.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αδαμάντιος Τσακίρογλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αδαμάντιος Τσακίρογλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Μια μικρή παρουσίαση του βιβλίου: "ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ" του Αδαμαντίου Τσακίρογλου


Ἐπιτέλους κάποιος τόλμησε! Ὁ κ. Τσακίρογλου, μὲ πόνο ψυχῆς ἀντιμετωπίζει τὰ τελευταῖα χρόνια τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πρῶτα στὴ Γερμανία ὅπου διαμένει καὶ ταυτόχρονα στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν δημοσίευση ἐποικοδομητικῶν καὶ ἀντιαιρετικῶν ἄρθρων. Μ’ αὐτὴ τὴν ἔννοια καὶ στὴν προσπάθειά του νὰ ἀντιληφθοῦν καὶ ἄλλοι ἀδελφοί μας τὴν φθοροποιὸ δράση τῆς «ἐσχάτης αἱρέσεως τῆς ἱστορίας», ποὺ ἀποσυντονίζει καὶ διαλύει τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, προχώρησε στὴν θεραπεία μιᾶς μεγάλης ἐλλείψεως: Εἶδε ὅτι ὑπάρχει ἀνάγκη ἑνὸς βιβλίου-βοηθήματος, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ τὸ χρησιμοποιήσει κάθε πιστὸς ποὺ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς ἀκεραιότητος τῆς Πίστεως, ἀλλὰ τὴν δική του προστασία ἀπὸ τὴν Παναίρεση.
Γιατὶ εἶναι γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχουν ὅλοι πρόσβαση στὸ Ἴντερνετ, ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἔχουν, οἱ φροντίδες τῆς ζωῆς δὲν δίνουν τὴν εὐκαιρία γιὰ μιὰ πιὸ οὐσιαστικὴ μελέτη. 
Ἔτσι, μιὰ ἐφήμερη καὶ φευγαλέα ἐνημέρωση ἀπὸ τὰ ἱστολόγια, δὲν ἐπιτρέπει μιὰ βαθύτερη κατανόηση τῆς ἱστορίας, τῆς φύσεως, τοῦ κινδύνου ἐκ τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ κυρίως τὴν προσέγγιση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπισή της. Καὶ τὸ βιβλίο αὐτὸ εἶναι διανθισμένο καὶ διαποτισμένο ἀπὸ τὸ ἁγιοπνευματικὴ πατερικὴ διδασκαλία.
Ἔτσι, ὁ κ. Τσακίρογλου ἐργάστηκε γιὰ ἕνα μεγάλο διάστημα καὶ μὲ πολὺ κόπο συγκέντρωσε, φυσικὰ ὄχι ὅλα, ἀλλὰ πολλὰ σημαντικὰ κείμενα ποὺ καταδεικνύουν τὴν ἐπικινδυνότητατῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ καταγγέλουν τὴν ἐπισημοποίηση τῆς Παναιρέσεως στὴν Κολυμπάριο Σύνοδο καὶ ποὺ ἐπισημαίνουν αὐτὸ ποὺ εἶναι σήμερα τὸ ζητούμενο καὶ στὸ ὁποῖο ὑπάρχει τεράστια σύγχυση: 
ὁ ἁγιοπατερικὸς τρόπος ἀντιμετωπίσεως τῶν αἱρέσεων μέσα στὴν δισχιλιόχρονη ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ὁποῖο καλούμαστε νὰ μιμηθοῦμε καὶ νὰ ἐφαρμόσουμε κι ἐμεῖς στὴ σύγχρονη Παναίρεση.
Τὸ βιβλίο μὲ τίτλο «Ἀπάνθισμα Ἀντιαιρετικόν, Συλλογὴ ἀντιαιρετικῆς ἀρθρογραφίας μὲ στόχο τὴν ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», ἐκδόθηκε καὶ κυκλοφορεῖ δωρεάν, χάρη στὴν εὐγενικὴ προσφορὰ τῆς «Σύναξης Ὀρθοδόξων Κρητῶν». (Δεῖτε ἐδῶ). 

Ἡ ἀναγκαιότητα αὐτοῦ τοῦ βιβλίου ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν ἐνθουσιώδη ὑποδοχὴ ποὺ τοῦ ἐπεφύλαξαν οἱ πιστοί (τὸ διαπίστωσαν ἐκεῖνοι ποὺ φροντίζουν γιὰ τὴν διανομὴ τοῦ βιβλίου), ποὺ βλέπουν ἄφωνοι τὴν αἵρεση νὰ προχωρεῖ καὶ να ἑδραιώνεται καὶ οἱ Ἐπίσκοποι, τὸ Ἅγιον Ὄρος, οἱ Ἀδελφότητες καὶ οἱ χιλιάδες ἱερεῖς-Ποιμένες νὰ σιωποῦν, νὰ κοιμοῦνται τὸν ὕπνο τοῦ δικαίου, προδίδοντες οὐσιαστικὰ τὸ ρόλο τοῦ «καλοῦ ποιμένος» ποὺ ἔχουν ἐπωμισθεῖ καὶ φερόμενοι ὡς «μισθωτοί»! 

Κι ὄχι μόνο δὲν ἀντιμετωπίζουν τὴν αἵρεση, ἀλλὰ συμβουλεύουν ἀντιπατερικῶς τὸ ποίμνιο νὰ κάνει τὸ ἴδιο καὶ κατηγοροῦν ἢ ἀκόμα καὶ καταδικάζουν ὅλους, ὅσους ἀποφάσισαν νὰ ἀκολουθήσουν τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὴν ὀρθόδοξη πίστη τους.

Ἤδη, δύο βδομάδες μετὰ τὴν κυκλοφορία τοῦ βιβλίου, τὰ ἀντίτυπα τῆς Α΄ Ἐκδόσεως διανέμονται μὲ μεγάλη ταχύτητα· πολλοὶ μάλιστα πιστοὶ ποὺ τὸ ἀναζητοῦν, τηλεφωνώντας στοὺς ὑπεύθυνους ποὺ ἔχουν ἀναλάβει τὴν δωρεὰν ἀποστολή, διαπιστώνουν ὅτι τὰ ἀποθέματα ἔχουν ἢδη σχεδὸν ἐξαντληθεῖ.

Ἡ ἔκδοση τοῦ βιβλίου πραγματοποιήθηκε χάρη στὴν εὐγενικὴ χρηματικὴ ἐνίσχυση ἀπὸ τὴν «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κρητῶν», ἡ ὁποία μόλις ἔμαθε, ὅτι ὁ κ. Τσακίρογλου ἑτοιμάζει ἕνα τέτοιο εἴδους πόνημα, προσφέρθηκε εὐγενικὰ νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἔκδοσή του, θεωρώντας παράλληλα καλό, λόγῳ τῆς πρωτοτυπίας τοῦ πονήματος, ἡ Α΄ Ἔκδοση νὰ εἶναι πολυτελής καὶ νὰ ἀποτελεῖ ἕνα συλλεκτικό τόμο γιὰ τὴν βιβλιοθήκη τοῦ κάθε πιστοῦ.

Γιὰ τὴν δεύτερη ἔκδοση τοῦ βιβλίου, ἡ ὁποία θὰ εἶναι ἁπλή καὶ θὰ συμπληρωθεῖ καὶ μὲ καινούργια σημαντικὰ ἄρθρα ποὺ ἐμφανίστηκαν, ὁ κ. Τσακίρογλου (ὅπως μάθαμε) βρίσκεται σὲ ἀναζήτηση μιᾶς λύσης ὡς πρὸς τὴν ἔκδοση καὶ τὴν χρηματοδότησή της, ὥστε καὶ νὰ μὴν ἐπιβαρυνθοῦν γιὰ δεύτερη φορὰ οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι καὶ νὰ μὴν ἐπιβαρυνθεῖ γιὰ τὴν ἀγορά του τὸ ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση δοκιμαζόμενο ποίμνιο. 
Εὐχόμαστε νὰ τοὺς βρεῖ, ὥστε πιὸ πολλοὶ πιστοί -ὅσο τοῦτο εἶναι δυνατόν- νὰ ἐνημερωθοῦν γιὰ αὐτὰ ποὺ οἱ ποιμένες τους τοὺς ἀφήνουν ἀνενημέρωτους.

Τὸ βιβλίο χωρίζεται σὲ 12 ἑνότητες. Οἱ ἑνότητες εἶναι γραμμένες σὲ μία μορφὴ κλίμακος, ἡ ὁποία ἀρχίζει μὲ τὴν φύση τῆς αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ κορυφώνεται μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ διδαχὴ ἀντιμετώπισής της καὶ διάφορα παραδείγματα κακοδοξιῶν ποὺ μαστίζουν τὴν Ἐκκλησία μας καὶ θολώνουν τὴν κρίση μας. Αὐτὸ βοηθάει τὸν πιστὸ νὰ ἐνημερωθεῖ σταδιακὰ καὶ ἐμπεριστατωμένα γιὰ αὐτὴν τὴν ὀλέθρια αἵρεση. 
Τὰ κείμενα (ἄρθρα καὶ μελέτες) βρίθουν πατερικῶν πηγῶν, ὥστε ὁ πιστὸς νὰ διαθέτει πραγματικά, ὅπως ἀναφέρεται στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου, ἕνα πνευματικὸ ὁπλοστάσιο, ποὺ θὰ τὸν προφυλάξει ἀπὸ τὶς κακὲς ἐπιρροὲς καὶ τὴν σύγχυση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ἐποχή μας.

Ὁ διαφορετικὸς χαρακτῆρας τῶν κειμένων συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς ἐνεργῆς στάσης τοῦ ἑκάστοτε συγγραφέα ἀπέναντι στὴν αἵρεση κάνει σαφές, ὅτι ὁ κ. Τσακίρογλου ἄφησε, χωρὶς ἐμπάθεια καὶ χωρὶς διάθεση ἄσκησης ἐπιρροῆς, στὴν ἐλεύθερη κρίση τοῦ ἀναγνώστη νὰ καταλάβει, ποιός συγγραφέας προσπαθεῖ πραγματικὰ νὰ ἐφαρμόσει τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ ποιός χαρακτηρίζεται ἀπὸ συνέπεια λόγων καὶ ἔργων, καὶ ἔτσι νὰ βγάλει τὰ συμπεράσματά του.

Παρουσιάζουμε τὸν τίτλο τῶν κεφαλαίων:

Α. Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ
Β. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
Γ. Η ΨΕΥΤΟΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ
Δ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ
Ε. ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΠΑΠΙΣΜΟΣ, ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ
ΣΤ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ
Ζ. ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Η. ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ
Θ. ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ
Ι. Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΚΑΙ ΔΙΩΓΜΟΥ
ΙΑ. ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΛΑΘΩΝ

"Πατερικὴ Παράδοση"

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ «σταυρὸς» τῶν (Ἀντι)Οἰκουμενιστῶν

Φιλιππησίους 3, 18: «Πολλοὶ γὰρ περιπατοῦσιν, οὓς πολλάκις ἔλεγον ὑμῖν, νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω, τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια, ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν, οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες!».

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δὲν συνήθιζε νὰ καυχιέται γιὰ τίποτα ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα: «Κηρύσσουμε Χριστόν ἐσταυρωμένο, ποὺ εἶναι στοὺς Ἰουδαίους, λόγῳ τῆς ἀπιστίας των στὸ σωτηριῶδες πάθος, σκάνδαλο. Στούς Ἕλληνες δὲ εἶναι μωρία, διότι, λόγῳ τῆς ἀπιστίας τους πρὸς τὶς θεῖες ἐπαγγελίες, δὲν προτιμοῦν τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα. 
Σ᾽ ἐμᾶς δὲ τοὺς καλεσμένους ἀπὸ τὸ Θεό, εἶναι θεία δύναμις καὶ Θεοῦ σοφία» (Μετάφρ. Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ στὴν Α’ Κορ. 1, 23), «Ἐγὼ ἔχω σταυρωθεῖ μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιὸς φυσικὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός» (Γαλ. 2, 20).

Καὶ καυχιόταν δικαίως γιὰ τὸν Σταυρό, γιατὶ ὁ Σταυρὸς ἀπὸ ὄργανο θανάτου ἔγινε -μέσῳ τῆς Σταύρωσης τοῦ Κυρίου μας- σύμβολο δόξας τοῦ Υἰοῦ τοῦ Ἀνθρώπου, ὄργανο σωτηρίας καὶ νίκης, στολίδι τῶν ἀγγέλων, καὶ ἀσφάλεια, τεῖχος καὶ ὀχύρωμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ἁγίων Της. Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ καλούμαστε γιὰ νὰ γίνουμε μέτοχοι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ πρῶτα νὰ γίνουμε μιμητὲς Χριστοῦ καὶ νὰ ἀναλάβουμε ἐλευθέρως καὶ προθύμως τὸν Σταυρὸ ποὺ μᾶς ἀναλογεῖ διότι «ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. (Ματθ. 37-38). Καλούμαστε να ταπεινωθοῦμε γιὰ νὰ ὑψωθοῦμε, νὰ στερηθοῦμε, νὰ ἐμπαιχθοῦμε, νὰ περιφρονηθοῦμε, νὰ ὁμολογήσουμε καὶ νὰ διωχθοῦμε γιὰ τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, νὰ συσταυρωθοῦμε μὲ Αὐτόν. 

Πάνω σ’ αὐτὸ γράφει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς στὸν λόγο του «στὸν Τίμιο καὶ ζωοποιὸ Σταυρό: «Γι᾽ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀνεβάσουμε τὸν λογισμὸ στὸ ὕψος τοῦ Σταυροῦ, γιὰ νὰ μὴ ρίψη ὁ ἴδιος ὁ λογισμός τὸν ἑαυτό του κάτω καὶ χωρισθεῖ ἀπὸ τὸν σταυρωθέντα σ᾽ αὐτὸν Χριστό... Ἐκείνους δὲ ποὺ δὲν πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν καὶ δὲν ἐπιδεικνύουν δι᾽ ἔργων τὴν πίστι ὁ Παῦλος τοὺς τοποθετεῖ δίπλα στοὺς χαμένους καὶ μάλιστα σ᾽ αὐτοὺς τοὺς εἰδωλολάτρες... Τοῦτο λοιπὸν εἶναι ἡ σοφία καὶ δύναμις τοῦ Θεοῦ. Τὸ νὰ νικήσει κανεὶς δι᾽ ἀσθενείας. Τὸ νὰ ὑψωθεῖ διὰ ταπεινώσεως. Τὸ νὰ πλουτήσει διὰ πτωχείας. Ὄχι μόνο δὲ ὁ λόγος καὶ τὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ τύπος εἶναι θεῖος καὶ προσκυνητός, διότι εἶναι... σωτηριῶδες ξύλο, βασιλικό σκῆπτρο, θεῖο τρόπαιο κατὰ ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν, ἔστω καὶ ἂν οἱ ὀπαδοί τῶν αἱρετικῶν φρενοβλαβῶς δυσαρεστοῦνται».

Βασιζόμενος πάνω σ’ αὐτὴν τὴν παρατήρηση γιὰ τὴν δυσαρέσκεια τῶν αἱρετικῶν καὶ ἀπίστων σὲ σχέση μὲ τὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ, παρατηρεῖ ὁ μακαριστὸς γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος στὸ 19ο μέρος, «Θεολογία τοῦ σταυροῦ»: «Οἱ πιστοὶ νὰ προβάλλουν τὸν σταυρόν, τὴν σταυρικὴ ζωὴ καὶ τὴν σταυρικὴ θεολογία. Διότι ἐγὼ ἂν ἀπιστῶ, δὲν προβάλλω τὴν σταυρικὴ ζωή, ἀλλὰ τὴν ἄνετη καὶ τὴν πλούσια, ἂν ἐγὼ δὲν προβάλλω τὴν σταυρικὴ θεολογία, ἀλλὰ μία θεολογία ξένη, ἀλλότρια, νόθη, δὲν εἶμαι ἐγὼ πιστὸς καὶ τότε δὲν μπορῶ νὰ λέγω, ὅτι προβάλλω τὴν Ἐκκλησία. Προβάλλομαι ἐγώ».

Νομίζω, ὅτι δὲν ὑπάρχει καλύτερη ἑρμηνεία γιὰ τὴν ποιότητα καὶ τὸν χαρακτῆρα τοῦ «σταυροῦ», ποὺ προβάλλουν οἱ σημερινοὶ οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι καὶ χαρτοπολεμικοί ἀντιοικουμενιστὲς. Οἱ «ποιμένες» πού, ἀφοῦ παραδόθηκαν οἱ ἴδιοι, παραδίδουν τώρα τὸ ποίμνιο ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεὸς στοὺς λύκους. Τὴν δορὰ ὅμως τοῦ προβάτου δὲν θέλουν νὰ τὴν ἀποχωριστοῦν. Γέμισαν τὸν τελευταῖο καιρὸ τὰ ΜΜΕ ἀπὸ δηλώσεις Ἐπισκόπων καὶ ἱερέων, οἱ ὁποίοι χρησιμοποιοῦν τὴν τραγικὴ οἰκονομική, πολιτική, ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατάσταση τοῦ ποιμνίου (ἢ καὶ τὴν φθείνουσα δημοτικότητά τους) καὶ ζητοῦν ἀπὸ τὸν λαὸ διάθεση θυσίας, ἀγωνιστικότητας, θάρρους, αὐταπάρνησης, σταύρωσης καὶ ὑπεράσπισης τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων. Παράλληλα ἐπιτίθενται σὲ πολιτικοὺς καὶ μή, δείχνοντας ἕνα τάχα ἀγωνιστικὸ πνεῦμα ποὺ ἔχει ὅμως μία ἀσφαλιστικὴ δικλείδα; 
Ὅλα λέγονται ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς. Εἶναι μία «σταύρωση» ἀναίμακτη, ἄνευ κόπου, πόνου καὶ θυσίας.

