δεν θα μπορέσουν να σε κυριεύσουν τα εδώ ένδοξα πράγματα˙και ούτε όταν τα απολαμβάνης θα τα θεωρής σπουδαία ούτε όταν σου λείπουν θα τα αναζητής.
Άλλωστε και στα ανάκτορα κανείς από τους δορυφόρους τού βασιλέως δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια να είναι αρεστός σ’ αυτόν που φορεί το στέμμα και κάθεται επάνω στον θρόνο,και αντ’ αυτού να περιεργάζεται τις φωνές από τα σαλιγγάρια ή τον βόμβο από τις μυΐγες και τα κουνούπια που πετούν γύρω. Πράγματι οι έπαινοι των ανθρώπων δεν είναι πολύ σπουδαιότε­ροι από αυτά. Ας καταλάβουμε λοιπόν πόσο φτηνά είναι τα ανθρώπινα και ας συγκεντρώνουμε ό,τι καλό έχουμε στα ασύλητα ταμεία τού ουρανού και ας επιζητούμε την δόξα που είναι μόνιμη και αμετακίνητη.
Πες μου γιατί δεν μπορείς να νικήσης τον πειρασμό της δόξας, την στιγμή που άλλοι άνθρωποι τον νικούν. Μήπως αυτοί δεν έχουν την ίδια ψυχή, το ίδιο σώμα, την ίδια μορφή, την ίδια ζωή;
Σκέψου τον Θεόν. Σκέψου την δόξα τού ουρανού. Σύγκρινέ την με τα παρόντα, και γρήγορα θα διώξης μακρυά την επίγεια δόξα.
Εάν ποθής δόξα, να ποθής την πραγματική. Τι δόξα είναι αυτή που προξενεί ατιμίες; Τι δόξα είναι αυτή που σε αναγκάζει να επιθυμής ασήμαντες τιμές και να τις θεωρής απαραίτητες; Τιμή πραγματική είναι το να δοξάζεσαι από σπουδαία πρόσωπα, όχι από ασήμαντα. Εάν λοιπόν αγαπάς με πάθος την δόξα, να ποθής την δόξα που προέρχεται από τον Θεόν. Εάν συμβή αυτό, θα καταφρόνησης την επίγεια δόξα, και θα την ιδής άτιμη.
Εάν όμως δεν αντικρύσης την δόξα τού Θεού, ούτε θα κατανόησης ότι η εδώ δόξα είναι αισχρή και καταγέλαστη. Όπως ακριβώς συμβαίνει με την φιλία μιας κακής και άσχημης γυναίκας. Όσο κανείς συνδέεται μαζί της με πάθος, δεν μπορεί να ιδή την δυσμορφία της, διότι το πάθος σκοτίζει την ορθή κρίσι.
Τι είναι η δόξα; Δώσε μου έναν ορισμό της. Είναι, θα ειπή κάποιος, το να θαυμάζεσαι από όλους. Πως να θαυμάζεσαι δίκαια ή άδικα; Εάν άδικα, τότε δεν πρόκειται για θαυμασμό, αλλά για κατηγορία και κολακεία και κατηγορία. Εάν δίκαια, τούτο είναι κάτι αδύνατο. Διότι οι άνθρωποι δεν κρίνουν ορθά, αλλά θαυμάζουν όσους τους εξυπηρετούν στις επιθυμίες τους. Και αν αμφιβάλλετε, κοιτάξτε αυτούς που αφιερώνουν τα πρά­γματά τους και τα χρήματά τους στις ανήθικες γυναίκες, στους ηνιόχους, στους χορευτές.
Εάν κάποιος πεθαίνη για επαίνους, ενεργεί όχι όπως θέλει ο ίδιος, αλλά σύμφωνα με την όρεξι των άλλων. Έτσι γρήγορα ξεφεύγει από τον δρόμο της αρετής.
Τι θα είχαμε να συμβουλεύαμε σ’ αυτό το ζήτημα; Τι άλλο παρά να κοιτάμε προς τον Θεόν, να πράττουμε όλα όσα Εκείνος υιοθετεί, να εφαρμόζουμε το καλό και να μη χάσκουμε προς τα ανθρώπινα πράγματα και τον ανθρώπινο έπαινο. Ο υπολογισμός στον ανθρώπινο έπαινο φθείρει και την νηστεία και την προσευ­χή και την ελεημοσύνη· και όλο μας τον πνευματικό πλούτο τον αδειάζει. Για να γλυτώσουμε από όλα αυτά, ας φύγουμε μακρυά από το πάθος της φιλοδοξίας. Και πάντοτε να κοιτάμε ένα πράγμα, τον έπαινο του Θεού, την ιδική Του γνώμη, την επευφημία αυτού που είναι Δεσπότης όλων μας. Έτσι θα δια­νύσουμε ενάρετα την επίγεια ζωή μας και θα αξιωθούμε μαζί με όλους τους φίλους τού Θεού των μελλοντικών αγαθών.
Εκείνος που έχει μάθει να μη πέφτη σε πορνεία, ούτε σε μοιχεία θα πέση, ενώ εκείνος που έχει παραδοθή στο πρώ­το, γρήγορα θα κατάληξη και στο δεύτερο.
Τι έχω να σας συμβουλεύσω; Θα σας συμβουλεύσω κάτι για να κόψουμε τις ρίζες του κακού.
Όσοι έχετε νέα παιδιά και πρόκειται να τα οδηγήσετε στον κοσμικό βίο, να τα παρακινήτε γρήγορα για τον γάμο. Στους νέους είναι εξημμένες και ενοχλητικές οι σαρκικές επιθυμίες. Γι’ αυτό στον προ του γάμου καιρό να τους συγκρατήτε με συμβουλές, με απειλές, με φόβους, με υποσχέσεις, με αναρί­θμητα άλλα. Όταν όμως είναι καιρός γάμου, να μη αναβάλλετε να τους στεφανώνετε.
Μόλις το παιδί μεγαλώση, πριν πάη στρατιώτης, πριν από τις άλλες βιωτικές υποθέσεις, φρόντιζε για τον γάμο του. Και όταν εκείνο ιδή ότι γρήγορα του φέρνεις την νύμφη και ότι είναι σύντομος ο χρόνος, θα μπόρεση να δαμάση την φλόγα. Αν όμως ιδή ότι αμελείς και αργείς και περιμένεις πότε θα αυξηθή η περιουσία, θα απελπισθή από το μακρό χρονικό διά­στημα και θα γλυστρήση στην ανηθικότητα. Αλλά αλλοίμονο! Και εδώ ρίζα τού κακού η φιλαργυρία!
Κανένας δεν ενδιαφέρεται πως το παιδί θα αποκτήση σεμνότητα, σωφροσύνη, επιείκεια, αλλά κοιτούν με μανία πως να συγκεντρώσουν χρήματα. Χάριν του χρυσού παραγκωνίζονται όλα τα άλλα.
Σας παρακαλώ λοιπόν να φροντίζετε πρώτα για τις ψυχές των παιδιών σας.
Αν το παιδί σας πλησίαση αγνό τη νύφη, τότε η χαρά θα είναι πιο ευλογημένη, ο φόβος τού Θεού μεγαλύτερος και ο γάμος πραγματικά τίμιος, αφού θα υποδέχεται σώματα κα­θαρά και αμόλυντα, και τα παιδιά που θα γεννηθούν θα είναι γε­μάτα από πολλή ευλογία, και μεταξύ τους οι σύζυγοι θα ομο­νοούν.
Όταν όμως ο νέος αρχίζη να διαπράττη ασέλγειες και συνηθίση στην ζωή της ανηθικότητος, τότε και όταν παντρευθή τα ίδια θα κάνη. Η γυναίκα του την πρώτη και την δεύτερη ημέρα θα τού φανή καλή και επαινετή. Αμέσως θα επανέλθη στην προηγούμενη ασέλγεια, στα ασύδοτα και άσεμνα γέλια, στα αισχρά λόγια, στα σχήματα και στις κινήσεις της μαλθακότητος και σ’ όλη την άλλη απρέπεια, που δεν μας επιτρέπεται να την περιγράψουμε.
Η σοβαρή και αξιοπρεπής γυναίκα του δεν εκθέτει τον εαυτό της σε τέτοιες απρέπειες. Διότι εδόθηκε στον άνδρα για να ζήσουν μαζί, να αποκτήσουν παιδιά, όχι για ασχημίες και γέλια· για να παραμένη στο σπίτι και να το τακτοποιή, για να τον διδάσκη να είναι σεμνός και εγκρατής.