Μιλοῦν γιὰ μισθό, ἐνῶ εἶναι οἱ ἴδιοι μισθωτοὶ τῶν δυνατῶν αὐτοῦ τοῦ κόσμου γιὰ τὴν δόξα, τὴν ἐξουσία καὶ τὸν πλοῦτο, τὰ ὁποῖα δὲν θυσιάζουν μὲ τίποτα 

Μιλοῦν γιὰ ὑπεράσπιση τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων καὶ δὲν ὐπερασπίζουν τίποτα ἐκτὸς τῆς θέσεως τους καὶ τῶν προνομίων ποὺ αὐτὴ φέρει.

Μιλοῦν γιὰ αὐταπάρνηση, ἀπαρνούμενοι παράλληλα τὸν ποιμαντικό τους ρόλο καὶ τὸν τύπο Χριστοῦ ποὺ φέρουν ἀλλὰ ὄχι ἀπαρνούμενοι τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀπολαμβάνουν.

Μιλοῦν γιὰ εὐλογημένη φτώχεια κερδίζοντας τὸν τριπλάσιο μισθὸ ἀπὸ μία τετραμελὴ οικογένεια.

Μιλοῦν γιὰ τὴν πτώση τῶν πολιτικῶν πέφτοντας, συντρώγοντας, συνεορτάζοντας, συλλειτουργούντας μαζί τους.

Μιλοῦν γιὰ τὴν ἐλευθερία τοῦ Χριστιανοῦ νὰ φέρει τὸν σταυρό του, ἐνῶ αὐτοὶ διώκουν, ὅποιον ἀποφασίσει αὐτὴν τὴν σταυρικὴ ἐλευθερία, μιμούμενοι ὅλους τοὺς διώκτες τοῦ Χριστοῦ.

Μιλοῦν γιὰ τὸν Ἅγ. Ἀμβρόσιο καὶ τὸν Ἅγ. Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν θὰ ὑπερασπιστοῦν μὲ κάθε μέσο τὸν ἀγρὸ τῆς χῆρας, δὲν θὰ κλείσουν ποτὲ τὴν πόρτα τοῦ ναοῦ στὸν κάθε δυνάστη Θεοδόσιο καὶ στὴν κάθε Εὐδοξία.

Μιλοῦν γιὰ τὸν Ἅγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ ἀλλὰ ἀντιθέτως μὲ τὸν λόγο του «ἔστω καὶ ἂν οἱ ὀπαδοί τῶν αἱρετικῶν φρενοβλαβῶς δυσαρεστοῦνται», αὐτοὶ δὲν θέλουν νὰ δυσαρεστήσουν τοὺς αἱρετικοὺς φρενοβλαβεῖς.

Μιλοῦν γιὰ αἱρέσεις καὶ οἱ ἴδιοι εὐλογοῦν, συμπροσεύχονται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἢ μὲ αὐτοὺς ποὺ συμπράττουν στὴν αἵρεση.

Μιλοῦν γιὰ ἀγώνα ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος μὲ κάθε κόστος, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι ἀπαρνοῦνται τὸ κόστος καὶ κοιτοῦν τὸ κέρδος.

Μιλοῦν γιὰ τὴν σταυρικὴ θυσία τῆς Ἐκκλησίας προβάλλοντας τὸ ἀναπαυμένο καὶ ἐκτὸς κινδύνου ἐγώ τους.

Οἱ ἀσυνεπεῖς μιλοῦν γιὰ συνέπεια.

Αὐτὸς εἶναι ὁ «σταυρός» ποὺ προβάλουν καὶ ὡς τυφλοὶ νομίζουν, ὅτι φέρουν. Σὲ αὐτοὺς ἀπαντάει ὁ Χρυσορρήμων Ἅγ. Ἰωάννης:

«Χριστιανὸς σημαίνει μικρὸς Χριστὸς κι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος, ἄρα χριστιανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ σταυροῦ. Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀνάρμοστο καὶ ξένο στὸν χριστιανό νὰ ἀναζητᾶ τὶς εὐκολίες καὶ τὴν ἀνάπαυση. Ὁ Κύριός σου καρφώθηκε στὸ σταυρό κι ἐσύ ἐπιζητᾶς τὴν ἄνεση καὶ ζῆς μὲ πολυτέλεια;

Ἄν ἀγαπᾶς τόν Κύριό σου, πέθανε ὅπως Ἐκεῖνος. Σταύρωνε τὸν ἑαυτό σου, ἔστω κι ἄν δὲν σὲ σταυρώνει κανείς. Καὶ σταυρός εἶναι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς κακίας καί τῆς ζήλειας σου. Σταυρώνεις τὸ «ἐγώ» σου, ὅταν ἀρνεῖσαι νὰ ἱκανοποιήσεις τὶς κακές ἐπιθυμίες σου. Κρεμᾶς τὸν ἑαυτό σου στὸ σταυρό, ὅταν ἀφήνεις τὸν Θεό νὰ κατευθύνει τὴ ζωή σου χωρὶς τὶς δικές σου λογικὲς παρεμβάσεις. Πεθαίνεις σὰν τὸν Κύριό σου, ὅταν ὑποτάσσεσαι στὸ θέλημά του χωρὶς τὰ ἀτέλειωτα «γιατί».

Ὁ Κύριος ζήτησε καὶ ζητᾶ νὰ τὸν ἀκολουθήσουν ὅσοι εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ σηκώσουν τὸ σταυρό τους, ὅσοι εἶναι ἕτοιμοι νὰ πεθάνουν, νὰ ἀρνηθοῦν τὶς ἀπολαύσεις καὶ τὴν τρυφή. Διότι ὅποιος ἀγαπᾶ τὴν ἀσφάλεια καὶ τὶς ἡδονές τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἐχθρός τοῦ σταυροῦ, αὐτοῦ τοῦ σταυροῦ ποὺ ὁ χριστιανός ἀγαπᾶ καὶ σηκώνει μὲ ὑπομονή γιὰ χάρη τοῦ Ἐσταυρωμένου του Κυρίου!

(Εἰς Φιλιππησίους 13·ΕΠΕ 22,8-10)

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Νέο ἀξιόλογο βιβλίο: «Απάνθισμα Αντιαιρετικόν»

«Ἀπάνθισμα Ἀντιαιρετικόν»


Νέο ἀξιόλογο βιβλίο, πραγματικὰ
πνευματικὸ ὁπλοστάσιο, στὸν πόλεμο
ἐναντίον τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

«Αἱρετικός ἐστίν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν, κἄν ἥμερον περισαίειν δοκῇ· φύγε τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως ἀγκίστρῳ μέν καί δελέατι ἰχθύες ἁλίσκονται, ὁμιλία δέ πονηρά καί τόν αἱρετικόν ἰόν ὑποκαθήμενον ἔχουσα πολλούς τῶν ἁπλουστέρων προσιόντας καί μηδέν βλάβος παθεῖν ὑφορωμένους ἐζώγρησε· φεύγειν οὖν παντί σθένει διά ταῦτα προσήκει τούς τοιούτους.
»Ὀρθόδοξός ἐστιν ὁ ποιμήν, εὐσεβείᾳ ἐσφράγισται, οὐδέν τῆς αἱρετικῆς φατρίας ἐπισύρεται; Ὑποτάγηθι αὐτῷ, ὡς εἰς τύπον προκαθεζομένῳ Χριστοῦ· οὐκ ἐκείνῳ φέρεις τήν τιμήν, ἄν ἐξ ὅλης φέρῃς ταύτην τῆς ψυχῆς· Χριστός ταύτην ὑποδέχεται· μή περιεργάζου τά ἄλλα· Θεός ἐστιν ὁ τούτων ἐξεταστής· ἐκείνῳ τήν κρίσιν κατάλιπε, σύ δέ τήν ὑπακοήν, κατά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, καί καθαράν αὐτῷ τήν διάθεσιν ἐπεδείκνυσο».
Μ.ΦΩΤΙΟΣ (ΕΠΕ 12, 400,31)


Ἕνα νέο ἀξιόλογο βιβλίο ἔκανε τὴν ἐμφάνισή του: Τὸ «Ἀπάνθισμα Ἀντιαιρετικόν». 
Τὸ βιβλίο αὐτὸ ἀποτελεῖ μία συλλογή, ἕνα ἀπάνθισμα ἀντιαιρετικῆς ἀρθρογραφίας, μὲ τὴν ὁποία, ὁ ἐνδιαφερόμενος καὶ ἀνησυχὼν πιστὸς θὰ μπορέσει νὰ ἐνημερωθεῖ γιὰ τὸν οἰκουμενισμό, τὴν φύση του, τους ἐκπροσώπους του, τὶς ὑπάρχουσες πλάνες καὶ κακοδοξίες ποὺ ἔχουν διαδοθεῖ καὶ τὴν αὐθεντικὴ πατερικὴ διδασκαλία σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο ἀντιμετώπισης αὐτῆς τῆς παναίρεσης.

Τὴν ἐπιμέλεια-ἐπιλογὴ τῶν κειμένων ἔκανε, μὲ τὴν χορηγία τοῦ «Συνδέσμου Ὀρθοδόξων Κρητῶν», ὁ Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου, Κλασσικός φιλόλογος-Ἱστορικός, μὲ σκοπὸ τὸ βιβλίο αὐτό, μιᾶς καὶ οἱ ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας ἢ σιγοῦν ἢ συμπράττουν στὴν ἐξάπλωση τῆς αἱρέσεως, νὰ ἀποτελεῖ ἕνα πραγματικὸ πνευματικὸ ὁπλοστάσιο στὸ σπίτι τοῦ κάθε πιστοῦ, ὥστε νὰ ἐνημερωθεῖ σωστὰ καὶ νὰ μπορέσει νὰ ἀντιδράσει σύμφωνα μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία στὶς κακοδοξίες τῆς παναιρέσεως.

Τὸ βιβλίο ποὺ εἶναι μεγάλου σχήματος καὶ ἀποτελεῖται ἐκ 500 σελίδων θὰ διανέμεται δωρεάν.

Οἱ τυχὸν ἐνδιαφερόμενοι μποροῦν νὰ ἀπευθύνονται στὰ ἑξῆς τηλέφωνα:

Γιὰ τὴν νησιωτικὴ Ἑλλάδα καὶ τὴν Κρήτη Γεώργιος Βλαμάκης, 
ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ. τηλ. 2821068598

Γιὰ τὴν Ἀττικὴ καὶ τὴν Πελοπόννησο Κωνσταντῖνος Τσακίρογλου, τηλ. 2105022073

Γιὰ τὴν Μακεδονία Ἱ. Μ. Ἁγίας Παρασκευῆς, Μηλοχῶρι, τηλ. 2463061261

Καθὼς καὶ ἀπὸ τὸν γέροντα Σάββα τὸν Λαυρεώτη καὶ τοὺς Ἁγιορεῖτες Πατέρες.

Εἰσαγωγή

Ἡ ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς ἡ ἐποχὴ τῆς μεγαλύτερης ‒καὶ μᾶλλον τῆς ἐσχατολογικῆς– αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μίας αἵρεσης ποὺ ὄχι μόνο κυριαρχεῖ στὸν κόσμο παγκοσμίως, ἀλλὰ καὶ θὰ ὁδηγήσει τὸν ἄνθρωπο ποὺ θὰ τὴν ἀκολουθήσει στὴν τελικὴ πτώση μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀπώλεια τῆς σωτηρίας του.
Ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους λόγους τῆς ἐπικράτησης αὐτῆς τῆς αἵρεσης ἀκόμα καὶ μέσα στὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία, εἶναι ἡ χαλάρωση τῶν πνευματικῶν ἀντανακλαστικῶν καὶ ἡ ἐξαφάνιση τῶν ἀντιαιρετικῶν ἀντισωμάτων τοῦ ποιμνίου. Αὐτὸ τὸ λυπηρὸ γεγονὸς ὀφείλεται στὴν ἐπὶ δεκαετίες συνειδητὴ ἀποφυγὴ κατήχησης τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τοὺς ποιμένες καὶ στὴν διείσδυση τοῦ πνεύματος τῆς ἐκκοσμίκευσης μέσα στὴν Ἐκκλησία, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ τεῖχος ποὺ προφυλάσσει τοὺς πιστοὺς ἀπὸ κάθε κακοδοξία, νὰ εἶναι πιὰ στοὺς πιὸ πολλοὺς ἄγνωστη.
Πολλοὶ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς προειδοποίησαν γι’ αυτὴν τὴν τραγική, ὡς πρὸς τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, ἐξέλιξη καὶ ἔθεσαν τὸν κάθε πιστό, ἀνεξαρτήτως θέσεως, πρὸ τῶν εὐθυνῶν του.
Αὐτὴν τὴν εὐθύνη ἀναλογιζόμενοι, ἀποφασίσαμε καὶ ἐμεῖς νὰ συντάξουμε αὐτὸ τὸ πόνημα: Μία συλλογή, ἕνα ἀπάνθισμα ἀντιαιρετικῆς ἀρθρογραφίας, μὲ τὴν ὁποία, ὁ ἐνδιαφερόμενος καὶ ἀνησυχὼν πιστὸς θὰ μπορέσει νὰ ἐνημερωθεῖ γιὰ τὸν οἰκουμενισμό, τὴν φύση του, τους ἐκπρόσωπούς του, τὶς ὑπάρχουσες πλάνες καὶ κακοδοξίες ποὺ ἔχουν διαδοθεῖ καὶ τὴν αὐθεντικὴ πατερικὴ διδασκαλία σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο ἀντιμετώπισης αὐτῆς τῆς παναίρεσης.
Σχετικὰ μὲ τὴν μεθοδολογία αὐτοῦ τοῦ πονήματος θέλουμε νὰ τονίσουμε τὰ ἑξῆς:
Κάναμε μία ἐπιλογὴ ἄρθρων –θὰ ἦταν ἀνθρωπίνως ἀδύνατον νὰ συγκεντρώσουμε ὅλη τὴν ἀντιαιρετική-ἀντιοικουμενιστικὴ αρθρογραφία σὲ ἕναν τόμο– ἡ ὁποία ἀναδεικνύει καὶ ἀποδεικνύει στὸν ἀναγνώστη,
α) ὅτι ἀπὸ τὶς διδαχὲς τῶν Ἁγίων, ἀπὸ τὶς θεολογικὲς ἀναλύσεις ἔγκριτων θεολόγων καὶ ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες καὶ τοποθετήσεις ἀγωνιστῶν λαϊκῶν γίνεται σαφές ὅτι ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι πραγματικὰ παναίρεση,
β) ὅτι οἱ αἱρετικοὶ οἰκουμενιστὲς ἀπὸ τὸν ἑκάστοτε Πατριάρχη μέχρι καὶ τὸν τελευταῖο ἀκόλουθό τους ἀκολουθοῦν μεθοδικὰ ἕνα πρὸ πολλοῦ σχεδιασμένο σχέδιο μὲ στόχο τὴν πλάνευση τοῦ πιστοῦ,
γ) ὅτι κάθε πιστὸς ἔχει εὐθύνη γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ. Ὁ καιρὸς τῆς Οἰκονομίας ἔχει πρὸ πολλοῦ περάσει.
Τὰ κείμενα εἶναι ἄλλοτε πολυτονικὰ καὶ ἄλλοτε μονοτονικά, ἔτσι ὅπως γράφτηκαν γιὰ νὰ διαφυλάξουμε τὴν αὐθεντικότητα τῶν ἄρθρων. Ἡ δημοσίευση τῶν ἄρθρων σὲ αὐτὸ τὸ βιβλίο ἔγινε χωρὶς νὰ ρωτήσουμε τὸν κάθε ἀρθρογράφο ξεχωριστά, διότι τὰ κείμενα αὐτὰ ἔχουν δημοσιευτεῖ σὲ πολλὰ ἱστολόγια στὸ Ἴντερνετ.
Ἐλπίζουμε αὐτὸ τὸ πόνημα νὰ ληφθεῖ ὡς ἕνας συλλεκτικὸς τόμος, ποὺ θὰ βοηθήσει τὸν κάθε πιστὸ νὰ ἀναγνωρίσει τὴν πραγματικὴ φύση τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ ἀνάλογα μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας νὰ τὴν καταδικάσει καὶ νὰ τὴν πολεμήσει.
Εὐχαριστῶ θερμὰ τόσο τὸν Σύνδεσμο Ὀρθοδόξων Κρητῶν, ποὺ ἀνέλαβε τὸ βιβλίο αὐτὸ ὑπὸ τὴν αἰγίδα του καὶ ἔκανε δυνατὴ τὴν ἔκδοσή του, ὅσο καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ ὑποστήριξαν στὴν ἀνάπτυξη καὶ στὴν διόρθωση του.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου


Περιεχόμενα

Πρόλογος/Εισαγωγή

Α. Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ.
1. Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής
Τι είναι ο Οικουμενισμός. Πότε εμφανίστηκε. Τα θεωρητικά "ανοίγματα" του. 
Η ορθόδοξη αντίληψη για την Εκκλησία. Οι διάλογοι. 
Διαθρησκειακός Οικουμενισμός. Αντιδράσεις στην Οικουμενική Κίνηση.Το χρέος μας. 
2. Αρχιμ.Χαραλάμπου Βασιλόπουλου
Τι είναι ο οικουμενισμός , 
3. Μωυσή Μοναχού εκ Πρεβέζης
Ο κρυπτόμενος Οικουμενισμός.
4. Αρχιμ.Επιφάνειου Θεοδωρόπουλου
Επιστολή Προς τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα.
5. Φώτη Κόντογλου
Ανοικτή επιστολή προς τον Πατριάρχη Αθηναγόρα.
6. Αθανασίου Φωτόπουλου
Η αίρεση του Οικουμενισμού
7. Μητρ. Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιεροθέου
Ο Οικουμενισμός εν τή πράξη.
8. Αδαμαντίου Τσακίρογλου
Γιατὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποτελεῖ τὴν μεγαλύτερη αἵρεση στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας.
9. Αδαμαντίου Τσακίρογλου
Ἡ μεγάλη ἀπάτη τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἡ μεγαλύτερη ἀπάτη στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας.
10. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ὁ μέγας Οἰκουμενιστής. Μία σύγχρονη ἀντιστοιχία τοῦ μεγάλου
ἱεροεξεταστῆ τοῦ Ντοστογιέφσκυ.

Β. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
1. Ιωάννου Ε. Ρίζου
«Κανείς δεν είναι τόσο τυφλός όσο ο απεσταλμένος μου, Κανείς τόσο κουφός όσο ο δούλος μου» (Ησ. 42,20)
2. Θεόδωρου Ν. Γάλλου
Παγκοσμιοποίηση και Οικουμενισμός. Οι επιπτώσεις στο Ελληνικό έθνος, στην Ορθοδοξία και στην Εκπαίδευση. 
3. Αδαμαντίου Τσακίρογλου 
Ἡ δικτατορία τῆς δεκτικότητας καὶ ἡ κατάργηση τοῦ δικαιώματος τῆς 
ἄρνησης ὡς χαρακτηριστικὸ κάθε αἱρέσεως καὶ ἰδίως τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
4. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ἡ κοσμικὴ διάσταση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
5. Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών
ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

Γ. Η ΨΕΥΤΟΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ
1. Γεωργίου Παππά
Αι επτά σφραγίδες της «Κλειστής Συνόδου».
2. Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν
Ανοικτή επιστολή-Ομολογία-για τη «Σύνοδο» της Κρήτης.
Κριτικὴ ἐπὶ τῶν τελικῶν κειμένων τῆς λεγομένης Ἁγίας καὶ Μεγάλης
Συνόδου τῆς Κρήτης (Α´ Μέρος)
4. Ιστολόγιο «Πατερική Παράδοση»
Τα αίσχη της «Αγιας και Μεγάλης Συνόδου»
5. Αγιορειτών Πατέρων
Γιατὶ οἱ ἀποφάσεις τῆς λεγομένης Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς 
Κρήτης εἶναι αἱρετικές.
6. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Οι σύγχρονοι ψευδοποιμένες
7. Επισκόπου Λογγίνου (Ουκρανία)
Αναθεματισμός της Συνόδου της Κρήτης.

Δ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ
1. Ἐφραίμ Κατουνακιώτη
Ο Οικουμενισμός κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα.
2. Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ» 
3. Αγιορειτών Πατέρων
Γιατί ο Πατριάρχης είναι αιρετικός.

Ε. ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΠΑΠΙΣΜΟΣ, ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ
1. Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς
Δρομολογείται «Ένωση των Εκκλησιών» με βάση 
την ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας;
2. Πρωτοπρ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού
Ενωτικές προσπάθειες μετα το Σχίσμα και ο σημερινός διάλογος 
της Ορθοδοξίας με την Λατινική Εκκλησία.
3. Ι.Μ. Παντοκράτορος
Διαφορές Ορθοδοξίας Και Παπισμού - Κακοδοξίες του Παπισμού.
4. Ι.Μ. Παντοκράτορος
Καταδικάστηκε ποτέ η αίρεση του Παπισμού από Σύνοδο;
5. Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χιρς
Η εκκλησιολογική αναθεώρηση της Β΄ Βατικανής Συνόδου, μία Ὀρθόδοξη διερεύνηση 
τοῦ Βαπτίσματος καὶ τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὸ Διάταγμα περὶ Οἰκουμενισμοῦ
6. Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας
Ποιοί είναι και τι πιστεύουν οι Προτεστάντες; Και γιατι είναι αιρετικοί;

ΣΤ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ
1. Του Αββά (Αγίου τώρα) Ιουστίνου Πόποβιτς 
Τι είναι η Εκκλησία;
2. περιοδικό Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ
Ποιά είναι η Εκκλησία του Χριστού και πού ευρίσκεται αυτή 
κατά την περίοδο της αιρέσεως κατά τον άγιο Μάξιμο.

Ζ. ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
1. Στάρετς Ανατόλιος της Όπτινα...235
2. Νείλος ο Μυροβλύτης, και Όσιος Κουκσά της Οδυσσού
3. Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης
Πώς κοιμούνται οι Ιεράρχες μας;
4. Ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος
Για την κατάσταση των πιστών και της Εκκλησίας.
5. Ιωάννου Ρίζου
Οι Κληρικοί και Μοναχοί στα έσχατα χρόνια
6. Ιερά μονή Παντοκράτορος
Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης από όραμα του, το 1901
7. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ἔλλειψις ποιμένων ἐγκατάλειψις Κυρίου
8. Γέρων (Ἅγιος τώρα) Παΐσιος 
«Tώρα ποὺ ἡ ἀποστασία αὐξάνει...»

Η. ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ
1. Αγιορείτες Πατέρες
Η Ορθόδοξη ερμηνεία περι της διακοπής του μνημοσύνου 
2. Αγιορείτες Πατέρες
Τι σημαίνει η διαμνημόνευση του ονόματος του Αρχιερέως εν τοις Μυστηρίοις.
3 . Νίκος Ε. Σακαλάκης
«Ο 15ος Κανόνας Της Α-Β Συνόδου»
4. Ἱερομ. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ
Υποχρέωση του πιστού η απομάκρυνση από αιρετικούς Οικουμενιστές. 
5. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Περὶ τῶν κακοδόξων δηλώσεων, ὅτι οἱ κατὰ τὴν ἁγιοπατερικὴ 
διδασκαλία ἀποτειχισμένοι εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας
6. Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός
Το υποχρεωτικό του ΙΕ΄Κανόνος της ΑΒ΄Συνόδου του Αγίου Φωτίου.
7. Παναγιώτης Σημάτης
Η λογική των Ορθολογούντων και η «λογική» των αγίων Πατέρων.
8. Παναγιώτης Σημάτης
Τραγικές ομοιότητες αιρετικών

Θ. ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ
1. Ι. Μ. Παντοκράτορος
Μαθητεία στο εκκλησιαστικο παρελθόν
2. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀπαντοῦν στοὺς ἐπικριτὲς ὅσων 
διακόπτουν την ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς ὀπαδούς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Ι. Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΚΑΙ ΔΙΩΓΜΟΥ
1. Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης
Ο Μέγας Αντώνιος και ο σύγχρονος Οικουμενισμός. 
2. Παναγιώτης Χρήστου
Οι Αποτειχίσεις του Μ. Βασιλείου
3. Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, 
Αποτείχιση από την αίρεση - όχι από την Εκκλησία
4. Ιστολόγιο «Πατερική Παράδοση» 
Η Αποτείχιση Ορθοδόξων πιστών απο τους αιρετίζοντες επισκόπους. 
5. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς κολαφίζει τοὺς σύγχρονους 
δοκησισόφους Ἐπισκόπους
6. Σημάτης Παναγιώτης
«Έκθεσις του αγιωτάτου μητροπολίτου Εφέσου...» Μάρκου Ευγενικού

ΙΒ. ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΩΝ
ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΛΑΘΩΝ
1. Ἱερομ. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ
Οι περι Υπακοής θεωρίες για θέματα Πίστεως.
2. Ιωάννου Ρίζου 
Λαυρεώτες ένοικοι, του Φαναρίου κάτοικοι …«ευλογείτε»!
3. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Προμηνύματα σκληρών διωγμών
4. Ιωάννου Ρίζου
Κριτικὴ τοποθέτηση στὴν ἐπιστολὴ τοῦ π. Σωτηρίου Παρδάλη, 
συνήγορου τοῦ μητροπολίτη Φλωρίνης Θεόκλητου
5. ΑδαμαντίουΤσακίρογλου
Ὀφειλομένη δευτερολογία σχετικὰ μὲ τὸ κείμενο τοῦ Πρωτοπρ. Πέτρου Χίρς.
6. Ιωάννου Ρίζου
Πολλοί Επίσκοποι παραπλανούν, χρησιμοποιώντας λόγια του Αγ. Ιγνατίου 
7. Ιστολόγιο «Πατερική Παράδοση» 
Ένα πρότυπο παραπλάνησης και διαστροφής!
8. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ὁ γεροντισμὸς ὡς δούρειος ἵππος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
9. Παναγιώτη Σημάτη
Ο Πατριαρχικός π. Γ. Τσέτσης ανοικτά πλέον υπερασπίζεται την αίρεση του Παπισμού.
10. Πρωτοπρ. Θεόδωρου Ζήση
Ἀπάντηση στὸν φιλοπαπικὸ οἰκουμενιστὴ μητροπολίτη Ἀργολίδος
11. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ἡ καπήλευση καὶ ὁ ἐμπαιγμός τῶν ἁγίων ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστές
12. Αρχιμ. Παϊσίου Παπαδόπουλου
Ποιά είναι η πραγματική μας ταυτότητα;
13. Αρχιμ. Παϊσίου Παπαδόπουλου
Στην αντεπίθεση ο ιερέας που διακόπτει το μνημόσυνο Μητροπολιτη Φλωρίνης: 
Η Εκκλησία δεν είναι τσιφλίκι σας
14. Ιωάννου Κορναράκη
Προς τους σεβαστούς κληρικούς της Συντακτικής Επιτροπής 
του κειμένου ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ κατά του οικουμενισμού.
15. Κορναράκη Ἰωάννη
Το Περιβόλι της Παναγίας αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας
16. Πρεσβ. Φωτίου Τζούρα
Η ΠΑΥΣΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Κατάλογος αρθρογράφων (αλφαβητικά)...500

Πομφόλυγες καὶ φληναφήματα 70 χρόνων οἰκουμενιστικοῦ διαλόγου

Οἱ Οἰκουμενιστὲς μᾶς ἐξαπατοῦν, μιλώντας μας περὶ προόδου τῶν διαλόγων, καθ’ ἣν στιγμὴ οἱ Παπικοὶ ἐπιμένουν καὶ ἐπαναλαμβάνουν καὶ σήμερα τοὺς μεσαιωνικοὺς παραλογισμοὺς καὶ τὶς αἱρέσεις τους!

Νά, ποιοί εἶναι στὴν πραγματικότητα οἱ «ἀδελφοί μας» οἱ Παπικοί.

«Ὁ φόβος εἶναι αὐτός, μὲ τὸν ὁποῖον κρατιέται ἑνωμένο ἕνα σύστημα, ὅπως ἡ Ἐκκλησία» (Dr. Monsignore Krzysztof Charamsa, Ἐφημέριος τῆς «ἁγιότητάς του», Πάπα Ρώμης καὶ μεταξὺ 2003-2015 θεολόγος στὴν ἐπιτροπὴ γιὰ θέματα πίστεως τοῦ Βατικανοῦ, βλέπ. Περιοδικὸ Stern Νο. 18/2017)

Οἱ Οἰκουμενιστὲς διακηρύττουν συνέχεια ὅτι δὲν προδίδουν τὴν πίστη καὶ παράλληλα συμμετέχουν σὲ διαλόγους γιὰ τὴν ἐξεύρεση τῆς ἀλήθειας τῆς Πίστεως, τοῦ ἐπαναπροσδιορισμοῦ τοῦ πιστεύω καὶ τῆς προσαρμογῆς του στὰ νέα δεδομένα· δηλ. ἀμφισβητοῦν ὅτι κατέχουν τὴν ἀλήθεια καὶ διαβεβαιώνουν τοὺς ἑτερόδοξους συνομιλητές τους, ὅτι θὰ τὴν βροῦν μαζὶ μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἀναζητώντας την σὲ ἀτέρμονα συνέδρια, καὶ κοσμικῆς σημασίας ὀργανισμούς. Μιλοῦν γιὰ τὴν δύναμη τῆς πίστεως τους, ἐνῶ οἱ πράξεις καὶ οἱ δηλώσεις τους δείχνουν ὅτι εἶναι γεμάτοι μὲ ἀμφιβολία καὶ τὴν ἐπακόλουθη προδοσία. Μιλοῦν συνέχεια γιὰ ἀνεκτικότητα καὶ κατηγοροῦν ὅσους ἀντιδροῦν στὴν αἵρεσή τους, ὅσους τοὺς ὑπενθυμίζουν, ὅτι ἀπαγορεύονται ρητὰ ὰπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἱ. Παράδοση οἱ συμπροσευχές, τὰ συλλείτουργα καὶ ἡ καταπάτηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὡς μισαλλόδοξους καὶ φανατικούς, ὡς ἀπόλυτους καὶ σκοταδιστές. Ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ ἐποχή μας δὲν εἶναι ἐποχὴ ἀποκλειστικότητας καὶ ἀπολυτότητας στὴν πίστη, ἀλλὰ ἐποχὴ ἀνεκτικότητας καὶ συμβίωσης μὲ τοὺς ἄλλους. Ἰσχυρίζονται, ὅτι οἱ διάλογοι «τῆς ἀγάπης», ὅπως τοὺς ὀνομάζουν, φέρνουν ἀποτελέσματα καὶ ὅτι ἕνας νέος ἀέρας ἀλλαγῆς πνέει στὴν Δύση. Λένε ὅμως τὴν ἀλήθεια;

Οἱ φίλοι τους, οἱ ἀδελφοί τους οἱ Παπικοὶ τοὺς διαψεύδουν πανηγυρικά. Ἐνῶ οἱ Οἰκουμενιστὲς «Ὀρθόδοξοι» καταπατοῦν ὁλοφάνερα δόγματα καὶ Ἱ. Κανόνες, οἱ Παπικοί μένουν σταθεροὶ στὶς κακοδοξίες τους παρουσιάζοντας πρὸς τὰ ἔξω ἕνα προσωπεῖο διαλλακτικότητας, ποὺ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν πραγματικότητα. Ἡ πραγματικότητα εἶναι, ὅτι δὲν μετακινοῦνται δογματικὰ οὔτε ἑκατοστό, παρὰ 70 χρόνια καὶ βάλε «διαλόγου», ἔτσι ὥστε τὰ λόγια τῶν Οἰκουμενιστῶν νὰ ἀποδεικνύονται ἐκ τῶν πραγμάτων πομφόλυγες καὶ φληναφήματα.

Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς παραθέτω κάποιες δογματικὲς θέσεις τῶν παπικῶν μὲ τὶς πηγές τους, ποὺ παρουσιάζονται ὡς δόγματα ἀκλόνητα μέχρι καὶ σήμερα. Οἱ πηγὲς εἶναι στὴν πλειοψηφία τους ἀπὸ σχετικὰ σύγχρονες (2011, 1992, 1989) ἐκδόσεις μὲ τὶς βασικὲς θέσεις τῆς παπικῆς δογματικῆς καὶ τοῦ παπικοῦ Κανονικοῦ Δικαίου:

«Ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἑλλήνων μαζὶ μὲ τοὺς συμμάχους της ἀποκήρυξε τὴν ὑπακοή της στὴν ἀποστολικὴ Ἕδρα, διατάζουμε μετὰ ἀπὸ τὴν συμβουλὴ τῆς Ἁγίας Συνόδου, ὅτι δὲν τοὺς ἐπιτρέπεται νὰ τολμήσουν πάλι κάτι ἀνάλογο καὶ ὅτι πρέπει πάλι νὰ ὑποταχθοῦν σὰν υἱοὶ τῆς παναγίας ἐκκλησίας τῆς Ρώμης»(Heinrich Denzinger, Kompendium der Glaubensbekenntnisse und kirchlichen Lehrentscheidungen, Enchiridion smybolorium definitionum et declarationum de rebus fidei et morum, herausgegeben von Peter Hünermann, 43. Auflage, Freiburg 2011,).