Αλλά σου φαίνονται γλυκά τα κινήματα της αμαρτωλής γυναίκας; Το ξέρω κι’ εγώ. Το διακηρύσσει και η Γραφή: «Από τα χείλη της ανήθικης γυναίκας στάζει μέλι» (Παροιμ. ε’, 3). Για αυτό σου ομιλώ έτσι, για να μη γευθής εκείνο το μέλι, διότι αμέ­σως μετατρέπεται σε χολή. Και αυτό το τονίζει η Γραφή: «Αυτή η γλυκύτητα για λίγο ευχαριστεί τον φάρυγγά σου, και έπειτα το μέλι γίνεται πικρότερο από την χολή και σφάζει περισσότερο απ’ ό,τι το ακονισμένο δίκοπο μαχαίρι» (Παροιμ. ε’, 4).
Είπα προς τους πατέρες σας ότι πρέπει γρήγορα να σας οδηγούν στον γάμο, αλλά όμως και εσείς οι νέοι δεν είσθε ανεύ­θυνοι. Δεν φταίει το νεαρό της ηλικίας, διότι θα έπρεπε τότε όλοι οι νέοι να είναι ανήθικοι, αλλά εσείς οι ίδιοι σπρώχνετε τον εαυτό σας στην φωτιά.
Όταν πας στο θέατρο και αφήσης τα μάτια σου να χορ­ταίνουν με τα άσεμνα και τα γυμνά, για λίγο αισθάνθηκες ηδονή, αλλά κατόπιν απεκόμισες από εκεί πολλή έξαψι και φλό­γα. Όταν παρακολουθής θεάματα και τραγούδια που δεν έχουν κανένα άλλο θέμα παρά τον παράνομο έρωτα… πως θα μπόρεσης να δείξης σωφροσύνη και εγκράτεια; Αυτά τα διηγήματα, αυτά τα θεάματα, αυτά τα τραγούδια σου κυρίευσαν την ψυχή. Και το βράδυ που θα κοιμηθής θα τα ιδής και στα όνειρά σου, διότι συνήθως η ψυχή φαντάζεται στα όνειρα ό,τι σκέπτεται και επι­θυμεί κατά την ημέρα.
Όταν λοιπόν πηγαίνης σ’ αυτά τα θεάματα, και βλέπης αισχρά πράγματα και ακούς λόγια αισχρότερα, και τραυματί­ζεσαι, χωρίς έπειτα να χρησιμοποιής φάρμακα, πως δεν θα αυξηθή η σήψις; Πως δεν θα χειροτέρευση η αρρώστεια; Όταν λοιπόν επισωρεύουμε επάνω μας αυτά που βλάπτουν, και καθό­λου δεν φροντίζουμε γι’ αυτά που ωφελούν, πως μπορεί να έχουμε κάποια υγεία;
Εύκολο είναι να αποκτήση κανείς εγκράτεια και σωφροσύνη, αρκεί να το θελήση, αρκεί να απομακρύνεται από τις επι­βλαβείς αιτίες.
Δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να περιπατή ο άνθρωπος. Και όμως και αυτό γίνεται κουραστικό και δύσκολο σε μερικές γυναίκες, αλλά και σε άνδρες, από την ζωή της χλι­δής, της ανέσεως και της μαλθακότητος.
Όταν θελήσουμε κάτι, δεν υπάρχει καμμιά δυσκολία. Και όταν δεν το θελήσουμε, δεν υπάρχει καμμιά ευκολία. Όλα εξαρ­τώνται από εμάς. Από το εάν θέλουμε ή εάν δεν θέλουμε.
Ο Παύλος γράφοντας προς τους Εβραίους ομιλεί και συμβουλεύει ως εξής: «Να επιδιώκετε την ειρήνη με όλους, και τον αγιασμό, διότι χωρίς αυτόν κανείς δεν θα ιδή το πρόσωπον τού Κυρίου» (Εβρ. ιβ’, 14). Εδώ λέγοντας αγιασμό εννοεί την σωφροσύνη, να αρκήται δηλαδή ο καθένας στην ιδική του γυ­ναίκα και να μη πηγαίνη σε άλλη.
Όποιος δεν αρκείται στην ιδική του, δεν υπάρχει τρόπος να σωθή, αλλά οπωσδήποτε θα απολεσθή, έστω κι’ αν έχη αναρί­θμητα καλά έργα. Εξ αιτίας της πορνείας δεν πρόκειται να εισέλθη στην βασιλεία των ουρανών. Αλλά δεν πρέπει αυτό να το ονομάσουμε πορνεία, θα το ονομάσουμε μοιχεία. Όπως η συζευγμένη γυναίκα, αν πάη με άλλον άνδρα, γίνεται μοιχαλίδα, έτσι και ο συζευγμένος με γυναίκα, αν πλησιάζη σε άλλη, γί­νεται μοιχός.
Ο μοιχός δεν θα κληρονομήση την βασιλεία, αλλά θα πέση στην κόλασι. Άκου τι λέγει γι’ αυτούς ο Χριστός: «Το σκουλήκι που θα τους τρώγη δεν θα πεθαίνη, και η φωτιά που θα τους καίη, δεν θα σβήση» (Μαρκ. θ’, 45). Καμμιά συγχώρησι δεν έχει αυτός που έχοντας τόση ανάπαυση στην γυναίκα του παρανομεί με άλλη.Αυτό είναι ακράτεια. Εάν τόσοι άνδρες απέχουν και από την ιδική τους γυναίκα, όταν είναι καιρός νη­στείας, όταν είναι καιρός προσευχής, τι να ειπούμε γι’ αυτόν που ούτε στην ιδική του αρκείται, αλλά και άλλη πλησιάζει; Πόση φωτιά επισωρεύει επάνω του;
Ο άνδρας που θα απομακρύνη και θα διώξη την ιδική του γυναίκα, δεν επιτρέπεται να πλησίαση άλλη, γιατί αυτό αποτελεί μοιχεία. Για σκεφθήτε τώρα τι αμάρτημα είναι, να έχη κανείς την ιδική του και να εισάγη και άλλη. Κανείς ας μη αφήση αυτό το νόσημα στην ψυχή του, αλλά ας το ξερριζώση αμέσως. Γιατί δεν ζημιώνει τόσο την γυναίκα του, όσο τον εαυτό του. Πρόκει­ται για πολύ βαρύ και ασυγχώρητο αμάρτημα. Γι’ αυτό, αν μία γυναίκα έχη ειδωλολάτρη σύζυγο και τον χωρίση παρά την θέ­λησή του, τιμωρείται από τον Θεόν. Εάν όμως χωρίση αυτόν που την εξαπατά, δεν τιμωρείται.
«Εάν μια γυναίκα Χριστιανή έχη άνδρα άπιστο (ειδωλο­λάτρη), και αυτός συγκατανεύει να συγκατοική μαζί της, ας μη τον αφίνη» (Α’ Κορ. ζ’, 15). Όταν όμως έχουμε στην μέση πορνεία, η Γραφή ομιλεί διαφορετικά: «Εάν κάποιος διώξη την γυναίκα του, χωρίς να υπάρχη λόγος πορνείας, την κάνει να γίνη μοιχαλίδα» (Ματθ. ε’, 32).
Εκείνος που θα συνέλθη με πόρνη, θα γίνη κατ’ ανάγκη ένα σώμα μαζί της. Πως λοιπόν η σεμνή σύζυγός που είναι μέ­λος τού σώματος τού Χριστού, θα τον δεχθή; Πως θα ενωθή με αυτόν που έγινε μέλος τού σώματος της πόρνης;
Και πρόσεξε τι άλλο αναφέρει η Γραφή: Αυτή που έχει σύζυγο ειδωλολάτρη δεν είναι ακάθαρτη, «διότι έχει αγιασθή ο σύζυγος δια της γυναικός» (Α’ Κορ. ζ’,14). Ενώ για την πόρνη ομιλεί διαφορετικά: «Να πάρω λοιπόν τα μέλη τού Χριστού και να τα κάνω μέλη πόρνης»; (Α’ Κορ. στ’,15). Στην πρώτη περίπτωσι, παρά την συνοίκησι με ειδωλολάτρη, ο αγιασμός παραμένει και δεν απομακρύνεται, ενώ στην δεύτερη περίπτωσι φεύγει.
Φοβερό λοιπόν αμάρτημα η πορνεία. Φοβερό και πρόξενο αθανάτου κολάσεως. Αλλά και σ’ αυτήν την ζωή επιφέρει αναρίθμητα κακά, διότι αυτός που πορνεύει, αναγκάζεται να κάνη ζωή κουραστική, αγωνιώδη και ταλαίπωρη. Μπαίνοντας στο ξένο σπίτι, κατέχεται από υποψία, υποψιάζεται τους υπηρέ­τες, υποψιάζεται τους υπολοίπους, ζει μια ζωή που δεν είναι κα­λύτερη από τη ζωή των κολασμένων.