«Σχίσμα ὀνομάζεται ἡ ἄρνηση ὑποταγῆς στὸν Πάπα ἢ στὴν κοινότητα τῶν ὑποταγμένων σὲ αὐτὸν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας (sc.) τῆς Ρώμης (Κανόνας 751, Codex Iuris Canonici, 3. Auflage (auctoritate Ioannis Pauli PP. II promulgatus), Kevelaer 1989).
«Ὁ Πάπας δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ὁδηγηθεῖ ἀπὸ κανέναν σὲ κανένα δικαστήριο (Κανόνας 1404, Codex Iuris Canonici... ).

«Ὅποιος λέει, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος δὲν ἀνακηρύχθηκε ἀπὸ τὸν Χριστὸ ὡς ὁ ἡγεμὼν ὅλων τῶν Ἀποστόλων καὶ ὡς ἡ ὁρατὴ κεφαλὴ ὁλόκληρης τῆς ἐκκλησίας καὶ ὅτι ἔχει μόνο ἕνα πρωτεῖο τιμῆς καὶ ὄχι τὸ ἀληθινὸ καὶ ὁλοκληρωτικὸ πρωτεῖο, τὸ ὁποῖο ἔλαβε κατευθεῖαν καὶ ἀδιαμφισβήτητα ἀπὸ τὸν Χριστὸ πρέπει νὰ ἀναθεματίζεται» (Josef Neuner, Heinrich Roos, Der Glaube der Kirche in den Urkunden der Lehrverkündigung, neubearbeitet von Karl Rahner und Karl-Heinz Weger, Regensburg 1971, 13. Auflage 1992) (σσ. νὰ γιατὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς διαρρηγνύουν τὰ ἱμάτιά τους γιὰ τὸ πρωτεῖο).

«Ὅποιος ἀρνεῖται, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος, μέσῳ τῆς ἐγκαταστάσεώς του, κατευθείαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἢ μέσῳ θείου δικαίου ὡς πρῶτος ἐπὶ ὁλόκληρης τῆς ἐκκλησίας, δὲν ἔχει τοὺς ἀνάλογους νόμιμους διαδόχους ἢ ὅτι ὁ Πάπας δὲν εἶναι ὁ νόμιμος διάδοχος τοῦ Πέτρου ὡς πρὸς τὸ πρωτεῖο, πρέπει νὰ ἀναθεματίζεται (Heinrich Denzinger…)»

«...Ὅταν ὁ Ρωμαῖος ποντίφικας ὁμιλεῖ ἐκ καθέδρας, δηλαδή ὅτανὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ποιμένα καὶ διδασκάλου ὅλων τῶν χριστιανῶν, δυνάμει τῆς ὑπέρτατης ἀποστολικῆς του ἐξουσίας, ὁρίζει ὅτι κάθε διδασκαλία ποὺ ἀφορᾶ στὴν πίστη καὶ τὴν χριστιανικὴ ἠθικὴ πρέπει νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ὡς ἀληθὴς ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία, βάσει τῆς Θείας Ἐπιφοιτήσεως ὑποσχεθείσης σ' ἐκεῖνον διὰ τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, τότε χαίρει τοῦ ἀλαθήτου ἐκείνου ποὺ ὁ Θεῖος Λυτρωτής θέλησε νὰ χαρίσει στὴν Ἐκκλησία του... Ἐὰν κάποιος ἀμφισβητήσει τὸ παραπάνω δόγμα, ἀνάθεμα» (Josef Neuner, Heinrich Roos…).

«Οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι ποὺ ἀμφισβητοῦν τὸ ἀπὸ τὸν Θεὸ παραχωρημένο σωτηριολογικὸ ἔργο τῆς «Ἁγίας Ρωμαϊκῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας» ἢ δὲν εἰσέρχονται σ’αυτήν, δὲν μποροῦν νὰ σωθοῦν» (Ὁμιλία τοῦ Πάπα Πίου IX. (ἁγιοποιήθηκε) "Singulari Quadam" (1854) καὶ Ἀπόφαση τῆς 2ης Βατικάνειας Συνόδου τὸ 1965).

«Ὁρίζουμε ὅτι ὅποιος δὲν ὑποταχτεῖ στὸν ρωμαῖο Ποντίφηκα δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ... Ὁ ρωμαῖος Ποντίφηκας ἔχει τὴν ἐξουσία πάνω σὲ ὅλον τὸν κόσμο» (Πάπας Βονιφάτιος VIII., Bulle "Unam Sanctam" (1302) καὶ «Pastor Aeternus» τῆς 1ης Βατικάνειας Συνόδου στὶς 18. 07. 1870)

(σσ. Τὰ δύο τελευταῖα δόγματα ἔχουν ἐπαναλειμένα ἐπικυρωθεῖ καὶ ἀπολαμβάνουν μέχρι σήμερα τὴν ἀρχική τους ἰσχὺ καὶ αὐθεντία).

Καὶ μιὰ μικρὴ ἀναφορὰ στοὺς Προτεστάντες. Ἐκεῖ τὰ πράγματα γίνονται ἀκόμα πιὸ ἀνυπόφορα/ παράλογα/ ἐξωφρενικά. Ἡ Σύνοδος τῆς «Προτεσταντικῆς Ἐκκλησίας» τῆς Γερμανίας ἀναφέρει στὴν «Ἀλφάβητο τῆς Πίστεως»: «Ὅποιος παραμένει σταθερὰ σὲ δόγματα, δὲν ἔχει ἀποδοχὴ στὴν κοινωνία καὶ στὴν δημοσιότητα καὶ θεωρεῖται πεισματάρης καὶ ἀνεπήδευτος μαθήσεως». 

Ἐδῶ μένει ὁ κάθε ὑγιῶς σκεπτόμενος ἄναυδος μὲ τὶς μεθοδεύσεις τῶν αἱρετικῶν.

Πῶς εἶναι δυνατόν, αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ἀδιαπραγμάτευτες καὶ μὴ ἀποκηρυγμένες δογματικὲς θέσεις στὴν πίστη τους – τὸ ὁποῖο φυσικὰ εἶναι δικαίωμά τους, ὡς ἐλεύθερων ἀνθρώπων – νὰ ἀπαιτοῦν ἀνεκτικότητα καὶ κατάργηση τῶν δογμάτων τῶν ἄλλων – ἡ ὁποία ἀπαίτηση δὲν εἶναι δικαίωμά τους– καὶ νὰ καταδικάζουν ὅποιον δὲν ὑπακούει;

Ἀλλὰ σὲ αὐτήν τους τὴν ἀπαίτηση δὲν φέρουν τὴν εὐθύνη τόσο πολὺ οἱ ἴδιοι, ὅσο αὐτοὶ ποὺ τοὺς τὸ ἐπιτρέπουν, δηλ. οἱ Οἰκουμενιστές. Ἀλλὰ αὐτοὶ τὸν χαβά τους. «Δὲν κοιτᾶμε τί μᾶς χωρίζει ἀλλὰ τί μᾶς ἑνώνει»: Ἡ ὑποταγὴ στὸν Πάπα.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Τὸ μεγάλο δίλημμα τῆς Πίστεως: Ἢ ἀκολουθοῦμε τὴν Μία Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου ἢ τὶς ἐντολὲς/ἀπαιτήσεις τοῦ κόσμου

Ἡ Ἁγία Γραφὴ σεβόμενη τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου μᾶς θέτει ἕνα μεγάλο δίλημμα: 

Ἢ ἀκολουθοῦμε τὴν Μία Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, δηλ. τὸν Χριστὸ καὶ τὶς ἐντολές Του, ἢ τὶς ἐντολὲς/ἀπαιτήσεις τοῦ κόσμου (τὴν ἐξουσία, τὸν πλοῦτο, τὴν δόξα, τὴν ἀπόλαυση, τὸν συμβιβασμό) καὶ τοῦ ἄρχοντά του Σατανᾶ. 

Καὶ τὰ δύο δὲν γίνεται: «εἰ οὖν ἐν τῷ ἀδίκῳ μαμωνᾷ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ἀληθινὸν τίς ὑμῖν πιστεύσει; καὶ εἰ ἐν τῷ ἀλλοτρίῳ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ὑμέτερον τίς ὑμῖν δώσει; 
Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (Λουκ. 16, 11-13).

Ἡ ἀπόφαση σὲ αὐτὸ τὸ δίλημμα ἐκφράζεται στὴν πράξη μὲ τὸ ἂν θὰ φυλάξουμε τὶς παρακαταθῆκες τοῦ Κυρίου, τοὐτέστιν ἂν θὰ μείνουμε πιστοὶ στὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, ἢ ἂν θὰ ὑπακούσουμε στὶς ἐντολὲς τῶν ἀνθρώπων, τοὐτέστιν ἂν θὰ γίνουμε πλανεμένοι, ἀνήθικοι, ἀσεβεῖς, αἱρετικοὶ ἢ καὶ ἄθεοι. 

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸ ὑπενθυμίζει ξεκάθαρα, συμβουλεύοντας τὸν Τιμόθεο: «Ὦ Τιμόθεε, τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην τῶν ἀληθειῶν τοῦ Εὐαγγελίου φύλαξε τὴν ἀκεραίαν καὶ ἀνόθευτον καὶ ἀπόφευγε τὰς ἀνιέρους ματαιολογίας καὶ ἀντιλογίας τῆς πλάνης, ἡ ὁποία φέρει τὸ πλαστὸν καὶ ψεύτικον ὄνομα τῆς γνώσεως. Αὐτὴν δὲ τὴν ψεύτικην γνῶσιν ἔχοντες μερικοὶ ὡς ἐπάγγελμά τους καὶ ἔργον τους ἐξέπεσαν ἀπὸ τὴν πίστιν καὶ ἐπλανήθησαν» (Α΄ Τιμ. 6, 20-21). 

Οἱ ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, ἡ ἱερὰ Παρακαταθήκη, δὲν εἶναι κάποιο ξηρὸ καὶ ἐπιφανειακὸ γράμμα, τὸ ὁποῖο διαφυλάσσεται καταγράφοντάς το σὲ ἕνα βιβλίο, τὴν Ἁγία Γραφή γιὰ τὸ θεαθῆναι καὶ ἑρμηνεύοντάς το κατὰ τὸ δοκοῦν. Ἀντιθέτως εἶναι ἡ μοναδικὴ σωτήριος Ἀλήθεια, ἡ ὁποία παρουσίάζεται διαρκῶς ζωντανὴ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες μέσα στὴν Μία Ἐκκλησία, «τὸν στῦλον καὶ τὸ ἑδραίωμα τῆς Ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3, 15) μέσῳ τῆς συνεχοῦς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 
Ἡ Παρακαταθήκη αὐτὴ παραδόθηκε στοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ μπορεῖ νὰ τὴν παραλάβει μόνο αυτὸς ποὺ βρίσκεται σὲ κοινωνία μὲ αὐτοὺς καὶ τὴν διδασκαλία τους. Ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος γράφει: «Ἀντιθέτως, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι βρίσκονται ἔξω ἀπὸ αὐτὴν τὴν κοινωνία (σσ. μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες), εἶναι ἄνθρωποι ἀσεβεῖς καὶ αἱρετικοὶ καὶ δὲν κατέχουν τὴν Ἀλήθεια» (Βασικὴ Δογματικὴ Θεολογία, σελ. 189).

Αὐτοί, τοὺς ὁποίους ἀναφέρει ὁ π. Ἀντώνιος, εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ διάλεξαν νὰ ἀκολουθοῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ κόσμου, τὶς ἐντολὲς τῶν ἀνθρώπων ἀντὶ γιὰ τὸν Χριστό. 
Ὁ Χριστὸς τοὺς καταδικάζει ξεκάθαρα: «Ἀνώφελα δὲ μὲ σέβονται, διότι ἀφήνουν τὴν δικήν μου ἀλήθειαν καὶ διδάσκουν ἐντολὰς καὶ διδασκαλίας ἀνθρώπων» 
(Ματθ. 15, 9). 
Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ὑπέκυψαν στοὺς τρεῖς πειρασμοὺς τοῦ Σατανᾶ καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ τοὺς ἐλέγχει προσπαθοῦν, οἱ παράφρονες, νὰ τὴν διαστρεβλώσουν ἀνάλογα μὲ τὰ δικά τους συμφέροντα. 

Εἶναι οἱ Οἰκουμενιστὲς οἱ ὁποῖοι ὑποταγμένοι στὰ πάθη τους καὶ στίς ἐπιθυμίες τους ἀκολούθησαν ἐντολὲς ἀνθρώπων-ψευδεπισκόπων,, τοῦ Βαρθολομαίου, τοῦ Ζηζιούλα, τοῦ Ἰγνατίου Βόλου, τοῦ Χρυσοστόμου Μεσσηνίας, τοῦ Στυλιανοῦ Αὐστραλίας, τοῦ Αὐγουστίνου Γερμανίας κλπ. καὶ κατήντησαν ἀπὸ ὀρθόδοξοι ἀντορθόδοξα χαλκεῖα κακοδοξίας, πλάνης, διαστρέβλωσης, διωγμῶν, ἐκδικήσεως καὶ πονηρίας. 
Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἀνακήρυξαν τοὺς Ἁγίους «θύματα τοῦ ἀρχέκακου ὄφεως», ἀπέρριψαν τὴν διδασκαλία τους ὡς παρωχημένη καὶ μὴ διαχρονική, ἔκοψαν τὴν κοινωνία μαζί τους καί, κατὰ τὸν π. Ἀντώνιο, ἔχασαν τὴν Ἀλήθεια. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ προκρούστεια καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν παρερμηνεύουν τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ αὐτονομήθηκαν ἀπὸ τὴν συνέχιση τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως καὶ τὴν διαφύλαξη τῶν Ἱερῶν Κανόνων. 
Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ντράπηκαν νὰ θεωροῦνται «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι» καὶ χρησιμοποιώντας τὴν αἴγλη τῶν πτυχίων τους καὶ τῆς κοσμικῆς τους ἀναγνώρισης ἐπέλεξαν «τὰς ἀνιέρους ματαιολογίας καὶ ἀντιλογίας τῆς πλάνης, ἡ ὁποία φέρει τὸ πλαστὸν καὶ ψεύτικον ὄνομα τῆς γνώσεως». 

Εἶναι αὐτοὶ γιὰ τοὺς ὁποίους γράφει ὁ Ἀπόστολος Ἰούδας στὴν ἐπιστολή του (Ἰουδ. 1, 4-19): «διότι μὲ τρόπον δόλιον καὶ ἀπατηλὸν εἰσεχώρησαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μερικοὶ ἄνθρωποι, διὰ τοὺς ὁποίους ἡ Γραφὴ πρὸ πολλοῦ χρόνου εἶχε προφυτεύσει καὶ ὁρίσει, ὅτι θὰ ἔπαιρναν ἐπάνω τους αὐτὴν τὴν φοβερὰ καταδίκην. Ἀσεβεῖς αὐτοί, νοθεύουν καὶ διαστρέφουν τὴν δωρεὰν καὶ τὴν ἀλήθειαν, ποὺ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός, ζητοῦντες μὲ σοφιστικὰ καὶ πονηρὰ ἐπιχειρήματα νὰ δικαιολογήσουν τὴν φαυλότητα καὶ ἀνηθικότητα αὐτῶν καὶ ἀρνούμενοι τὸν ἕνα καὶ μόνον Δεσπότην καὶ Κύριόν μας, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν... Ἐνθυμηθῆτε,... πῶς κατὰ τοὺς τελευταίους καιρούς, ποὺ θὰ προηγηθοῦν ἀπὸ τὴν παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ, θὰ ὑπάρξουν ἄνθρωποι εἴρωνες καὶ χλευασταῖ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ θελήματός του, ποὺ θὰ ζοῦν καὶ θὰ συμπεριφέρονται σύμφωνα μὲ τὰς φαύλας ἐπιθυμίας των, διὰ νὰ διαπράττουν ἔτσι ἀσεβείας. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ δημιουργοῦν διαιρέσεις εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἄνθρωποι ζωώδεις ποὺ κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ κατώτερα ἔνστικτα καὶ οἱ ὁποῖοι οὔτε Πνεῦμα Θεοῦ ἔχουν οὔτε καὶ τὸ δικόν των πνεῦμα ἔχουν καλλιεργημένον καὶ προικισμένον μὲ τὴν θείαν χάριν.»