Γι’ αυτό σάς παρακαλώ, φροντίστε να απαλλαγήτε από το νόσημα αυτό. Διαφορετικά μη εισέρχεσθε στον ιερό χώρο της Εκκλησίας. Τα γεμάτα ψώρα πρόβατα δεν πρέπει να είναι μαζί με τα υγιή, αλλά μακρυά, μέχρις ότου θεραπευθούν. Έχουμε γίνει μέλη τού Χριστού. Ας μη γίνουμε μέλη της πόρνης. Εδώ δεν είναι οίκημα αμαρτίας, αλλά Εκκλησία. Εάν εσύ έχης καταστήση τον εαυτό σου μέλος της πόρνης, μη στέκεσαι στην Εκ­κλησία, για να μη μολύνης τον τόπο.
Και αν ακόμη δεν υπήρχε κόλασις, εσύ έπειτα από την ιερή συμφωνία, από τις λαμπάδες τού γάμου, από τον νόμιμο δεσμό, από την παιδοποιία, από τον σύνδεσμο, πως θα το ανεχθής να προσκολλάσαι σε άλλη γυναίκα; Και πώς δεν ντρέ­πεσαι; Πώς δεν κοκκινίζεις; Αγνοείς ότι πολλοί άνθρωποι κατα­δικάζουν και αυτούς που μετά τον θάνατο της συζύγου των παίρνουν άλλη, παρ’ όλο που το πράγμα δεν είναι κολάσιμο. Εσύ όμως, εισάγεις άλλη γυναίκα, ενώ ακόμη ζει η ιδική σου! Αυτά όλα πόση ακράτεια και σαρκικότητα δείχνουν!
Μάθε πως για όλα αυτά έχει λεχθή: «Το σκουλήκι τους δεν πεθαίνει και η φωτιά δεν σβήνει» (Μάρκ. θ’, 45). Ας φρίξης την απειλή, ας φοβηθής την κόλασι. Η εδώ ηδονή δεν συγκρί­νεται με την εκεί κόλασι.
Πιο βλαβερή από όλες τις δαιμονικές ενέργειες είναι η υπερβολική αθυμία και μελαγχολία. Όποιους ο δαίμονας έχει δεμένους με αυτές, κυριαρχεί πλήρως επάνω τους. Αν όμως απαγκιστρωθούν, δεν μπορεί να τους κάνη κανένα κακό.
Την αθυμία και μελαγχολία τις τοποθέτησε ο Θεός μέσα στην ανθρώπινη φύσι όχι για να τις χρησιμοποιούμε αντικανο­νικά και απάνθρωπα και να καταστρέφουμε τους εαυτούς μας, αλλά για να ωφελούμεθα. Και πως μπορεί να ωφελούμεθα; Όταν τις χρησιμοποιούμε τότε που πρέπει. Όχι τότε που μας βλάπτουν οι άλλοι, αλλά τότε που βλάπτουμε εμείς τους άλλους. Εμείς όμως αντιστρέψαμε τους όρους και ενώ διαπράττουμε τόσες κακίες δεν στενοχωρούμεθα καθόλου. Αν τύχη όμως και μας βλάψη κανείς στο παραμικρό, τα παραδίνουμε όλα, απογοητευόμαστε, μας πιάνει ίλιγγος, είμαστε έτοιμοι να αυτοκτονήσουμε, να πεθάνουμε.
Ο θυμός είναι φοβερή φωτιά που κατατρώγει τα πάντα. Καταστρέφει το σώμα. Διαφθείρει και κάνει κακόμορφη και αηδιαστική την ψυχή. Δεν υπάρχει τίποτε πιο αισχρό, πιο άτιμο, πιο φοβερό, πιο αποκρουστικό, πιο βλαβερό από τον θυμό. Αν μπορούσε ο οργίλος να παρατηρούσε τον εαυτό του την ώρα της οργής, δεν θα χρειαζόταν άλλη νουθεσία. Δεν υπάρχει τίποτε πιο άσχημο από το ωργισμένο πρόσωπο.
Η οργή είναι μια μέθη ή καλύτερα κάτι χειρότερο από την μέθη και αθλιώτερο από τον διάβολο. Εκείνος που κατα­λαμβάνεται από το πάθος της οργής είναι σαν μεθυσμένος. Το πρόσωπο του φουσκώνει, η φωνή του τραχύνεται, τα μάτια του κοκκινίζουν, το μυαλό του σκοτεινιάζει, ο νους του καταποντί­ζεται, η γλώσσα του τρέμει, τα μάτια του αναταράζονται, τα αυτιά του ακούνε άλλα αντ’ άλλων, τα μηνίγγια του κτυπώνται από την οργή πολύ περισσότερο απ’ ό,τι αν τα κτυπούσε το πιο δυνατό κρασί. Και επικρατεί επάνω του τέτοια ζάλη και ανατα­ραχή και τρικυμία που χειρότερες δεν γίνονται.
Αν όμως συγκρατούμε τον εαυτό μας να μη ξεσπά σε κραυγές, θα βρούμε μια σπουδαία και φιλοσοφημένη αντιμετώπισι. Γι’ αυτό και ο Παύλος μαζί με την οργή απαγορεύει και την κραυγή: «Κάθε οργή και κραυγή ας φύγη μακρυά σας» (Εφεσ. δ’,31).
Πρέπει να φεύγουμε μακρυά από την οργή, και στις συ­ζητήσεις μας να δείχνουμε την ειλικρίνειά μας όχι μόνο με την αποφυγή της οργής αλλά και της κραυγής. Η κραυγή είναι το υλικό της οργής. Ας δέσουμε το άλογο, για να εξοντώσουμε και τον καβαλάρη. Ας κόψουμε τα φτερά τού θυμού, και δεν πρόκειται να ανεβή προς τα ύψη το κακό. Η οργή ανήκει στα πάθη που χαρακτηρίζονται για ταχύτητα και οξύτητα, και μπορεί με πολλή ευκολία να ληστέψη τις ψυχές μας. Γι’ αυτό πρέπει από παντού να της κλείνουμε την πόρτα. Γιατί οπωσδήποτε δεν στέκει, τα μεν άγρια θηρία να κατορθώνουμε να τα εξημερώ­νουμε, ενώ την ψυχή μας να την αφίνουμε σε κατάστασι αγριότητος.
Μερικές φορές ο θυμός είναι χρήσιμος. Πότε; Όταν επιτίθεται εναντίον των εχθρών μας. Αν μπόρεσες και κυριάρ­χησες επάνω του, τότε συντήρησέ τον, γιατί θα είναι χρήσιμος σαν άλλος σκύλος που δεν θα γαυγίζη τα πρόβατα ή τους ιδικούς μας, αλλά τους λύκους, τους πειρατές, τον λήσταρχο (διάβολο).
Σ’ εκείνον που αρχίζει να λέγη για τους άλλους, πες του:«Έχεις να επαινέσης και να εγκωμιάσης κάποιον; Τότε, ανοίγω τα αυτιά μου, για να δεχθώ τα αρώματα. Εάν όμως πρόκειται να τον κακολογήσης, κλείνω την είσοδο. Δεν δέχομαι κόπρο και βόρβορο. Τι ωφέλεια θα έχω εγώ, αν μάθω ότι ο τάδε είναι κακός; Αντιθέτως θα βλαβώ και θα ζημιωθώ υπερβολικά».
Πες του: «Ας κοιτάξουμε τα ιδικά μας, ας ενδιαφερθούμε για τις αμαρτίες μας και την ενοχή μας. Ας δείξουμε περιέργεια και φροντίδα για την ιδική μας ζωή. Τι απολογία θα έχουμε, τι συγχώρησι θα βρούμε, την στιγμή που τα ιδικά μας ούτε καν τα σκεπτόμαστε και ασχολούμεθα με πάθος για τα ξένα; Όπως είναι αυθάδεια περνώντας να σκύψουμε σ’ ένα ξένο σπίτι και να κοιτάμε μέσα, έτσι ακριβώς είναι κατωτερότης να περιεργαζώμεθα την ζωή τού άλλου».
Αν, βαδίζοντας στον δρόμο, ανακατέψη κάποιος βόρβο­ρο, δεν τον παρατηρείς και δεν τον ελέγχεις για την πράξι του; Αυτό χρειάζεται να κάνουμε και σε όσους κουτσομπολεύουν καικατηγορούν τους άλλους.