Αὐτοὶ διάλεξαν στὸ μεγάλο δίλημμα τῆς Πίστεως ποιόν δρόμο θὰ ἀκολουθήσουν. Ἐναπόκειται πιὰ σ’ ἐμᾶς τοὺς πιστούς, ποιά ἐπιλογή θά κάνουμε. Θὰ ἀκολουθήσουμε τὴν Μία Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, δηλ. τὸν Χριστὸ ὑπακούοντας στὶς ἐντολές Του καὶ στοὺς ἀληθινοὺς Ποιμένες Του (προσπαθώντας ὅσο μποροῦμε παρὰ τὶς σίγουρες ἀδυναμίες μας καὶ ἐλπίζοντας στὸ ἔλεός Του) ἢ τὶς ἐντολὲς τοῦ «κόσμου» τῶν Οἰκουμενιστῶν;

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Οἱ Οἰκουμενιστὲς διώκουν, γιατὶ φοβοῦνται μήπως καταρρεύσει τὸ καθεστὼς φόβου, ποὺ ἔχουν ἔντεχνα ἱδρύσει

Ὅλοι οἱ τύραννοι, οἱ δικτάτορες καὶ ὅλα τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα στηρίζουν τὴν διατήρηση τῆς ἐξουσίας τους στὸν ἔλεγχο καὶ στὸν φόβο. Ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι φοβοῦνται μὴν χάσουν τὴν ἐξουσία, καλλιεργοῦν στοὺς ἀνθρώπους τὸν φόβο, ὅτι, ἂν ἀντιδράσουν, θὰ χάσουν τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀπολαμβάνουν. 

Ἀλλὰ καὶ στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν οἱ Ποιμένες δὲν εἶναι οἱ «καλοὶ Ποιμένες» (κατὰ τὸ παράδειγμα καὶ τὴν Ἐντολὴ τοῦ Κυρίου), ἀλλὰ μισθωτοί, δηλαδὴ ψευδοποιμένες, καταχραστὲς τῶν ρόλων τους καὶ αἱρετικοί, παρόμοια πράττουν καὶ φρονοῦν. Αἰσθάνονται ἐξουσία. Ἀλλὰ μιὰ ἐξουσία ποὺ τὴν δύναμή της τὴ στηρίζει στὸ φόβο καὶ στὴν συμμαχία καὶ διαλλαγὴ μὲ τὴν ἐγκόσμια καὶ διεφθαρμένη πολιτικὴ ἐξουσία, ἀφοῦ γνωρίζουν ὅτι μόνο μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο μποροῦν νὰ ἐπιβάλλουν τὶς κακοδοξίες τους, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἔχασαν τὴν Μία Ἀλήθεια. Γι’ αὐτὸ ἐκτελοῦσαν διωγμοὺς γιὰ νὰ πατάξουν τοὺς ὁμολογητὲς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸ παράδειγμά τους δίδασκαν τὸ ποίμνιο νὰ μὴ φοβᾶται. Οἱ Οἰκουμενιστὲς ὡς προσωποποίηση ὅλων τῶν παλαιῶν αἱρέσεων, ὡς ἀντιπρόσωποι τῆς ὕστατης καὶ ἐσχάτης αἱρέσεως δὲν θὰ μπορούσαν νὰ φανοῦν ὑποδεέστεροι τῶν τυράννων καὶ τῶν παλαιοτέρων αἱρετικῶν. 

Ἔτσι μετὰ ἀπὸ μία περίοδο ἀναμονῆς, στὴν ὁποία νόμιζαν, ὅτι οἱ ἐναντιούμενες, ὁμολογιακὲς φωνὲς θὰ σιγήσουν ἢ θὰ ὑποταχθοῦν στὰ κοσμικὰ θέλγητρα καὶ στὴν «αὐθεντία» τους, ἀφοῦ συνειδητοποίησαν ὅτι διασώζουν ἀκόμα κάποιοι τὴ μαγιά τῆς Πίστεως, ἀποφάσισαν, συνεργείᾳ τῶν πολιτικῶν, νομικῶν καὶ ἐπικοινωνιακῶν ταγῶν τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων, νὰ θέσουν σὲ πράξη τοὺς διωγμοὺς, χωρὶς οἱ τυφλοὶ καὶ πεπωρωμένοι τῇ καρδίᾳ νὰ καταλαβαίνουν, ὅτι βγάζοντας τὴν μάσκα τῆς ἀγαπολογίας καὶ ἀποκαλύπτοντας τὸ πραγματικὸ γεμάτο μῖσος καὶ ἐκδίκηση πρόσωπό τους, ἀποδεικνύουν ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ εἶναι, δηλ. ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ. Σκοπός τους τῶρα εἶναι νὰ πατάξουν μὲν αὐτοὺς πού, ἀκολουθώντας τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ διακόπτοντας τὴν μνημόνευση τους, τολμοῦν νὰ τοὺς ἀποκαλύπτουν ὡς αἱρετικοὺς χειρίστου εἴδους, νὰ καλλιεργήσουν δὲ παράλληλα τὸν φόβο σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ θὰ θελήσουν νὰ μιμηθοῦν τοὺς Ἁγίους καὶ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν μαρτυρικὸ δρόμο τῆς ὁμολογίας.

Ὁ φόβος αὐτὸς ποὺ ἔχουν ἔντεχνα καλλιεργήσει, δὲν εἶναι ὁ φόβος Θεοῦ, μία ἀπὸ τὶς ὕψιστες ἀρετές, ποὺ διαφυλάσσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν κρατάει στὸν Θεό, ἀλλὰ ὁ φόβος ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ ὕψιστα ἀνθρώπινα πάθη ποὺ καταργεῖ τὴν ἀπὸ τὸν Θεὸ εὐλογημένη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, σβήνει τὸ ὁμολογιακό του πνεῦμα, τὸν ὑποτάσσει στὸν ἰδιοτελὴ συμβιβασμὸ καὶ τὸν σπρώχνει μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Εἶναι ἕνας φόβος «παρὰ φύσιν» καὶ «παρὰ λόγον».

Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ διωγμοῦ ἢ τιμωρίας, μήπως χάσει ἕνα αἰσθητὸ ἀντικείμενο (Μοναστῆρι, Κελλί, Ναό, Μισθό κλπ.), ἢ μία αἰσθητὴ ἱκανοποίηση (κοινωνικὴ ἀναγνώριση, κῦρος, μετοχὴ στὴν ἐξουσία), ἡ κατοχή τῶν ὁποίων τοῦ παρέχει συγκεκριμένη αἰσθητὴ ἀπόλαυση. Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ ὁ φοβούμενος ἄνθρωπος χάνει τὴν πίστη του καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη του στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ προσκολλόμενος σὲ ὑλικὲς ψευδαισθήσεις ἀποδυναμώνεται πνευματικὰ καὶ αὐτοκαταδικάζεται ὡς ἕρμαιο τῆς ἀνασφάλειας του, γινόμενος ταυτόχρονα ἄβουλος ἀκόλουθος τῶν ἑκάστοτε ἐκμεταλλευτῶν καὶ δὴ τῶν Οἰκουμενιστῶν. 

Οἱ Οἰκουμενιστὲς δούλεψαν μεθοδικὰ δεκαετίες γιὰ νὰ ἐπιβάλλουν αὐτὸ τὸ καθεστὼς φόβου. Μιλοῦσαν συνέχεια γιὰ ὑπακοὴ στὸν Ἐπίσκοπο καὶ πρόσφατα στὸν Γέροντα (μετατρέποντας τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ πιστούς, σὲ ἕνα ἐκτρωματικὸ παρὰ φύσιν Μοναστήρι), γιὰ τὸν φόβο νὰ χάσουμε τὴν ψυχή μας ἂν δὲν κάνουμε αὐτὸ ποὺ μᾶς λένε αὐτοὶ καὶ ὄχι ὁ Χριστός, ἂν μείνουμε λόγω τῆς ἀντιδράσεως μας γιὰ τὰ κακῶς κείμενα στὸν χώρο τῆς Ἐκκλησίας ἐκτὸς Αὐτῆς, κρύβοντας παράλληλα τὸν λόγο τῶν Ἁγίων Πατέρων ἢ διαστρεβλώνοντάς τον. Ὑπόθαλπταν τὸν φόβο μόνο σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ προσωπικὰ πάθη κρύβοντας πονηρά, τὸν φόβο σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ τὸν χωρισμὸ μέσῳ τῆς ἀπώλειά της ἀπὸ τὸν Θεό. Παράλληλα ἐπέτρεπαν κάθε εἴδους σκάνδαλα καὶ πνευματικὲς πτώσεις, ὥστε μέσῳ τῆς ἀπειλῆς μίας ἐνδεχόμενης ἀποκάλυψής τους νὰ κρατοῦν δέσμιους τοὺς φοβισμένους ἐνόχους, οἱ ὁποῖοι ξέχασαν, ὅτι ὑπόλογοι εἶναι πρῶτα στὸν Θεὸ καὶ μετὰ στοὺς ἀνθρώπους. Μέσῳ αὐτῆς τῆς τακτικῆς κατάφεραν νὰ σβήσουν τὰ πνευματικὰ ἀντανακλαστικὰ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ ἐπιβάλλουν τὶς φοβερὲς κακοδοξίες τους.

Μοναδικὸ μέσο καταπολέμησης αὐτοῦ τοῦ φόβου, ποὺ πλέον στοὺς περισσότερους χριστιανοὺς ἐπικρατεῖ, εἶναι ἡ γνώση τῆς διδασκαλίας τῶν Γραφῶν καὶ τῶν Ἁγίων, ἡ δύναμη τῆς Πίστεως καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκε, ὅτι θὰ μᾶς δοκιμάσει ἀλλὰ δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει.

Ὁ Χριστὸς ὁ ἴδιος καὶ οἱ Ἅγιοί Του γνωρίζοντας αὐτὴν τὴν μέθοδο τῶν ἐχθρῶν τῆς Πίστεως, γνωρίζοντας ὅτι θὰ προσπαθήσουν νὰ φοβήσουν τοὺς πιστούς καὶ νὰ τοὺς κάνουν ἐξαρτημένους ἀπὸ ὑλικά -κενὰ πίστεως- πράγματα, θέλησε πολλὲς φορὲς νὰ στηρίξει τὸ ποίμνιο, ὥστε νὰ μὴ φοβηθεῖ νὰ καὶ νὰ μὴ χάσει σὲ δύσκολους καιροὺς τὴν ἐμπιστοσύνη του στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ. 

Μᾶς διαβεβαίωσε ὁ Χριστός μας: «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον· ὅτι εὐδόκησεν ὁ πατὴρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τὴν βασιλείαν» (Λουκ. ιβ΄ 32 - 40), «καὶ μὴ φοβεῖσθε ἀπὸ τῶν ἀποκτενόντων τὸ σῶμα· τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβεῖσθε δὲ μᾶλλον, τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ» (Ματθ. 10, 28).

Καὶ ἡ διδασκαλία Του αὐτὴ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν Π. Διαθήκη. Στὸ Δευτερονόμιο (31, 6) διαβάζουμε «μὴ φοβοῦ μηδὲ δειλιάσης μηδὲ πτοηθῆς ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, ὅτι Κύριος ὁ Θεός σου ὁ προπορευόμενος μεθ’ ὑμῶν ἐν ὑμῖν, οὔτε μὴ σὲ ἀνῇ, οὔτε μὴ σὲ ἐγκαταλίπῃ».

Ὁ Προφητάναξ Δαβὶδ λέει στὸν Ψαλμ. 26,1: «Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωής μου· ἀπό τίνος δειλιάσω»; Στὸν Ψαλμ. 22,4 «ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ». Καὶ σίγουρος τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ δηλώνει στὸν Ψαλμ. 22,1: «Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει». 

Ἰδίως αὐτὸς ὁ τελευταῖος στίχος φανερώνει τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀφοβίας τοῦ πιστοῦ Χριστιανοῦ. Ὁ ἄφοβος πιστός εἶναι βέβαιος, πὼς ὅ,τι καὶ νὰ συμβεῖ, ὁ Θεὸς δὲν θὰ τὸν ἀφήσει. Καὶ αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ πεποίθηση καὶ ἡ ἀνάλογη ἀφοβία καὶ ἀνδρεία τρομάζει τοὺς αἱρετικούς. Πῶς θὰ πετύχει ὁ διωγμὸς ἂν τὸ ποίμνιο δὲν φοβηθεῖ; Πῶς θὰ ἐγκατασταθεῖ ἡ αἴρεση ἂν τὸ ποίμνιο δὲν συμβιβαστεῖ; 

Τοὺς τρομάζει ὁ πιστὸς ποὺ ἄφοβα ἀγωνίζεται ἐμπιστευόμενος τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ θέλει νὰ μιμηθεῖ τοὺς γονεῖς τοῦ Μωϋσῆ, ποὺ ἄφησαν τὸ παιδί τους μέσα σὲ ἕνα καλάθι στὸν Νεῖλο γνωρίζοντας, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ φροντίσει γι’ αὐτόν. Καὶ πράγματι ὁ Θεὸς τὸν ἔκανε υἱὸ τοῦ Φαραώ.

Τοὺς τρομάζει ὁ πιστὸς ποὺ ἄφοβα ἀγωνίζεται ἐμπιστευόμενος τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ θέλει νὰ μιμηθεῖ τὸν Ἰωσήφ, τὸν ὁποῖο οἱ ἀδελφοί του πούλησαν σκλάβο, ἀλλὰ ὁ Θεὸς τὸν ἀνέδειξε στὸν δεύτερο στὴν ἐξουσία ἄνδρα στὴν Αἴγυπτο.

Τοὺς τρομάζει ὁ πιστὸς ποὺ ἄφοβα ἀγωνίζεται ἐμπιστευόμενος τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ θέλει νὰ μιμηθεῖ τὸν Ἠλία, τὸν ὁποῖο ἔτρεφε ἕνα κοράκι καὶ μάλιστα μὲ κρέας (πράγμα ἀπίστευτο γιὰ ἕνα σαρκοβόρο ὄρνεο).

Τοὺς τρομάζει ὁ πιστὸς ποὺ ἄφοβα ἀγωνίζεται ἐμπιστευόμενος τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ θέλει νὰ μιμηθεῖ τὸν Ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, ποὺ δὲν νοιάστηκαν οὔτε γιὰ μοναστήρια, οὔτε γιὰ ἀξιώματα, οὔτε γιὰ ναούς, παρὰ μόνο πῶς νὰ κρατήσουν τὴν πίστη τους ἀνόθευτη.

Τοὺς τρομάζουν ὅλα αὐτά, γι’ αὐτό, ἐνῶ μιλοῦν γιὰ ἐλευθερία, ἀπειλοῦν· ἐνῶ μιλοῦν γιὰ δικαιώματα, διώκουν· ἐνῶ μιλοῦν γιὰ σεβασμό, φυλακίζουν· ἐνῶ μιλοῦν γιὰ τὴν ἐπιστημονική τους αὐθεντία, φοβοῦνται τὸν διάλογο, φοβοῦνται «ἀγράμματους» ἱερεῖς, ἁπλοὺς μοναχούς καὶ μοναχές, βιοπαλαιστὲς πιστούς.

Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει. Ἂς μὴν ὑποκύψουμε Χριστιανοί, στὸ καθεστὼς τοῦ φόβου τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν ἀρωγῶν τους. Ποιμὴν μας ἀληθινὸς εἶναι ὁ Κύριος καὶ οἱ ἀληθινοὶ δοῦλοι του. Αὐτὸς θὰ μᾶς δοκιμάσει, ἀλλὰ δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ἀναζητοῦνται Μακκαβαῖοι

«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, 
ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» 
(Α΄ Κορ. 16,13)

Ὁλόκληρος ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς κόσμος θαύμαζε τὴν ἀνδρεία ὡς μοναδικὴ ἀρετή, ποὺ δὲν ἔχει μέτρο καὶ βαθμίδες, δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει λίγη ἢ πολὺ ἀνδρεία. Ὁ θαυμασμὸς αὐτὸς προερχόταν ἀπὸ τὴν αὐτόβουλη δράση της καὶ τὴν πηγὴ τῆς ἀνδρείας, τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ ἐπακόλουθο της τὴν αὐταπάρνηση γιὰ τὸ κοινὸ καλό, γιὰ τὴν πόλη. 
Κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη ἡ ἀνδρεία βρίσκεται μεταξὺ τῆς θρασύτητας καὶ τῆς δειλίας καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀνδρεία ὡς ψυχικὴ ἀρετὴ εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ὀφείλει ὁ ἀνδρεῖος νὰ πράττει ἐνσυνείδητα, ἑκούσια, καὶ ἀμετάβλητα, ἀσυμβίβαστα (Ἠθικὰ Νικομάχεια A 1105 a 32 – b 1, B 111). Ὁ δάσκαλός του ὁ Πλάτων γράφει στὴν «Πολιτεία» του (429a8-430c6) μεταξὺ ἀλλων: «Ἡ ἀνδρεία λοιπὸν εἶναι ἡ διαφύλαξη τῶν πεποιθήσεων ποὺ ἔχουν διαμορφωθεῖ μέσω τῆς παιδείας σχετικὰ μὲ τὸ τί εἶναι σεβαστὸ καὶ πρέπον (ἰδεῶδες). Καὶ λέγοντας διαφύλαξη αὐτῶν τῶν πεποιθήσεων, ἐννοῶ τὸ νὰ τὶς προστατεύει κανεὶς καὶ νὰ τὶς κρατᾶ ἀκέραιες καὶ στὶς λύπες καὶ στὶς χαρὲς καὶ στοὺς κινδύνους καὶ νὰ μὴν τὶς βγάζει ἀπὸ τὴν ψυχή του».