Ο βόρβορος που θα ανακατευθή δεν χτυπάει στο κε­φάλι με την δυσωδία του τόσο πολύ, όσο λυπούν και βλάπτουν την ψυχή των ακροατών ακάθαρτες διηγήσεις για την ζωή των άλλων.
Προσοχή στα λόγια σου. Μη κακολογής, για να μη μολύνης τον εαυτό σου. Να μη αναμειγνύης τον βόρβορο με την λάσπη και τους πλίνθους, αλλά να πλέκης στεφάνια από τριαν­τάφυλλα και μενεξέδες και άλλα άνθη.
Να μη βάζης κόπρο στο στόμα σου, όπως οι κάνθαροι. (Κάνθαροι είναι αυτοί που ομιλούν άπρεπα. Και γεύονται πρώ­τοι την δυσωδία αυτοί οι ίδιοι). Αλλά να πλησιάζης το στόμα σου στα άνθη σαν τις μέλισσες και να κατασκευάζης κηρύθρες όπως εκείνες, και σε όλους να είσαι ευγενής και γλυκομίλητος.
Τον άνθρωπο που κακολογεί όλοι τον αποστρέφονται σαν κάτι σάπιο που αναδίδει δυσοσμία, σαν την βδέλλα που πίνει αίμα και σαν τον κάνθαρο που τρέφεται με κόπρο, με ό,τι δηλαδή ακάθαρτο υπάρχει στους άλλους.
Και δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι στην ημέρα της Κρίσεως θα δώσουμε λόγο για κάθε μας «αργόν λόγον» (Ματθ. ιβ’, 36), πολύ δε περισσότερο για κάθε μας ύβρι και κακολογία.
Μη μου ειπής ότι δεν κάνεις ανήθικες πράξεις. Τι το όφελος αν δεν είσαι ανήθικος, αλλά είσαι φιλάργυρος; Το πουλί και αν δεν πιασθή ολόκληρο στην παγίδα, αλλά μόνο από το ένα του πόδι, όλο είναι πιασμένο και καταδικασμένο. Και τίποτε δεν το ωφελούν τα φτερά, αφού είναι πιασμένο από το πόδι.
Στον ψυχικό μας κόσμο, ο θυμός, η επιθυμία και τα άλλα, εάν ξεπεράσουν το όριό τους επιφέρουν φθορά.Έτσι συμβαίνει και με το φαγητό. Εάν υπερβή το κανονικό όριο, προξενεί στο σώμα αρρώστεια. Από που προέρχονται οι πόνοι στα πόδια, οι παραλυσίες, οι τρομώδεις κινήσεις;
Εάν ο οφθαλμός θελήση να καταλάβη περισσότερο χώρο στο σώμα ή να ιδή περισσότερο από ό,τι μπορεί ή να αποκτήση περισσότερο φως, οπωσδήποτε αντί για καλό ζημιώθηκε. Σκέψου μάλιστα να θελήση να αντικρύση δυνατώτερο φως!
Το αυτί, εάν δεχθή ισχυρό ήχο, μας δημιουργεί αναστάτωσι.
Το μυαλό, εάν σκεφθή όσα υπερβαίνουν την δύναμί του, σαστίζει και δεν κερδίζει τίποτε.
Όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο, παρά πλεονεξία.
Όταν θελήσουμε να αποκτήσουμε πολλά χρήματα, χωρίς να το καταλάβουμε, τρέφουμε μέσα μας ένα θηρίο. Τότε έχουμε πολλά, μας λείπουν πολλά, βάζουμε τον εαυτό μας σε αναρί­θμητες φροντίδες, προσφέρουμε στον διάβολο πολλές λαβές. Γι’ αυτό ο διάβολος δεν κουράζεται πολύ με τους πλουσίους. Εξ αιτίας τού πλούτου μπορεί εύκολα και τους καταβάλλη, όπως αντίθετα δυσκολεύεται πολύ με τους πτωχούς. Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, φεύγετε μακρυά από την φιλοχρηματία.
Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από τον φιλάργυρο. Και τον εαυτό του βλάπτει και με όλο τον κόσμο και την κτίσι κα­ταντά εχθρός. Υποφέρει που δεν βγάζουν χρυσάφι αντί για στάχυα η γη και αντί για νερό οι βρύσες και αντί για πέτρες τα βουνά.
Σε κάθε καλή κατάστασι, σε κάθε κοινωφελή προσπάθεια παρουσιάζεται διστακτικός και αντίθετος και διώχνει κάθε τι που δεν πρόκειται να τού αποφέρη χρήματα. Αντίθετα υπομένει τα πάντα, προκειμένου να αποκτήση έστω και δύο δεκάρες.
Όλους τους ανθρώπους τους μισεί, και τους φτωχούς και τους πλουσίους. Τους φτωχούς μη τυχόν και τού ζητήσουν χρήματα. Τους πλουσίους γιατί δεν έχει τα χρήματά τους. Κατά την γνώμη του όσα έχουν οι άλλοι είναι ιδικά του. Γι’ αυτό και με όλους διάκειται δυσμενώς, σαν να τον έχουν αδικήσει.
Χορτασμό δεν γνωρίζει, ικανοποίησι δεν ξέρει, απ’ όλους είναι αθλιώτερος. Καθώς πάλι ο απηλλαγμένος από αυτό το πάθος είναι πιο αξιοζήλευτος από όλους τους φιλοσόφους.
Ας μη σκεπτώμαστε ότι είναι τυραννικό πάθος η φιλο­χρηματία, αλλά ότι εκείνο που μας τυραννεί είναι η αμέλεια και η ραθυμία μας. Υπάρχουν άνθρωποι που ούτε καν γνωρίζουν τα χρήματα. Δεν πρόκειται για μία φυσική επιθυμία. Οι φυσικές επιθυμίες τοποθετήθηκαν στον άνθρωπο από την δημιουργία του. Εξ αρχής. Το χρυσάφι όμως και το ασήμι, μέχρι πολλού χρόνου ήταν εντελώς άγνωστα.
Πως λοιπόν εμφανίσθηκε έντονη η φιλοχρηματία; Από υπερβολική κενοδοξία και αμέλεια και ραθυμία.
Υπάρχουν επιθυμίες αναγκαίες, φυσικές, ουδέτερες. Αναγκαίες είναι όσες επιφέρουν τον θάνατο, εάν δεν ικανοποιη­θούν. Αυτές είναι φυσικές και αναγκαίες, όπως λ. χ. το φαγητό, το ποτό, ο ύπνος. Η σαρκική επιθυμία είναι φυσική, αλλά δεν είναι αναγκαία, διότι πολλοί την ενίκησαν, χωρίς να πάθουν τίποτε. Ενώ ο πόθος της φιλοχρηματίας ούτε φυσικός είναι ούτε αναγκαίος, αλλά περιττός. Γι’ αυτό από την θέλησί μας εξαρτάται αν θα υποκύψουμε σ’ αυτήν.
Ο Χριστός ομιλώντας για την παρθενία λέγει: «Ο δυνά­μενος χωρείν χωρείτω» (Ματθ. ιθ’,12). Δηλαδή «όποιος μπορεί να νιώση και να εφαρμόση τον λόγο περί παρθενίας, ας τον νιώση και ας τον εφαρμόση». Ενώ για τα χρήματα δεν ωμίλησε έτσι, αλλά διαφορετικά: «Όποιος δεν απαρνηθή όλα τα υπάρ­χοντά του, δεν μου είναι άξιος» (Λουκ. ιδ’, 33).
Εκείνο δηλαδή που ήταν εύκολο, το επρότεινε, ενώ εκείνο που ήταν για λίγους, το άφινε στην εκλογή τού καθενός.
Ας προσέξουμε λοιπόν και ας μη καταστήσουμε τους εαυτούς μας αναπολόγητους. Γιατί εκείνος που θα νικηθή από το σκληρότερο πάθος, δεν θα τιμωρηθή πολύ, ενώ εκείνος που θα νικηθή από το μικρό, θα είναι αναπολόγητος.
Τι θα Τού απαντήσουμε τότε, όταν μας ειπή: «Με είδατε πεινασμένο και δεν με εθρέψατε»; (Ματθ. κε’,35). Τι θα Τού απολογηθούμε; Θα Τού προβάλουμε την φτώχεια μας; Αλλά δεν πρόκειται να είμαστε πιο φτωχοί από εκείνη την χήρα που έδωσε τους δύο οβολούς και τους ξεπέρασε όλους (Μαρκ. ιβ’, 42).