Ἐὰν αὐτὴ ἡ διαφύλαξη τῶν πεποιθήσεων γιὰ τοὺς ἀρχαίους ἴσχυε ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πολιτείας καὶ τῶν κοινῶν ἀγαθῶν, ἂς ἀναλογιστοῦμε πόσο ἰσχύει αὐτὸ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πίστεως καὶ τῆς προσωπικῆς σωτηρίας. Χριστιανὸς καὶ δειλὸς δὲν νοεῖται. Διότι ὁ δειλὸς δὲν ὁμολογεῖ οὔτε ὑπερασπίζεται τὴν πίστη του. 
Οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ συνέχεια πρότρεπαν τοὺς πιστοὺς νὰ εἶναι ἀνδρεῖοι καὶ ἰσχυροί: «Κανεὶς καὶ τίποτα νὰ μὴ σὲ φοβίζει. Κι ἂν ἀκόμη εἶναι ἀναρίθμητοι οἱ ἐχθροί, δαίμονες καὶ ἀσεβεῖς ἄνθρωποι, ὁ δικός μας ὑπερασπιστὴς εἶναι ἰσχυρότερος», κήρυττε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. «Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» γράφει ὁ Παῦλος (Ἐφεσ. 6, 10-12).

Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι γεμάτη ἀπὸ πρότυπα ἀνδρείας, ἀπὸ πρότυπα πρὸς μίμηση. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ γνωστὰ εἶναι οἱ Μακκαβαῖοι. Οἱ Μακκαβαῖοι, ἀντιπροσωπεύουν γιὰ τὸν Χριστιανὸ –διότι γιὰ τὸν σημερινὸ δειλὸ ἀνθρωπο ἀντιπροσωπεύουν τὸν φανατισμό– παράδειγμα ὁμολογίας καὶ πίστης ἀνθρώπων ποὺ μὲ ἀνδρεία, πορεύθηκαν σύμφωνα μὲ τὴ διαθήκη καὶ τὶς παρακαταθῆκες τῶν Πατέρων. «Ἀλλ᾿ ἐγὼ καὶ οἱ υἱοί μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου πορευσόμεθα ἐν διαθήκῃ πατέρων ἡμῶν» (Α΄ Μακ. 2,20). 

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τοὺς θεωρεῖ τόσο σημαντικοὺς ὡς πρότυπα γιὰ τοὺς Χριστιανούς, ὥστε στὸν 15ο λόγο του «εἰς τοὺς Μακκαβαίους» λέει: «καὶ οἱ πρὸ τῶν Χριστοῦ παθῶν μαρτυρήσαντες, τί ποτε δράσειν ἔμελλον μετὰ Χριστὸν διωκόμενοι, καὶ τὸν ἐκείνου ὑπὲρ ἡμῶν μιμούμενοι θάνατον;... Οὔκουν, ὅτι πρὸ τοῦ σταυροῦ, τοιοῦτοι περιοπτέοι· ἀλλ᾿ ὅτι κατὰ τὸν σταυρόν, ἐπαινετέοι, καὶ τῆς ἐκ τῶν λόγων τιμῆς ἄξιοι· οὐχ ἵνα προσθήκην ἢ δόξαν λάβοιεν· (τίνα γὰρ ὧν ἡ πρᾶξις ἔχει τὸ ἔνδοξον;) ἀλλ᾿ ἵνα δοξασθῶσιν οἱ εὐφημοῦντες, καὶ ζηλώσωσι τὴν ἀρετὴν οἱ ἀκούοντες, ὥσπερ κέντρῳ τῇ μνήμῃ πρὸς τὰ ἴσα διανιστάμενοι» (Migne, P.G., 35, 912-933).

Οἱ Μακκαβαῖοι δὲν ἀντιπροσωπεύουν ἕνα εἶδος περιστασιακῶν «ἀγανακτισμένων» ποὺ λειτουργοῦν ἢ κάνουν πίσω ἀνάλογα μὲ τὶς συνθῆκες καὶ τὶς ἐπιρροὲς ποὺ δέχονται. Κραταιοὶ στὴν πίστη τους οἱ Μακκαβαῖοι θυμοῦνται τοὺς ἀγῶνες τῶν Πατέρων τους καὶ πράττουν ἀναλόγως ὄχι εἰς δική τους δόξα, ἀλλὰ εἰς δόξα Θεοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Του, ἡ ὁποία τοὺς χαρίζει τὴν αἰωνιότητα: «Μνήσθητε τῶν πατέρων ἡμῶν τὰ ἔργα, ἃ ἐποίησαν ἐν ταῖς γενεαῖς αὐτῶν, καὶ δέξασθε δόξαν μεγάλην καὶ ὄνομα αἰώνιον» (Α΄ Μακ. 2,51).

Οἱ Μακκαβαῖοι δὲν φοβοῦνται τὸν ἑκάστοτε Ἀντίοχο, τὸν ἑκάστοτε ἰσχυρό, γνωρίζοντας, ὅτι ἡ ματαιότητα αὐτῆς τῆς δόξας δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν αἰωνιότητα καὶ μακαριότητα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ: «Καὶ ἀπὸ λόγων ἀνδρὸς ἁμαρτωλοῦ μὴ φοβηθῆτε, ὅτι ἡ δόξα αὐτοῦ εἰς κοπρίαν καὶ εἰς σκώληκα»· (Α΄ Μακ. 2,62). Γι’ αὐτὸ δὲν φοβήθηκαν τὸ γεγονὸς ὅτι ἦταν λίγοι ἀπέναντι στοὺς πολλούς, ἀνίσχυροι ἀπέναντι στοὺς ἰσχυροὺς, διότι ἡ πραγματικὴ δύναμη γι’ αὐτοὺς πηγάζει ἀπὸ τὸν οὐρανό: «ὅτι οὐκ ἐν πλήθει δυνάμεως νίκη πολέμου ἐστίν, ἀλλ᾿ ἢ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡ ἰσχύς».(Α Μακ. 3,19)

Τόσο σημαντικὴ λοιπὸν εἶναι ἡ ἀνδρεία γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν σωτηρία μας, ὥστε ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, ὁ Παῦλος δίδασκε τὸ ποίμνιο του «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Κορ. Α’ 16,13).

«Γρηγορεῖτε». Ὁ Χριστιανός, ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο μέχρι τὸν λαϊκό, ὀφείλει νὰ βρίσκεται σὲ πνευματικὴ ἐγρήγορση, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίζει τὶς ποικίλες ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐπιθέσεις τῶν ὀργανῶν του δηλ. τῶν ἑκάστοτε καὶ ἁπανταχοῦ αἱρετικῶν. Πρῶτος ὁ Χριστός μας μᾶς συμβούλεψε «γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθετε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. 26, 41).

«Στήκετε». Ἡ σταθερότητα τῆς ἀληθινῆς πίστεως, τὴν ὁποία κηρύττει ὁ Παῦλος, δὲν σημαίνει μόνο παραμονὴ καὶ προάσπιση τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἀπόλυτη συνέπεια καὶ ἄρνηση κάθε παραχάραξης ἢ διαστρέβλωσης τῆς Ἀλήθειας αὐτῆς. 
Ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ ἀνὰ τοὺς αἰώνας δὲν πέτυχαν τοὺς ἀνίερους σκοπούς τους, διότι οἱ πιστοὶ τοῦ Θεοῦ, ἀκόμα καὶ ἂν ἦταν ἐλάχιστοι ἔκαναν πράξη αὐτὴ τὴν ἐντολὴ τοῦ Παύλου. Αὐτοὶ ποὺ ἀκολούθησαν τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν στάθηκαν συνεπεῖς καὶ ἀνδρεῖοι ἀπέναντι στὴν κακοδοξία ἀλλὰ προτίμησαν νὰ συμβιβαστοῦν, νομίζοντας οἱ ἄμοιροι, ὅτι ἔτσι θὰ σωθοῦν.

«Ἀνδρίζεσθε καὶ κραταιοῦσθε». Μόνο μὲ τὴν ἀνδρεία καὶ τὴ γενναιότητα, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν σύμπραξη τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου, πλησιάζει καὶ παραμένει ὁ ἄνθρωπος στὸν Χριστό παρὰ τὶς ἀδυναμίες του καὶ παρὰ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμούντί με Χριστῷ» (Φιλ. 4,13). 
Ἐνῶ ὁ φόβος διώχνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Χριστό, διότι καταργεῖ αὐτὴν τὴν σύμπραξη καὶ διώχνει τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ἀφήνοντας τον νὰ βουλιάζει στὸν βοῦρκο τῶν προσωπικῶν του ἀδυναμιῶν.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, στὴν «Ἀποκάλυψη» του, εἶδε φρικτὸ θέαμα: Εἶδε τοὺς δειλοὺς νὰ καίγονται στὰ κύματα μίας φλεγομένης λίμνης μαζὶ μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τοὺς κάθε εἴδους ἁμαρτωλούς (Ἀπ. 21, 8).

Τὸ ἐρώτημα ποὺ γεννιέται φυσικὰ εἶναι: Ἐμεῖς, οἱ σημερινοὶ χριστιανοί, οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς τῆς σχετικότητας, τοῦ συμβιβασμοῦ καὶ τῆς διαλλακτικότητας, ποὺ ζοῦμε τὴν μεγαλύτερη αἵρεση τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας, κατέχουμε αὐτὴν τὴν εὐλογημένη ἀπὸ τοὺς Πατέρες καὶ ἀπαραίτητη γιὰ τὴν σωτηρία μας ἀνδρεία; Εἴμαστε ἱκανοὶ καὶ ἕτοιμοι νὰ πολεμήσουμε τὴν ὕστατη ἀποστασία ἀψηφώντας Ἐπισκόπους, πανίσχυρους πολιτικούς, κοινωνικὸ περιβάλλον καί, περιφρονώντας τὸ προσωπικὸ κόστος, νὰ ὑπερασπίσουμε τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τὴν πίστη τῶν Πατέρων μας; Τὴν ὕψιστη ἀρετὴ αὐτήν;
Ἐμεῖς ὡς ὑποτιθέμενοι ἀρχαιολάτρες Ἕλληνες εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς ἄλλοι τριακόσιοι Λακεδαιμόνιοι τῆς πίστεως νὰ πολεμήσουμε στὶς πνευματικὲς Θερμοπῦλες τὸν «Ξέρξη» Οἰκουμενισμὸ μὲ τὶς μυριάδες στρατειές του; 

Εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς ἡ μητέρα τῶν Μακκαβαίων νὰ ποῦμε στὰ παιδιά μας: «Μὴ φοβηθεῖς, λοιπόν, αὐτὸν τὸν δήμιον (σημ. τὸν ἑκάστοτε κυρίαρχο), ἀλλὰ νὰ φανεῖς ἀντάξιος τῶν ἀδελφῶν σου. Δέξαι ἡρωϊκῶς τὸν μαρτυρικὸν θάνατον, γιὰ νὰ σὲ ἐπαναποκτήσω πάλι μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς σου στὸν καιρὸν τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀναστάσεως δηλαδὴ τῶν νεκρῶν» (Μακ. Β’ 7, 28-30).

Καὶ εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς τὸ παιδὶ της νὰ ἀπαντήσουμε στὸν κάθε οἰκουμενιστὴ διώκτη, στὸν κάθε ὑπηρέτη τῆς παναίρεσης: «Τί περιμένετε; Δὲν ὑπακούω στὴν προσταγὴ τοῦ βασιλέως, ἀλλὰ ὑπακούω στὶς ἐντολὲς τοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ διὰ τοῦ Μωϋσέως στοὺς πατέρες μας. Ὁ βασιλεὺς ὅμως τοῦ κόσμου θὰ μᾶς ἀναστήση εἰς μίαν αἰωνία ζωή, ἐφ' ὅσον ἐμεῖς πεθάνουμε (ὑποφέρουμε, διωχθοῦμε) γιὰ νὰ μείνουμε πιστοὶ στοὺς νόμους Του».

Ἀναζητοῦνται Μακκαβαίοι. Αὐτοὺς φοβοῦνται οἱ Οἰκουμενιστές.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

«Διωκόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι»

«Διωκόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι» 
(Β΄Κορινθ. δ΄9) 

Δύο μέρες μετὰ τὴν δίωξή του, προσφέρθηκε στὸν π. Εὐστράτιο μὲ θαυμαστὸ τρόπο, ἀπὸ ἄγνωστο πιστό, ἰδιωτικὸς Ναός!

«Αἱ ἐκκλησίαι τοῦ Θεοῦ θὰ στερηθοῦν εὐλαβῶν καὶ εὐσεβῶν ποιμένων καὶ ἀλοίμονον τότε εἰς τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ εὑρισκομένους Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι θὰ στερηθοῦν τελείως τὴν πίστιν, διότι δὲν θὰ βλέπουν ἀπὸ κανέναν φῶς ἐπιγνώσεως, τότε θά ἀναχωροῦν ἀπὸ τὸν κόσμον εἰς τὰ ἱερὰ καταφύγια διὰ νὰ εὕρουν ψυχικὴν ἀνακούφισιν τῶν θλίψεών των καὶ παντοῦ θὰ εὑρίσκουν ἐμπόδια καὶ στεναχωρίας» (Προφητεία Ὁσίου Νείλου).

«Καὶ φεύγουσι μετὰ μεγάλης σπουδῆς εἰς τὰς ἐρήμους, καὶ κρύπτονται εἰς τὰ ὄρη καὶ τὰ σπήλαια μετὰ φόβου» (Ἁγ. Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου, Περὶ συντελείας τοῦ κόσμου).

«Ὦ εὐλογημένο βουνό, πόσες ψυχές γυναικόπαιδα θὰ σώσεις ὅταν ἔλθουν τὰ χαλεπὰ χρόνια» (Προφητεία Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ)!

Λίγες μέρες πέρασαν ἀπὸ τότε ποὺ ἡ πάλαι ποτὲ ὀρθοδόξως φρονοῦσα καὶ πράττουσα μονὴ τῆς Μεγίστης Λαύρας, γεμάτη οἰκουμενιστική «ἀγάπη» ἀποφάσισε νὰ φιμώσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπαγορεύοντας στὸν γέροντα Εὐστράτιο νὰ λειτουργεῖ στὸ μετόχι της «Ἄξιον ἐστί» καὶ παραδίδοντας του τελεσίγραφο νὰ φύγει ἀπὸ τὸ μοναστῆρι. 
Τὸ ἔγκλημα τοῦ γέροντος; Δὲν μνημονεύει τὸν αἱρετικὸ Πατριάρχη, ὅπως καὶ οἱ προκάτοχοι τῆς Μονῆς –ὅταν αὐτὴ ὀρθοτομοῦσε τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας– δὲν μνημόνευαν τὸν αἱρετικὸ Ἀθηναγόρα.

Ξέχασαν ὅμως ὅτι δὲν ἁγιάζει ὁ τόπος τὸν ἄνθρωπο ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος τὸν τόπο. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ «οὐ δέδεται» (δὲν δένεται) μᾶς διδάσκει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Τιμ. Β΄, 2, 9), τὸν ὁποῖο οἱ Ἁγιορεῖτες τῆς Λαύρας φαίνονται νὰ μὴν ἀκολουθοῦν πιά. 
Ἂς εἶναι καλὰ τὰ βουνὰ καὶ οἱ ἐρημιές, ποὺ ἔδιναν πάντα καταφύγιο στοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ. Εἶναι πραγματικὰ ἕνα θαῦμα καὶ μία ἀπόδειξη τῆς πρόνοιάς Του, ὅτι οἱ ἀφιλόξενοι τόποι προσφέρουν φιλοξενία στοὺς διωγμένους καὶ κατατρεγμένους ἀπὸ τοὺς ἑκάστοτε αἱρετικούς. Ὁ εὐσεβὴς ἑλληνικὸς λαὸς μερίμνησε ἐν σοφίᾳ Κυρίου νὰ κτίσει σὲ κάθε βουνοκορφὴ καὶ σὲ κάθε ἐρημικὴ πλαγιὰ ἐκκλησάκια, τὰ ὁποῖα στοὺς ἔσχατους, κατὰ τοὺς ἁγίους, καιροὺς ποὺ ζοῦμε θὰ δώσουν καταφύγιο σὲ ὅσους δὲν προσκυνήσουν γόνυ τῷ Βάαλ.

Σὲ ἕνα τέτοιο καταφύγιο εὐλαβείας, εὐσεβείας καὶ πίστεως λειτούργησε σήμερα ὁ γέροντας Εὐστράτιος. Ὅσοι παρεβρεθήκαμε σήμερα ἐκεῖ ζήσαμε μία ἀτμόσφαιρα κατάνυξης, δακρύων, συγκίνησης καὶ ἐν Χριστῷ καυχήσεως. Ζήσαμε τὸ θαῦμα τῆς ζώσας Ἐκκλησίας. Πιστοὶ ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο καὶ τὴν Ἀττικὴ διανύοντας μεγάλες ἀποστάσεις συνάχθηκαν στὸν ἔρημο ἀλλὰ εὐλογημένο αὐτὸν τόπο καὶ ἔνιωσαν τὰ ἴδια αἰσθήματα ποὺ ἔνιωσαν καὶ οἱ διωγμένοι Χριστιανοὶ ἐπὶ Ἀρείου, ἐπὶ Εἰκονομαχίας, ἐπὶ Βέκκου, ἐπὶ Λατινοκρατίας, Τουρκοκρατίας καὶ σήμερα ἐπὶ Οἰκουμενισμοκρατίας.