Άκου τι λέγει ο Παύλος: «Όσοι επιθυμούν να πλουτήσουν, πέφτουν μέσα σε πειρασμούς» (Α’ Τιμοθ. στ’, 9). Ας πει­σθούμε λοιπόν σ’ αυτόν, διότι και εκείνοι (οι συνταξιδιώτες του από την Κρήτη ως την Μάλτα — Πράξ., κεφ. κζ’) που δεν επείσθηκαν, είδατε τι κακό έπαθαν… Ας νομίζουμε ότι η οικουμένη είναι ένα πλοίο, όπου υπάρχουν οι κακούργοι και ελεεινοί, οι άρχοντες, οι φύλακες, οι δίκαιοι, όπως ο Παύλος, οι δέσμιοι, οι δεσμευμένοι από τις αμαρτίες. Εάν υπακούσουμε στον Παύλο, δεν θα χαθούμε δέσμιοι, αλλά και θα απαλλαγούμε από τα δεσμά. Προς χάριν του ο Θεός θα μας σώση κι’ εμάς (Πράξ. κζ’, 24).
Μήπως νομίζεις ότι οι αμαρτίες και τα πάθη δεν είναι δεσμός βαρύς και άσχημος; Γιατί σ’ αυτήν την περίπτωσι δεν είναι μόνο τα χέρια δεμένα, αλλά ολόκληρος ο άνθρωπος.
Πες μου, όταν κάποιος έχη στην κατοχή του πολλά χρή­ματα και δεν τα εξοδεύη, αλλά τα φυλάη, αυτός δεν δεσμεύεται με αδιάσπαστα δεσμά και δεν καταντά χειρότερος από κάθε δέσμιο;
Εάν κάποιος άλλος πιστεύη στην μοίρα, δεν παραδίνει τον εαυτό του σε δεσμά;
Εάν πάλι παραδίνη τον εαυτό του σε σαρκικές επιθυμίες και έρωτες;
Και ποιος θα μπόρεση να μας σπάση αυτά τα δεσμά;
Οπωσδήποτε χρειαζόμαστε την βοήθεια τού Θεού, για να μπορέσουμε να τα σπάσουμε.
Μερικά πράγματα που φαίνονται αδιάφορα, πλην όμως γεννούν αμαρτίες, ας τα διώξωμε από τη διάνοιά μας. Υπάρχουν πράγματα που είναι αμαρτήματα, και υπάρχουν άλλα που δεν είναι, αλλά προκαλούν. Π. χ. τα γέλια δεν είναι κατ’ ουσίαν αμαρτία, αλλά όταν προχωρήσουν πολύ, καταλήγουν. Δηλαδή από τα γέλια προέρχονται τα ευτράπελα, από τα ευτράπελα τα αισχρόλογα, από τα αισχρόλογα οι αισχρές πράξεις, και από τις αισχρές πράξεις η κόλασις και η τιμωρία. Εξουδετέρωσε λοιπόν από την αρχή τη ρίζα, και έτσι εξοντώνεις όλη την αρρώστεια.
Εάν προφυλασσώμεθα από αυτά που είναι αδιάφορα, δεν πρόκειται να φθάσουμε ποτέ σ’ αυτά που είναι απηγορευμένα. Το να κοιτάξη κανείς γυναίκες φαίνεται στους πολλούς αδιάφορο. Αλλά από το κοίταγμα δημιουργούνται ανήθικες επιθυ­μίες, από τις επιθυμίες ανήθικες πράξεις και από αυτές κόλασις και τιμωρία.
Δεν βλέπετε τους ηνιόχους με πόση ακρίβεια και εξά­σκηση, και κούρασι αγωνίζονται, και πως εγκρατεύονται από φαγητά και από όλα τα άλλα, ώστε να μη καταβληθούν και πέσουν κάτω από τα άρματα. Βλέπεις πόση τέχνη χρειάζεται. Και υπάρχουν ανδρείοι ηνίοχοι που αντί για έναν, αναλαμ­βάνουν δύο ίππους και τους ηνιοχούν με ευκολία.
Αναφέρεται ότι στην Ινδία το μεγάλο και φοβερό θηρίο που λέγεται ελέφαντας είναι δυνατόν να πειθαρχή φρόνιμα ακό­μη και σε παιδί δεκαπέντε ετών. Και γιατί τα είπα όλα αυτά; Για να μάθουμε να φροντίζουμε όχι πως να δαμάζουμε τους ελέ­φαντες και τους ίππους, αλλά τα πάθη που έχουμε μέσα μας.
Όταν κάποιος σε ταράζη και σε ενοχλή, μη κοιτάζης αυτόν, αλλά τον δαίμονα ο οποίος τον σπρώχνει, και όλη σου την οργή ας την στρέψης εναντίον του. Τον άνθρωπο που γίνεται όργανο του δαίμονος λυπήσου τον και δείξε του ευσπλαγχνία. Ο Χριστός λέγει ότι το ψεύδος προέρχεται από τον διάβολο (Ιωάν. η’, 44). Πολύ περισσότερο η αναίτιος οργή.
Όταν κάποιος σε περιγελά, σκέψου ότι ο διάβολος τον σπρώχνει.Αυτό δεν προέρχεται από τους Χριστιανούς. Διότι ο Χριστιανός έχει εντολή να πενθή, και ακούει τον Χριστόν να τού λέγη: «Αλλοίμονο σ’ αυτούς που γελούν» (Λουκ. στ’, 25). Εάν παρ’ όλα αυτά ονειδίζη και περιγελά και εξάπτεται, εμείς δεν πρέπει να τον περιγελούμε, αλλά να τον θρηνούμε.
Ο Απόστολος συνιστά: «Νεκρώσατε τα μέλη σας τα επί της γης» (Κολ. γ’, 5). Ας σβήσουμε λοιπόν την κακή επιθυμία, ας φονεύσουμε τον θυμό, ας θανατώσουμε τον φθόνο. Αυτό σημαίνει «θυσία ζωντανή» (Ρωμ. ιβ’, 1). Αυτή η θυσία δεν κατα­λήγει σε στάχτη, δεν σκορπίζεται σε καπνό, δεν έχει ανάγκη από ξύλα και φωτιά και μαχαίρι. Για φωτιά και μαχαίρι έχει το Άγιον Πνεύμα.
Χρησιμοποίησε και συ αυτό το μαχαίρι και κάνε περιτομή της καρδιάς σου. Κόψε από την καρδιά σου ό,τι περιττό και ξένο. Άνοιξε και ό,τι κλειστό υπάρχει στην ακοή σου. Διότι τα πάθη και οι αμαρτωλές επιθυμίες φράζουν την είσοδο τού λόγου τού Θεού. Όταν εμφανισθή επιθυμία για χρήματα, δεν μας αφίνει να ακούσουμε τον λόγο για την ελεημοσύνη. Όταν εμφανισθή φθόνος, εμποδίζει να ακούσουμε διδασκαλίες περί αγάπης. Και όταν παρουσιασθή κάποιο άλλο πάθος, φέρνει νωθρότητα στην ακοή για κάθε καλή διδασκαλία. Ας φονεύ­σουμε λοιπόν τις πονηρές επιθυμίες. Ας το θελήσουμε. Αν το θελήσουμε, αυτό είναι αρκετό· όλα τα πάθη θα σβήσουν.
Εκείνος μόνο είναι ελεύθερος και εκείνος μόνο είναι άρχοντας και πιο βασιλικός από τους βασιλείς, ο απηλλαγμένος από τα πάθη.
Αφού το γνωρίζουμε αυτό, ας επιζητήσουμε την αληθινή ελευθερία και ας απαλλάξουμε τον εαυτό μας από την κακή δουλεία. Και ας μη νομίσουμε τίποτε πιο αξιομακάριστο, ούτε τα μεγάλα αξιώματα ούτε τα τυραννικά πλούτη, αλλά μόνο την αρετή.
Τόσο πολύ απέχει από την υποδούλωσι σ’ ένα πάθος αυτός που αγαπά τον Χριστόν, όσο απέχει από το να δεχθή κηλίδες το καθαρό χρυσάφι που πυρακτώνεται στην φωτιά. Όπως ακριβώς οι μυΐγες δεν τολμούν να πέσουν μέσα στις φλόγες, αλλά φεύγουν μακρυά, έτσι και τα πάθη δεν τολμούν ούτε καν να πλησιάσουν σ’ έναν τέτοιο άνθρωπο.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος
(“ΦΛΕΓΟΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ” – ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ι. Μ. ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ)

impantokratoros.gr

Η ευθύνη του εαυτού μας

Η ανθρώπινη εφευρετικότητα βρίσκει τρόπους που βοηθά τον καθένα μας να κρύψει την αλήθεια του εαυτού του. Ένας από τους τρόπους είναι να ρίξουμε στο διπλανό μας την ευθύνη για την αρνητική συμπεριφορά, που ταλαιπωρεί τον ίδιο και τους γύρω μας.
Αναφέρεται στο Γεροντικό η περίπτωση ενός μοναχού που καθημερινά συζητούσε με ένα άλλο μοναχό για το ποιου είναι η ευθύνη μιας συγκεκριμένης εργασίας – διακονήματος, όπως λέγεται στη μοναχική ορολογία. Μετά από κάμποσο καιρό, αφού δεν σταματούσε η διαμάχη και συνεχώς βρισκόταν σε ένταση, είπε στο Γέροντα:
- Θα φύγω από το μοναστήρι. Προτιμώ να ζω μόνος μου ως ερημίτης, όπου θα μπορώ να προσεύχομαι ήσυχα και να ζω στην ερημιά. Δεν ήλθα μοναχός για να αναστατώνομαι καθημερινά.
Ο Γέροντας του απάντησε:
- Παιδί μου, το μοναστήρι είναι παλαίστρα. Εδώ θα μάθεις τα πάθη σου, γιατί θα φανερωθούν με τη συναναστροφή σου, κι εδώ θ’ αγωνιστείς να τα νικήσεις. Όταν φτάσεις σ’ αυτή την κατάσταση τότε η ερημική ζωή θα σε ωφελήσει.
- Εγώ θέλω να φύγω!
- Όπως θέλεις κάνε, παιδί μου. Εγώ σου είπα την πραγματικότητα.
Ο μοναχός έφυγε και βρήκε ένα ήσυχο μέρος όπου ζούσε ήρεμα με προσευχή και μελέτη. Μια μέρα πήρε το δοχείο του νερού για να το γεμίσει από το κοντινό πηγάδι. Επιστρέφοντας σκόνταψε σε μια πέτρα κι έπεσε. Το νερό χύθηκε και ο ίδιος οργισμένος φώναζε μες την ερημιά για το πάθημα του.
- Μα ποιος μου έφταιξε και φωνάζω, σκέφτηκε. Καλά είπε ο Γέροντας ότι το πρόβλημα είναι μέσα μου, κι ότι στη σχέση μου με τους άλλους θα νικήσω το πάθος μου. Θα γυρίσω στον όντος «τόπο της ασκήσεως μου».
Στο Γεροντικό, που ’ναι ιστορίες από τη μοναχική πολιτεία, βρίσκουμε γεγονότα που αφορούν και όσους ζουν στον κόσμο. Γιατί η πορεία προς τη Βασιλεία του Θεού είναι η ίδια, τα πάθη και οι αδυναμίες οι ίδιες, το Ευαγγέλιο είναι το ίδιο για όλους τους ανθρώπους.
Το θέμα της δικαιολογίας του εαυτού μας για τα λάθη που κάνουμε και η εναπόθεση της ευθύνης στους άλλους για τη δική μας κατάσταση, μπορεί να ικανοποιεί την αυτοπεποίθηση, την αυτάρκεια και τον εγωισμό μας, αλλά δεν αναπαύει. Δεν μπορεί να χαρίσει χαρά, δεν φέρνει ευρύτητα του προσώπου, δεν ενοποιεί τους ανθρώπους.
Όταν οι Πατέρες της Εκκλησίας μιλούν για αυτομεμψία, στην πραγματικότητα προτείνουν τη λύση για εσωτερική ελευθερία από τις κρυφές δαιμονικές δυνάμεις που μας ταλαιπωρούν. Γιατί το να μέμφεται κανείς τον εαυτό του, κάνει την αρχή για τη μετάνοια, δηλαδή τη νέα ζωή που ο Χριστός υπόσχεται στους δικούς Του.
Είναι πράγματι δύσκολο να δεχτούμε την ευθύνη των πράξεων μας, των λόγων μας και της ζωής μας ακόμη. Είναι όμως το μόνο μέσο για να ελευθερωθούμε από τον τυρρανικό εαυτό μας. Για να μπορέσουμε να πάμε πιο πέρα, εκεί που η αγκαλιά του Θεού ανοίγει για να χωρέσει τον αμαρτωλό εαυτό μας και να γευτούμε τη χαρά, την ειρήνη, την ελευθερία των τέκνων Του. 

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Η άνεση των ανθρώπων του Θεού



Βλέπεις κάτι πρόσωπα σφιγμένα. Σαν να ζορίζονται. Σαν να πασχίζουν συνεχώς να αποδείξουν κάτι. Ότι είναι σωστοί, καλοί, ηθικοί, ευπρεπείς, ευσεβείς.

Σαν να θέλουν να εντυπωσιάσουν τους άλλους, με την εμφάνισή τους, με τις ικανότητές τους, την εξυπνάδα τους, την ευλάβειά τους.

Σαν να πασχίζουν να μην διαψεύσουν τις προσδοκίες των άλλων, που ουσιαστικά είναι δικές τους προσδοκίες.

Σφίγγονται να μην εκπέσουν στα μάτια των πολλών.

Είναι πρόσωπα που ίδρωσαν ελεγχόμενα, μα που ποτέ δεν μάτωσαν παίρνοντας κάποιο ρίσκο.

Είναι πρόσωπα που είναι θρησκευόμενα, μα έξω από την Εκκλησία.

Θρησκεύουν, μα δεν πιστεύουν.

Θρησκεύουν, μα με μία σαφώς αντιεκκλησιαστική συνείδηση.

Και βλέπεις από την άλλη μεριά, ανθρώπους χαλαρούς, οι οποίοι δεν φοβούνται να αλλοιώσουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους με ένα χαμόγελο ή με έναν λυγμό.

Άνθρωποι με βαθιά συναίσθηση της καταστροφής τους, αλλά και με βαθιά μετάνοια, με γνώση ελευθερίας που πηγάζει από την ταπεινή τους καρδιά.

Αυτοί είναι άνθρωποι του Θεού. Άνετοι, όχι με την αμαρτία τους αλλά με το πετραχήλι του πνευματικού τους. Όχι εξοικειωμένοι αλλά οικείοι των Μυστηρίων.

Χωρίς προσποιήσεις, χωρίς στημένα πρόσωπα, λόγια, κινήσεις.

Ανεπιτήδευτες υπάρξεις. Γνήσια τέκνα της Αλήθειας, φίλοι της ανόθευτης αγάπης. Με μία λέξη. Απλοί.

Αυτήν την απλότητα καλούμαστε να αποκτήσουμε.

Ο απλός άνθρωπος δεν παλεύει να περισώσει την βιτρίνα του. Παλεύει με τους δαίμονές του, με τα πάθη του, με τους λογισμούς, την φιλαυτία και την οίηση.