Αὐτὲς εἶναι οἱ νέες κατακόμβες ποὺ συσπειρώνουν τοὺς πιστούς, οἱ ὁποῖοι βλέπουν ὅτι ὑπάρχουν ἀκόμα ἱερεῖς (βλέπε καὶ Σέρρες, Θεσσαλονίκη, Καστοριά, Φλώρινα, Λάρισα, Βόλο, Κρήτη, Ρόδο), οἱ ὁποῖοι ἀψηφοῦν τὰ θέλγητρα τοῦ κόσμου τούτου καὶ τὴν κάθε εἴδους καριερίστικη «ποιμαντικὴ» καὶ προτιμοῦν τὴν ὁδὸ τοῦ διωγμοῦ καὶ τῆς ὁμολογίας πρεσβεύοντας Χριστὸν ἐσταυρωμένον καὶ ὄχι ἕναν Χριστὸ τῆς διπλωματίας καὶ τοῦ συμβιβασμοῦ.

Ποιά εἶναι ἡ μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ τῶν εὐρωπροσκυνημένων καὶ ἐκκοσμικευμένων οἰκουμενιστῶν Ἁγιορειτῶν καὶ τοῦ γέροντος Εὐστρατίου, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ὁμολογητῶν ἱερέων, μοναχῶν καὶ πιστῶν; Δὲν ἀκούστηκε στὸ κήρυγμα κανένας λόγος μίσους ἢ ἐμπαθείας παρὰ μόνο ὁμολογίας καὶ πραγματικῆς, ἀληθινῆς ἐλπίδας, χαρᾶς, παρηγοριᾶς καὶ ἐν Χριστῷ ἀγάπης. Μίας ἀγάπης ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ τὴν πεποίθηση τῆς πραγματικότητας καὶ ἐγκυρότητας εἰς τοὺς αἰώνας τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ:

«Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ' ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» 
(Ματθ. 28, 21).


Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ἡ κατάντια τῶν Οἰκουμενιστῶν

Παρακολουθώντας κανεὶς τὰ τελευταῖα γεγονότα, τοὺς διωγμοὺς, τὰ σχόλια καὶ τὶς ἀντιδράσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν δὲν μπορεῖ πιὰ παρὰ νὰ νιώθει λύπηση γιὰ τὴν κατάντια αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Βλέποντας τὰ ἀπὸ τὴν ὀργὴ παραμορφωμένα πρόσωπά τους τὶς γεμάτες δοκησισοφία καὶ εἰρωνία ἐκφράσεις τους τὸ πόσο ἐπιθυμοῦν νὰ βγάλουν τὸ ράσο μιμούμενοι τοὺς ἑτερόδοξους καταλαβαίνουμε, γιατί ὁ Ἅγ. Παΐσιος εἶπε: «Ὄχι μόνο θέλουν νὰ μᾶς ὑποτάξουν, ἀλλὰ καὶ δὲν πιστεύουν ὅτι ἔχουμε τὴν ἀλήθεια… 
Μετὰ λύπης μου, ἀπὸ ὅσους φιλενωτικοὺς ἔχω γνωρίσει, δὲν εἶδα νὰ ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματικὴ οὔτε φλοιό...».

Σίγουρα δὲν θὰ μποροῦν τὴν νύχτα νὰ κοιμηθοῦν καὶ θὰ στριφογυρίζουν ὀργισμένοι στὸ δεσποτικό τους κρεβάτι, σκεπτόμενοι, ὅτι ἕνας 82χρονος ἡγούμενος (βλέπε Μηλοχώρι) τόλμησε νὰ διακόψει τὴν μνημόνευσή τους! Θὰ τυραννιοῦνται ἀπὸ τὴ σκέψη, ὅτι ἕνας «ἀγράμματος ἱερέας» (βλέπε Σιδηρόκαστρο) σήκωσε τὸ ἀνάστημά του ἀπέναντι στὸν ἀσεβῆ ἐπίσκοπό του,! 
Θὰ τοὺς προκαλεῖ φόβο ἡ διαπίστωση, ὅτι ὑπάρχουν ἀκόμα μοναχοὶ ποὺ τιμοῦν τὸν ρόλο καὶ τὸ σχήμα τους μιμούμενοι τοὺς Ἁγίους, ξεσκεπάζοντας τὸν δικό τους ξεπεσμό, ὄχι μόνο νὰ κάνουν ἀνυπακοὴ στὶς θεῖες Ἐντολές, ἀλλὰ νὰ προτρέπουν, νὰ ἀναγκάζουν κι ἄλλους νὰ κάνουν τὸ ἴδιο! (βλέπε Ἅγιον Ὅρος, Βαρυπόμπη, Φλώρινα, Καστοριά, Βόλο κ.λ.π.).

Εἶναι βασανιστικὸ καὶ ἐξουθενωτικὸ αὐτὸ τὸ στιφογύρισμα στὸ δεσποτικὸ κρεβάτι, αὐτὴ ἡ ἀνησυχία ποὺ γίνεται ὀργή, καὶ μῖσος, καὶ φέρνει στὸ στόμα κατάρες καὶ ἀρές, έναντίον αὐτῶν ποὺ τολμοῦν νὰ διαταράσσουν τὴν δεσποτική τους μεγαλωσύνη!

Εἶναι ἐξοργιστικὸ κάποιοι ξυπόλυτοι καὶ ἄφραγκοι νὰ ἔρχονται καὶ νὰ ἀποκαθηλώνουν τὸ ὄμορφο πορτραῖτο τους, ποὺ μὲ τὴν βοήθεια τῶν καλοπληρωμένων Μ.Μ.Ε. ἔχουν δημιουργήσει! Εἶναι φοβερὸ νὰ παρουσιάζουν, αὐτοὶ οἱ ἀνυπόληπτοι στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, τὸν δεσπότη καὶ «βασιλιᾶ γυμνό»! 
Νὰ ἀποκαλύπτουν τὸ μῖσος, πίσω ἀπὸ τὸ ἀγαπολογικὸ προφίλ! Νὰ ἀποκαλύπτουν τὸν ἐριστικό τους χαρακτήρα καὶ τὴν διχαστική τους ψυχολογικὴ ἰδιοσυγκρασία, ποὺ γκρεμοτσακίζει τὴν οἰκουμενιστικὴ συνθηματολογία τοῦ «δὲν κοιτοῦμε τί μᾶς χωρίζει ἀλλὰ τί μᾶς ἑνώνει» καὶ ψυχαναγκαστικὰ τοὺς σπρώχνει νὰ ψάχνουν ὀργισμένοι νέες μηνύσεις, νέες διώξεις, νέους τρόπους καθυπόταξης αὐτῶν ποὺ τολμοῦν νὰ ὑπακούουν στὸν Χριστὸ καὶ στοὺς Ἁγίους Του καὶ ὄχι στὶς «αὐθεντίες τους».

Νόμιζαν, ὅτι ἦταν παντοδύναμοι καὶ τώρα ἀποκαλύπτεται ἡ πνευματική τους γύμνια. Πίσω ἀπὸ τὰ σοβαροφανῆ, δεσποτοκρατικὰ «στιβαρὰ» πρόσωπά τους βγαίνει στὴν ἐπιφάνεια ἡ ἀπὸ τὰ σκάνδαλα, τὴν ἐκκοσμίκευση, τὴν προδοσία καὶ τὸν συμβιβασμὸ πάλη ἀνθρώπων ποὺ τοὺς τυραννάει ἡ πτώση καὶ ἡ ἀποστασία.

Συνηθισμένοι στὰ συνέδρια, τὰ γεύματα, τὶς πανεπιστημιακὲς διαλέξεις, τὶς κάμερες, τὶς ὀσφυοκαμψίες καὶ τοὺς δημόσιους ἐπαίνους, νιώθουν τώρα τὴν δαμόκλεια σπάθη τῆς πίστεως νὰ αἰωρεῖται πάνω ἀπὸ τὶς τυραννικὲς, δεσποτοκρατικὲς κεφαλές τους.

Συνηθισμένοι στὰ παζάρια μὲ τοὺς ἰσχυρούς, ὑποφέρουν ψυχικὰ ἀπὸ τὴν ἀντίδραση «τῶν μωρῶν αὐτοῦ τοῦ κόσμου». Συμβιβασμένοι μὲ τὴν σχετικότητα τῆς μεταμοντέρνας ἐποχῆς, ἀποροῦν μὲ τὴν ἀπολυτότητα τῶν ὁμολογητῶν κάθε εἴδους, ποὺ τοὺς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἴδρυμα κοινωνικοῦ χαρακτῆρα ἀλλὰ ἡ μοναδικὴ ὁδὸς σωτηρίας.

Ἡ τραγικότητά τους δὲν τοὺς ἐπιτρέπει, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἀριστοτέλειο ὁρισμό, ἐλπίδα κάθαρσης, ὅσο ἐπιμένουν στὴν αἵρεση καὶ στὴν προδοσία τῆς πίστεως. Ἀντιθέτως θὰ ἐπινοοῦν ὅλο καὶ πιὸ σκληρὰ μέτρα, ὅλο καὶ πιὸ ἄδικους διωγμούς, ὅλο καὶ πιὸ αἱρετικὲς πρακτικές, βυθιζόμενοι στὴν λάσπη τῆς αἱρέσεως καὶ ξεχνώντας τὴν διδασκαλία «τοῦ γεροντικοῦ» στὴν ὁποία διαβάζουμε γιὰ τὶς εὐχαριστίες ἑνὸς ὑποτακτικοῦ ποὺ εἶχε ὑποκύψει στὰ πάθη του, ἀλλὰ χάρη στὶς προσευχὲς τοῦ γέροντά του εἶχε τὸ κεφάλι του ἔξω ἀπὸ τὴν λάσπη τῆς κόλασης, γιατὶ στεκόταν πάνω στὸ κεφάλι ἑνὸς ἐπισκόπου.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ὁ Μέγας Φώτιος ἀπαντᾶ στοὺς οἰκουμενιστὲς με τὴ γλῶσσα τῆς ἀλήθειας!

Ἀπαντᾶ στοὺς διῶκτες τῶν μοναχῶν τῆς Ἱ. Μ. Μηλοχωρίου, στοὺς οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους Κορίνθου, Μιλήτου κλπ., στοὺς οἰκουμενιστὲς θολολόγους, στοὺς οἰκουμενιστὲς...

Εἶναι πιὰ ἡλίου φαεινότερον, ὅτι ἡ τακτικὴ τῶν οἰκουμενιστῶν ἄλλαξε καὶ πῆρε ἕναν σχεδιασμένο διωκτικὸ χαρακτῆρα. Αὐτὸ φυσικὰ δὲν πρέπει νὰ μᾶς ξενίζει μιᾶς καὶ ὡς αἱρετικοὶ ἀργὰ ἢ γρηγορα θὰ προχωροῦσαν σὲ διωγμούς. Ἐπειδὴ ὅμως γνωρίζουν, ὅτι μόνο οἱ διωγμοὶ δὲν θὰ ἀποδώσουν, ἀποφάσισαν νὰ ἐντατικοποιήσουν καὶ τὴν «θεολογική» τους δημαγωγία, κατηγορώντας τὸν ὁποιοδήποτε ἀντιδρώντα καὶ ἀνατρέποντας τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία καὶ τὸ ἐκκλησιαστικὸ δόγμα (βλέπε τοὺς πρόσφατους λόγους τοῦ Κορίνθου, τοῦ Μιλήτου, τοῦ Φλωρίνης, τοῦ Σιδηροκάστρου).

Ὡς ἐκ τούτου μοῦ φαίνεται χρήσιμο γιὰ τὴν εὕρεση τῆς ἀλήθειας μὲ σκοπὸ τὴν στήριξη καὶ ὑπεράσπιση τῶν ἀδελφῶν μας Χριστιανῶν τὸ ἀκόλουθο ἐπιχείρημα: Νὰ κάνουμε ἕναν ὑποθετικὸ διάλογο τοῦ Μεγάλου Φωτίου, αὐτοῦ τοῦ γίγαντα, τοῦ «ἐγκαλλωπίσματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», μὲ τοὺς οἰκουμενιστές διῶκτες καὶ κατήγορους, ἀφήνωντας τὸν Ἅγιο νὰ ἀπαντάει στὰ ψευδοεπιχειρήματά τους ὅπως ἀπαντοῦσε τότε, στοὺς αἱρετικοὺς τῆς ἐποχῆς του. Οἱ ἀπαντήσεις τοῦ Ἁγίου εἶναι ἀπὸ τὸ ἔργο του «Τὰ Ἀμφιλόχια, Ἐρωταποκρίσεις Α΄‒ ΞΓ΄», Θεσσαλονίκη 1997.

Οἰκουμενιστὲς Φλωρίνης: «Αὐτοὶ ποὺ ἀντιδροῦν καὶ ἐναντιώνονται ἀπέναντι στὴν ἀπόφαση τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης εἶναι ἄνθρωποι ἀνυπάκουοι μὲ ἔπαρση καὶ ἐριστικὸ πνεῦμα. Δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νὰ ἀντιδροῦν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο». 

Μ. Φώτιος: «Ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης προστάζει νὰ παραχωρήσει τὴν ἐκδίκηση στὸν κριτὴ τῶν ὅλων... Ὅταν ὅμως κάποιος ἁπλώσει τὰ ἄδικα χέρια του ὄχι γιὰ νὰ προκαλέσει βλάβη... ἀλλὰ μὲ τὴν προσβολή τοῦ προσώπου βλάψει κάτι σεβαστότερο, ἐννοῶ τὴν εὐσέβεια, τότε ἔχουμε τὴν ἐντολὴ νὰ μὴ δεχόμαστε ἀδιάφορα τὴν προσβολή, οὔτε νὰ συνεργοῦμε σιωπηλὰ μὲ τὸν ἐχθρὸ στὸν προπηλακισμὸ αὐτοῦ τοῦ σεβαστοῦ. Αὐτὴ τὴν ἐντολὴ πραγματοποίησε μὲ σοφία καὶ ὁ θεῖος Παῦλος, ἐπειδὴ ἦταν γνήσιος μαθητὴς τοῦ Λόγου (σσ. Ἄρα κατὰ τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου, ὅποιος δὲν ἀντιδρᾶ στὴν ἀσέβεια δὲν εἶναι γνήσιος μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ)... Ἀλλὰ καὶ ὁ θεῖος χορὸς τῶν καλλινίκων μαρτύρων γιὰ τὸν ἴδιο λόγο στέκονταν ἀδειλίαστοι μὲ ἀπτόητη γλώσσα καὶ βλέμμα σταθερὸ μπροστὰ στοὺς τυράννους, διακηρύττοντας τὸν λόγο τῆς εὐσέβειας καὶ ἐλέγχοντας τὴν κακόφημη ἀσέβεια» (Ἐρωτ. Α΄, 18).

Οἰκουμενιστὲς Φλωρίνης: «Δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα οἱ πιστοὶ νὰ μᾶς μιλοῦν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ νὰ ἐμποδίζουν τὴν εἴσοδό μας στὸ μοναστήρι, ὅταν μάλιστα ὑπάρχει ἐπισκοπικὴ ἀπόφαση γιὰ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ ἡγουμένου καὶ τῶν κληρικῶν ἀπὸ τὸ μοναστήρι».

Μ. Φώτιος: «Ἐπιβουλεύεται κάποιος τὰ χρήματά μας, τὰ χωράφια μας, ἢ σηκώνει χέρι νὰ μᾶς χτυπήσει στὸ σῶμα; Πρέπει νὰ τὸ ὑπομένουμε μὲ ἀνεξικακία... Ἀλλὰ ἀντίθετα διώχνει καὶ παραδίδει στοὺς κακοὺς ὡς μιαροὺς καὶ ἀσεβεῖς τοὺς ἐργάτες τῆς ἀρετῆς καὶ τοὺς κήρυκες τῆς εὐσέβειας ὁ ἐχθρὸς αὐτῆς; Δὲ θὰ δεχτοῦμε τότε τὴν προσβολὴ σωπαίνοντας, ἀλλὰ θὰ δείξουμε παρρησία μὲ τὴ γνώμη καὶ τὴ γλώσσα, ἐπειδὴ πάσχουμε ἄδικα ἐνῶ εἴμαστε εὐσεβεῖς, καὶ ὑποφέρει ἄδικα τὸ σεβάσμιο τοῦ κηρύγματος» (Ἐρωτ. Α΄, 19).

Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι: «Τὸ ποίμνιο εἶναι ποίμνιο καὶ οἱ ποιμένες εἶναι ποιμένες. Δὲν ἔχουν οἱ ποιμενόμενοι τὸ δικαίωμα νὰ ἀντιδροῦν καὶ νὰ κατηγοροῦν τοὺς ποιμενάρχες. Ὑπάρχει σύνοδος ποὺ κανονίζει αὐτὰ τὰ θέματα».