Απλός είναι αυτός που είναι σαν παιδί, απονήρευτος, ανυπόκριτος.
Δεν κινείται πονηρά, με δόλο, με βάση το συμφέρον του, με βάση την γνώμη του κόσμου.

Απλός στις κινήσεις, απλός στον λόγο, απλός στις σχέσεις του.

Ο απλός βολεύεται εύκολα. Δεν έχει απαιτήσεις, διότι ο νους του και η καρδιά του δεν μένουν στο εγώ του.

Μην σφίγγεσαι λοιπόν αδελφέ να αποδείξεις κάτι σε μένα ή στον οποιονδήποτε.

Το θέμα είναι να μένεις του Θεού.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προσπαθείς για το καλύτερο στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους και γενικότερα στην ζωή σου, αλλά πλέον το κάνεις αυτό χωρίς σφίξιμο, χωρίς άγχος.

Ακόμα και στα πνευματικά -δυστυχώς- υπάρχει αυτό το άγχος της επιτυχίας.

Μετρούμε κατα πόσο πετύχαμε. Μα, είναι δυνατόν να μετρήσεις την πνευματική σου προκοπή; Όχι. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να λες «Κύριε, ελέησόν με τον αμαρτωλό». Και τότε ξέρεις κάτι; χαλαρώνεις. Χαλαρώνεις κι ας βρίσκεσαι σε πνευματική εγρήγορση. Νιώθεις χαλαρός μέσα στην ειρήνη της Χάριτος. Δεν σε νοιάζει η επιτυχία ή η αποτυχία, σου αρκεί που συναναστρέφεσαι τον Κύριο, που ακουμπάς για λίγο πάνω Του, που Του μιλάς με τα ίδια λόγια που Του μίλησαν χιλιάδες γνωστοί και άγνωστοι χριστιανοί.

Χάνεται το σφίξιμο, έρχεται ένα άνοιγμα. Αυτό το άνοιγμα, αυτό το δόσιμο πλέον κυριεύει την ύπαρξή σου.

Και τότε καταλαβαίνεις αυτά τα λόγια του Κυρίου, «αρκεί σοι η Χάρις μου· η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται».

Ανθίζει μια νέα ζωή. Ανεπιτήδευτη ως επινίκιος ιαχή, ως ψάλσιμο μοναχών σε ήχους πλάγιους χωρίς μουσικά βιβλία με κλειστά μάτια, από στήθους, με ανοιχτές καρδιές, που εγείρουν πένθη και χαρές.
Και όλα αυτά, απλά. Γιατί τέτοιος είναι ο Κύριος.

Όλα τα παρόντα παίρνουν νόημα βαθύ μέσα από την ματιά αυτήν.
Τότε καταλαβαίνεις ότι είσαι «αφορισμένος εκ κοιλίας μητρός» να ελευθερωθείς από τον κόσμο ώστε να ενωθείς για πάντα μαζί του.

Και τότε κάθε στιγμή ρουτίνας γίνεται εμπειρία γιορτής μέσα στην άνεση του αιωνίου.

Κι αυτό το κέλυφος της μοναξιάς συντρίβεται και προβάλει το κάλλος της σχέσης. Κάθε ιδιοτροπία παύεται, κάθε αυτονομία χάνεται. Όλα κινούνται πλέον σε σχέση, σε συν-ουσία.

Το πρόβλημά μας είναι ότι είτε είμαστε πολύ σφιγμένοι, είτε είμαστε υπερβολικά άνετοι, υπερβολικά χαλαροί.

Κάπου εκεί στη μέση είναι η λύση. Και πάλι μπορεί όχι.

Και το λέγω αυτό, διότι τελικά το μόνο που ξέρω είναι ότι λύση χωρίς Χριστό δεν υπάρχει. Αυτός είναι η λύση για όλα.
Ο Χριστός μόνο μπορεί να δώσει άνεση στην στενή οδό της ζωής και σωτηρία μας.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ἡ δύναμη τῆς μετάνοιας



Ἡ δύναμη τῆς μετάνοιας εἶναι ἀπροσμέτρητη. 
Ἡ μετάνοια εἶναι ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας. 

Ἀλλά γιά νά σωθοῦμε, πρέπει νά μετανοήσουμε ἔμπρακτα, κόβοντας τίς κακές μας συνήθειες, ἀπέχοντας ἀπό ἁμαρτωλές πράξεις, λόγους ἤ καί σκέψεις ἀκόμα, καί ζητώντας τό ἔλεος τοῦ Κυρίου.

Τή μετάνοιά μας ἀκόμα πρέπει νά τή συνοδεύουν καί θετικά ἔργα, στό μέτρο πού ἐπιτρέπουν οἱ δυνάμεις:
Τίς σαρακοστές τῶν ἁγίων ἀποστόλων, τοῦ Δεκαπενταυγούστου, τῶν Χριστουγέννων καί τοῦ Πάσχα νά μήν τρῶμε κρέας καί ὅ,τι ἄλλο ὁρίζουν οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. 
Νά νηστεύουμε ἐπίσης Τετάρτη καί Παρασκευή. Τή μεγάλη Σαρακοστή οἱ πρσευχές μας νά εἶναι θερμότερες καί μεγαλύτερης διάρκειας ἀπό τίς προσευχές τοῦ ὑπόλοιπου χρόνου. 

Ἀλλά προπαντός:
Νά ἐλεοῦμε μέ ἱλαρότητα. 
Ν' ἀγαπᾶμε μέ καθαρότητα. 
Νά σηκώνουμε τά βάρη τῶν ἀδελφῶν. Νά κλαῖμε "μετά κλαιόντων" καί νά χαιρόμαστε "μετά χαιρόντων". Ὅλη μας ἡ ζωή νά εὐωδιάζει ἀγάπη, ταπείνωση καί καλοσύνη. 

Αὐτό σημαίνει μετανοῶ:
Ἀλλάζω νοῦ, ἀλλάζω πορεία ζωῆς, μεταστρέφομαι ἀπό τήν ἁμαρτία στήν "κατά δύναμιν" καί "κατά χάριν" ἁγιότητα.

Ἄς ζητήσουμε λοιπόν ἀπό τόν Θεό τή συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας, πού γίνεται μόνο:
μέ τό μυστήριο τῆς Ἐμομολογήσεως, ἄς καθαρίζουμε τήν ψυχή μας συνεχῶς ἀπό τά πάθη 
καί ἄς φυλᾶμε τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, παρακαλώντας Τον ἀδιάλειπτα νά μᾶς χαρίζει μετάνοια ἔμπρακτη, πραγματική καί διαρκή, μετάνοια ὡς τήν ἔσχατη πνοή τῆς πρόσκαιρης αὐτῆς ζωῆς.

Ἀμήν. 

Ὅσιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ! 


ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΕΣ ΠΕΡΠΑΤΗΣΙΕΣ



Πρέπει να φύγουμε.
Οι περπατησιές μας δεν ταιριάζουν
με τούτα τα μονοπάτια που μας έδειξαν.
Δε βλέπεις;
Ο κόσμος παρασάλευσε
κι από φίλος και συμπορευτής μας,
έγινε επίβουλος και εξοριστής
της ελευθερίας μας.
Πρέπει να φύγουμε,
για να μη χαθούμε…


π. Δαμιανός

Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΑΝΤΙΜΗΝΣΙΟ

Αγαπητέ μου εν Χριστώ αδελφέ και συνονόματε Νικόλαε,

Ευχαριστώ για την πάρα πολύ καλή και κρίσιμη ερώτηση. Ναι, όπως το γράφεις, “το Αντιμήνσιο χρειάζεται σε κάθε περίπτωση”. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις στον κανόνα. Υπάρχει η Αγιοπνευματική και Αγιογραφική διάκριση. Δεν ισχύει δηλαδή, γενικώς “σε κάθε περίπτωση”…

Η υπογραφή του επισκόπου δεν ισχύει στην περίπτωση της δημοσίας κηρύξεως μίας αιρέσεως από τον επίσκοπο ο οποίος υπογράφει το Αντιμήνσιο κι’ αυτό μάλιστα, όχι διά της δικής του προσωπικής χειρός αλλά διά κεντήματος και νήματος κλωστής του κατασκευάσαντος το εκάστοτε εργόχειρο. Είναι πολύ κρίσιμο αυτό και το υπογραμμίζω.

Η υπογραφή αυτή δεν είναι ιδιόχειρη, όπως γίνεται σε μία Ιερο-Κανονολογική Συστατική Επιστολή περί ιερέως ο οποίος αιτείται άδεια τελέσεως Μυστηρίων, οπότε ο Κεντητής μπορεί αν θέλει να κεντήσει διπλωματικώς και εντέχνως το όνομα οποιουδήποτε επισκόπου χωρίς να υπάρχει πραγματική συγκατάθεση και ιερουργικό πληρεξούσιο του προσώπου του οποίου το όνομα διαγράφεται διά κεντήματος. Αυτή είναι η Λειτουργική έννοια της “υπογραφής” του Αντιμήνσιου και όχι η σημερινή έννοια ενός (συνήθως) κόκκινου καλλιγραφικού σχιματισμού.

Η υπογραφή του επισκόπου δεν ισχύει επίσης στην περίπτωση εν καιρώ διωγμού της Πίστεως. Τότε, όχι μόνο Αντιμήνσιο δεν υπάρχει, αλλ’ ούτε καν Δισκοπότηρο, ούτε και Αγία Τράπεζα! Υπάρχουν περιπτώσεις στην Εκκλησιαστική Ιστορία κατά την οποία οι πιστοί τελούσαν Θεία Λειτουργία επάνω στην πλάτη ενός γονατισμένου, τρεμάμενου (“Σιγησάτω πάσα σαρξ βροτεία καὶ στήτω μετὰ φόβου καὶ τρόμου”) και δακρυσμένου συνειδητού Ορθοδόξου Πιστού (ποτέ όμως σε πλάτη κοσμικού) χωρίς να υπάρχει το αναγκαίο Αντιμήνσιο και αντί για Δισκοπότηρο, χρησιμοποιήθηκε κάποιο άλλο απλό εξυπηρετικό σκεύος το οποίο όμως με την χρήση στην Θεία Ευχαριστία καθαγιάστηκε και απαγορεύτηκε να χρησιμοποιηθεί για κανένα άλλο σκοπό. Αυτό ακριβώς σημαίνει “Άγιο Ποτήριο”, όχι το συγκεκριμένο χρυσοκεντημένο, διαμαντοστόλιστο, καλλίγραμμο και σκαλισμένο σχήμα το οποίο “σχήμα” άλλαζε σταδιακά κατά το διάβα των αιώνων, αλλά το Ποτήριο που ξεχωρίστηκε και χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικώς για αυτήν την χρήση και μόνο. “Άγιος” είναι ο χωρισμένος, ο ξεχωρισμένος, ο αποκλειστικώς αφιερωμένος στην αγάπη και ΑΛΗΘΕΙΑ του Χριστού, για την δόξα του Χριστού.

Θα πρέπει να γνωρίζουμε, ότι το Αντιμήνσιο δεν υποκαθιστά την Αλήθεια του Χριστού, ούτε ποτέ η “τυπική” υπογραφή του επισκόπου ως προσώπου υπερισχύει υπεράνω της Αληθείας. Εάν η Αλήθεια του Χρστού παραβλάπτεται και δειφθείρεται από τον συγκεκριμένο επίσκοπο ή τον πατριάρχη ακόμη, τότε η υπογραφή αυτή είναι αυθύπαρκτα ΑΚΥΡΗ, ανυπόστατη και ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΗ.

Αυτός που τελεί Θεία Λειτουργία με Αντιμήνσιο που φέρει επάνω του την υπογραφή Οικουμενιστού επισκόπου ή ακόμη και επισκόπου ο οποίος στην θεωρία ορθοδοξεί αλλά στην ουσία ενσωματώνεται και κοινωνεί με ακοινωνήτους, τότε πάλι η υπογραφή είναι άκυρη, ανυπόστατη και μολυσματική, όπως ακριβώς και τα τελούμενα Μυστήρια καθίστανται άκυρα, ανυπόστατα και μεμολυσμένα! Ο μολυσμός αυτός είναι υποκειμενικός και εξαρτάται πάντοτε από την γνώση και προαίρεση του προσερχομένου πιστού.

Η Αγία μας Ορθόδοξη Πίστη δεν είναι “επισκοποκεντρική” αλλά Χριστοκεντρική. Η Θεία Λειτουργία, όταν ο επίσκοπος αιρετίζει, δεν είναι “Αντιμηνσιοκεντρική” ούτε “Ιεροσκευοκεντρική” αλλά Αληθοκεντρική και Αγιοπατερική.

Η Διακοπή Μνημονεύσεως ενός επισκόπου, ΜΟΝΟ για λόγους Πίστεως και καταπατήσεως Δόγματος, (όταν δηλαδή αυτός κηρύττει αίρεση κατεγνωσμένη και κατεδικασμένη, όπως είναι ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός) σημαίνει διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας, σημαίνει Αποτείχιση (όχι Αποτοίχιση). Στήνουμε προστατευτικά Τείχη γύρω Από την Πίστη, περιφρουρούμε την Αλήθεια. Παραμένουμε στην Αλήθεια, παραμένουμε στην Εκκλησία του Χριστού, παραμένουμε εντός της Κιβωτού. Εκτοπίζονται αυτομάτως ΕΚΤΟΣ, όσοι κηρύττουν αίρεση και όσοι ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ συνειδητώς με αυτήν και με τους φορείς αυτής, έχοντες “σώας τας φρένας” ενώ έχουν γνωριμία, γνώση και γνώμη, μη έχοντες όμως την απαραίτητη αγαθή προαίρεση και θέληση αλλά την επάρατη και κολάσιμη ΔΕΙΛΙΑ.

Η Διακοπή Μνημονεύσεως ενός επισκόπου δεν σημαίνει αναγκαστικά και διακοπή της χάριτος ούτε και διακοπή της Αποστολικής Διαδοχής, το ξαναλέγω, όταν ο επίσκοπος κηρύττει αίρεση δημοσίως. Εμείς ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να τοποθετηθούμε ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΩΣ απέναντι σε αυτήν την αίρεση και όχι να συνυπάρχουμε με αυτήν, να συμβιβαζόμαστε με αυτήν και να κοινωνούμε με τους φορείς της, εν ονόματι μίας ανυποστάτου φοβίας “αποφυγής σχίσματος” ή προφασιζόμενοι διάφορες “προφάσεις εν αμαρτίαις” για υποτιθέμενη αναμονή “Άχρι Καιρού” ή επειδή δεν έπαυσε την Μνημόνευση ο τάδε Χαρισματούχος Γέροντας ή ο τάδε Μαχητής Επίσκοπος.

Σημασία έχει ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ διότι εμείς θα απολογηθούμε για τον εαυτό μας και την δική μας ΣΤΑΣΗ την οποία τηρήσαμε και όχι τί έκαναν οι άλλοι. Το Αντιμήνσιο, κατά την Δευτέρα και Φρικτή Παρουσία και προσωπική μας απολογία δεν θα μας σώσει, αλλά το πόσο “την πίστιν τετήρηκα” και “δεν πορεύτηκα εν βουλή ασεβών” (αιρετικών), “δεν διέφθειρα τον Αμπελώνα Κυρίου” και “εμίσησα εκκλησίαν πονηρευομένων”. Το “εμίσησα” εδώ δεν σημαίνει την απλή εχθρική και αηδιαστική απέχθεια αλλά την αυστηρή ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ και τον αναγκαίο, επιβελημένο ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ και το ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟ “ΦΕΥΓΙΟ” των πιστών από τους αιρετικούς ποιμένες.

Το εντέλλεται ο Χριστός ο Ίδιος: Τα πρόβατά ΜΟΥ “ἀλλοτρίῳ δὲ (αλλότριος είναι ο αιρετικός ποιμένας ο οποίος διδάσκει αλλότρια) οὐ ΜΗ ἀκολουθήσουσιν ἀλλὰΦΕΥΞΟΝΤΑΙ ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν!” (Ιωάν. ι’ 5). Δεν λέγει “ότι ουκ οίδασι αντιμηνσίου την υπογραφήν” αλλά την φωνήν, δηλαδή την Αλήθειαν, δηλαδή την Ορθοδοξίαν!

του θεολόγου Νικολάου Πανταζή