Μ. Φώτιος: «Τὴν προσβολὴ ὅμως πρὸς τὸν Θεό (σσ. πολλὲς ἐκκλησίες, πολλὰ βαπτίσματα, κατάργηση τοῦ ὅρου αἵρεση κλπ.) οὔτε νὰ παραβλέψουμε ἔχουμε ἐντολή, οὔτε Ἐκεῖνος τὴν παρέβλεψε, Αὐτὸς ποὺ γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔδειξαν ἀσέβεια καὶ σφετερίστηκαν τ’ ἀφιερώματα καὶ εἶπαν ψέματα στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ζήτησε γι’ αὐτοὺς τὴν ἔσχατη ποινή» (Ἐρωτ. Α΄, 19).

Οἰκουμενιστὲς ἐπίσκοποι καὶ θολολόγοι: «Οἱ μὴ ἀποδεχόμενοι τὴν ΑκΜΣ εἶναι φανατικοί, μουτζαχεντίν, ποὺ δὲν ἔχουν ἀγάπη καὶ χρησιμοποιοῦν ὕβρεις ἀπαράδεκτες γιὰ τὴν Ἐκκλησία».

Μ. Φώτιος: «Αὐτὸς (σσ. δηλ. ὁ πρωτομάρτυρας Στέφανος) προηγουμένως τοὺς ἀπηύθυνε μακρὰ νουθεσία καὶ διδασκαλία (Πραξ. 7, 2). Καὶ καθὼς τοὺς ἔβλεπε νὰ μὴν ὑπακούουν στοὺς παραινετικοὺς λόγους (σσ. τοὺς ὁποίους καὶ σήμερα, ἐδῶ καὶ χρόνια ἔγραψαν τόσοι καὶ τόσοι) καὶ νὰ ἀνάβει περισσότερο ἡ φλόγα τους πρὸς τὴν ἀσέβεια, τότε πιά, τότε, καὶ πολὺ δίκαια, τοὺς ὑποχρεώνει νὰ δεχτοῦν καὶ τὰ ἐλεγκτικὰ καὶ στηλιτευτικά του λόγια, ἀποδεικνύοντας καὶ ἀποκαλώντας του ἀπερίτμητους στὴν καρδιὰ καὶ σκληροτράχηλους, φονιάδες καὶ προδότες ποὺ τοὺς βαρύνει τὸ προγονικὸ μίασμα, ἐπειδὴ ἦταν παιδιὰ ἐκείνων ποὺ σκότωναν τοὺς προφῆτες (σσ. Μουτζαχεντὶν λοιπὸν γιὰ τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ ὁ Ἅγ. Στέφανος, ἕνας σημειωτέον μὴ Ἐπίσκοπος ἀλλὰ διάκονος;). Ὥστε ὄχι μόνο δὲν εἶναι καθόλου ἀνταγωνιστὴς αὐτὸς ὁ γεμάτος ἀπὸ χάρη καὶ σοφία καὶ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ δύναμη, ἀλλὰ πάνω ἀπ’ ὅλα αὐτὰ εἶναι συναγωνιστὴς καὶ ὑπέρμαχός μας» (Ἐρωτ. Α΄, 22).

Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι καὶ θολολόγοι: «Ἡ Ὀρθοδοξία πρέπει νὰ προσαρμοστεῖ στὶς σύγχρονες ἀνάγκες μίας μοντέρνας κοινωνίας. Δὲν πρέπει νὰ γίνουμε γραφικοὶ καὶ παραδοσιολάτρες. Πρέπει νὰ ἀναθεωρήσουμε κάποια πράγματα».

Μ. Φώτιος: «Καὶ δὲν προκαλεῖ τὴν καταστροφὴ καὶ τὴν ἀλλοίωση πολλῶν πραγμάτων μόνο ἡ πρόσθεση καὶ ἡ ἀφαίρεση ἑνὸς γράμματος, ἀλλὰ καὶ ἡ ἄκαιρη χρήση τοῦ τόνου, καὶ ἡ μία λέξη στὴ θέση μιᾶς ἄλλης, ἂν καὶ βέβαια ἡ γραφὴ παραμένει ἀναλλοίωτη, δήλωσε κάτι διαφορετικό, καὶ ἐκτοπίζοντας τὸν νοῦ σὲ τελείως διαφορετικὸ νόημα, συνάγει σὰν ἀποτέλεσμα μιὰ δυσσεβὴ δόξα ἢ μία καταγέλαστη φλυαρία (σσ. δηλ. αὐτὴ τῶν Οἰκουμενιστῶν) (Ἐρωτ. Α΄, 30).

Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι: «Πρέπει νὰ ὑπακοῦμε στὸν Ἐπίσκοπο. Χωρὶς τὴν μνημόνευση τοῦ Ἐπισκόπου δὲν ὑπάρχει Ἐκκλησία».

Μ. Φώτιος: «Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστίˑ φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καὶ ἀποπηδᾶν δεήσει... φῦγε τὴν κοινωνία αὐτοῦ καὶ τὴν πρὸς αὐτὸν ὁμιλίαν ὡς ἰὸν ὄφεως... (ΕΠΕ 12, 400, 31).

Αὐτὴ εἶναι ἡ διδασκαλία τῶν ἁγίων, ἀπερίτμητοι στὴν καρδιὰ καὶ σκληροτράχηλοι Οἰκουμενιστές! Ὑπηρετώντας τὴν Παναίρεση γίνατε διῶκτες ἱερέων, μοναχῶν καὶ πιστῶν, ἀσεβεῖς ἀπέναντι στὸν Θεὸ καὶ στοὺς ἀνθρώπους, ὑποστηρικτὲς τῶν δυνατῶν καὶ καταπατητὲς τῶν δικαίων, φορτώνοντες ἀσήκωτα βάρη στὶς πλᾶτες τῶν ἀνθρώπων, διυλίζοντες τὸν κώνωπα καὶ καταπίνοντες τὴν κάμηλον, Πνευματομάχοι, Χριστομάχοι, Ἐκκλησιομάχοι, Θεοτοκομάχοι, Ἁγιομάχοι Οἰκουμενιστές! Ἀλλὰ φυσικά, ὅπως ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ οὐ βούλεσθε συνιέναι.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ἡ όρθόδοξη πίστη καὶ ἡ «νέα πίστη» ἤγουν ἀπιστία τῶν οἰκουμενιστῶν «Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. 18, 8)

Ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀσπίδα μας (Ἐφ. 6, 16), εἶναι ἡ βασικὴ προϋπόθεση καὶ ἡ μία ὁδὸς τῆς σωτηρίας μας. Διότι ὅπως λέει ὁ Παῦλος στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του: «καθὼς γέγραπται· ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται... δικαιοσύνη δὲ Θεοῦ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εἰς πάντας καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς πιστεύοντας·... λέγομεν γὰρ ὅτι ἐλογίσθη τῷ ᾿Αβραὰμ ἡ πίστις εἰς δικαιοσύνην». 
Ἡ θεμελιακὴ σημασία της φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Χριστὸς ὁ ἴδιος ρωτοῦσε τοὺς ἀνθρώπους πρὶν τοὺς θεραπεύσει ἂν πιστεύουν. Ἀκολούθως ἡ πίστη εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς συνειδητῆς ὑπακοῆς, συμπόρευσης καὶ συνεργείας τοῦ ἀνθρώπου στὸ σωτηριολογικὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος ἀναγνωρίζει τὸν Τριαδικὸ Θεὸ ὡς μόνον Θεό, τὶς ἐντολές Του ὡς ἀπαράβατες προϋποθέσεις σωτηρίας, Τὸν ἐπικαλεῖται καὶ Τὸν ἀκολουθεῖ ἀνεξαρτήτως κόστους ἢ ἐπιπτώσεων.

Μὲ τὴν πίστη ἀνακαλύπτει ὁ ἄνθρωπος τὸ πραγματικὸ νόημα τῆς ὑπάρξεώς του καὶ διακρίνει τὸν πραγματικὸ σκοπό της· μὲ τὴν πίστη ἀποφεύγει ὁ ἄνθρωπος τὶς πλᾶνες καὶ τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματά τους. Λέγοντας πίστη δὲν ἐννοοῦμε τὴν ἀποδοχὴ κάποιων θρησκευτικῶν καὶ ἠθικῶν ἀληθειῶν ἀλλὰ τὴν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν Τριαδικὸ Θεό, στὸ θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὴ σάρκωση, τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση του Κυρίου. Οἱ Ἅγιοι, τοὺς ὁποίους τιμοῦμε καὶ καλούμαστε νὰ μιμηθοῦμε, ὁμολόγησαν τὸν Χριστό, ὄχι μόνο πιστεύοντας σ’ Αὐτὸν ἀλλὰ καὶ τηρώντας τὶς ἐντολές Του καὶ θυσιάζοντας μὲ χαρὰ ἀκόμα καὶ τὴ ζωή τους: «Ἐμοὶ τὸ ζῆν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος» (Φιλιππ. 1, 21). Πίστη καὶ τήρηση τῶν Ἐντολῶν, εἶναι ἀλληλοπεριχωρούμενα πράγματα. Ἡ τήρηση τῶν Ἐντολῶν αὐξάνει τὴν πίστη καὶ ἡ πίστη εἶναι βασικὴ προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς θελήσεως, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ τηρήσει τὶς θεῖες Ἐντολὲς καὶ μέσῳ τῶν Ἐντολῶν νὰ ἔχει, κατὰ τὸν Ἅγιο Μάξιμο, μέσα του τὸν Θεῖο Λόγο «ταῖς Ἐντολαῖς σωματούμενον». Ἄνευ τῆς τήρησης τῶν Ἐντολῶν Του ἡ πίστη μας εἶναι νεκρή (Ἰακ. 2, 20). Λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «ἡ πίστη τελειοῦται, ὅταν τηροῦμε μὲ εὐσέβεια τοὺς νόμους τοῦ Χριστοῦ καὶ πράττουμε τὶς Ἐντολὲς Αὐτοῦ ποὺ μᾶς ἀνακαίνισε» (Ἔκθεσις ἀκριβής, 4,1). 

Καὶ ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (Ὑπόμνημα εἰς τὰς Ἐπιστολάς) γράφει: «Μέγα μὲν ἡ πίστις… ἀλλ’ οὐκ ἀρκεῖ καθ’ ἑαυτήν…, ἀλλὰ δεῖ καὶ πολιτείας ὀρθῆς… Ὥστε διὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος… παραινεῖ λέγων· Σπουδάσωμεν εἰσελθεῖν εἰς τὴν κατάπαυσιν ἐκείνην· σπουδάσωμεν, φησίν, ὡς οὐκ ἀρκούσης τῆς πίστεως, ἀλλ’ ὀφείλοντος προτεθῆναι καὶ τοῦ βίου, καὶ πολλὴν τὴν σπουδὴν γίνεσθαι. Δεῖ γὰρ ὄντως καὶ πολλῆς σπουδῆς ὥστε εἰσελθεῖν εἰς τὸν οὐρανόν».

Ὁ προφητάναξ Δαυίδ μᾶς δίδαξε, ὅτι ἡ πίστη εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς κάνει νὰ ὁμολογοῦμε τὸν Χριστὸ «ἐπίστευσα διὸ ἐλάλησα» (115, 10) καὶ ἡ τήρηση τῶν Ἐντολῶν Του μᾶς προφυλάσσει ἀπὸ τὴν ντροπὴ ἀπέναντι στὸν Θεὸ «τότε οὐ μὴ αἰσχυνθῶ ἐν τῷ με ἐπιβλέπειν ἐπὶ πάσας τὰς Ἐντολάς σου» (118, 8). 

Γιὰ τὸν ὀρθόδοξο πιστὸ οἱ Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ δὲν ἔχουν δικανικὸ χαρακτῆρα, ὅπως στὸν Παπισμό, ἀλλὰ λειτουργοῦν ὡς ἀσφαλιστικὲς δικλεῖδες, ποὺ κρατοῦν τὸν ἄνθρωπο μακρυὰ ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη. Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὶς Ἐντολές Του ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ ὁ ἄνθρωπος τὶς τηρεῖ ἀπὸ ἀγάπη καὶ πίστη στὸν Θεό. Φυλάττοντας ὁ ἄνθρωπος τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ λόγῳ πίστεως, φυλάει τὸν ἑαυτό του. «φύλαττε τὰς Ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, μᾶλλον δὲ σεαυτὸν διὰ τῶν Ἐντολῶν φύλαττε» (Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, Ἠθικά, 2, 7, 277). 

Ἀκόμα, πιστεύοντας στὸν ἐνανθρωπίσαντα Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάττοντας τὶς ἐντολές του, γινόμαστε ὑπερασπιστὲς τῆς Ἀλήθειας. Τότε μόνο ἡ ζωή μας ἀληθεύει ἐν Χριστῷ. Ὁ ἀείμνηστος Ἰ. Κορναράκης ἔγραψε σὲ μία ἐπιστολή του: «Τὸ βασικὸ πρόβλημα τῆς ὑπάρξέως μας εἶναι σὲ ποιό μέτρο ἀληθεύει ἡ ζωή μας ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ὁ Χριστός, ἡ κατ' ἐξοχήν ἀνυπέρβατη ἀλήθεια, μᾶς ὑποχρεώνει, ἐφ' ὅσον θέλουμε «ὀπίσω αὐτῆς περιπατεῖν», νὰ ἀληθεύουμε ἐν παντί. Ὅταν δὲν τὸ κάνουμε, «παίζουμε ἐν οὐ παικτοῖς», στὸ τραπέζι τῶν εὐαγγελικῶν ἀληθειῶν».

Ὡς ἐκ τούτου ἡ τήρηση αὐτὴ τῶν Ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτομάτως τῆς πίστεως σημαίνει γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἕναν συνεχὴ πόλεμο, μία ἀδιάκοπη μάχη μὲ τὰ πάθη του καὶ μὲ τὸν Διάβολο, ποὺ θέλει νὰ μᾶς σπρώξει, μὲ ἢ χωρὶς τὴν θέλησή μας, στὴν μὴ τήρηση –καὶ ἀκόμα χειρότερα– στὴν κατάργηση τῶν ἐντολῶν αὐτῶν: «Διότι δὲν πράττω αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐσωτερικῶς θέλω, ἀλλὰ κάνω ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μισῶ... Τώρα δὲ δὲν πράττω ἐγὼ τὸ κακόν, ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία, ἡ ὁποία κατοικεῖ μέσα μου καὶ μὲ ἐξουσιάζει. Διότι δὲν πράττω τὸ ἀγαθόν, τὸ ὁποῖον ἐσωτερικῶς μὲ ὅλην μου τὴν θέλησιν ἐπιθυμῶ, ἀλλὰ τὸ κακόν, ποὺ δὲν θέλω, αὐτό πράττω» (Ρωμ. 7, 15- 19). 

Σ’ αὐτὸν τὸν πόλεμο μᾶς σώζει μόνο ἡ ταπείνωση, ἡ ἐπίγνωση τῆς ἀδυναμίας μας καὶ ἡ πίστη στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος πιστεύοντας ὁμολογεῖ τότε τὴν ἀδυναμία του «ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος! τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;» γιὰ νὰ σωθεῖ διὰ τῆς πίστεως. Ἀντιθέτως ἂν δὲν κατέχουμε τὰ παραπάνω καὶ πιστεύουμε περισσότερο στὶς δυνατότητές μας ἀπ’ ὅ,τι στὸν Θεό, τότε ἡ πίστη μας νοσεῖ (Ἰσσὰκ ὁ Σύρος, Λόγος 12, 16), καταλήγει σὲ ἀπιστία καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀναίρεση τῶν Ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν κατάργησή τους. 

Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση ὁ ἄνθρωπος δὲν βρίσκεται πιὰ στὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας ἀλλὰ στὸν κατήφορο τῆς ἀπωλείας. Βυθίζεται ὅπως ὁ Πέτρος στὴν θάλασσα τῆς ἀπιστίας του (Ματθ. 14, 28) καὶ ἀντὶ νὰ συνεργεῖ, ἀντιμάχεται τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ. Πολλὲς εἶναι οἱ αἰτίες ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἀποφεύγουν, παρερμηνεύουν, διαστρέφουν τὶς θεῖες Ἐντολὲς καί, βέβαια, τὴν παραδοθεῖσα Πίστη, καὶ δημιουργοῦν -σὲ ἀντικατάσταση αὐτῶν τῶν Ἐντολῶν- ἄλλες διαφοροποιημένες ἢ καὶ ἀντίθετες ἀπ’ ἐκεῖνες ποὺ ἔδωσε ὁ Θεός. Δηλαδὴ δημιουργοῦν τὶς αἱρέσεις. Βασικὲς αἰτίες εἶναι ὁ ἐγωϊσμὸς καὶ τὰ πάθη, δηλαδὴ ἡ παραθεώρηση, ἡ ἄρνηση τῶν Ἐντολῶν. Καὶ ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος συνειδησιακά γνωρίζει τὴν πτώση του καὶ ποιόν ἀρνεῖται, δημιουργεῖ μὲ τὴν αἵρεση, μία «νέα πίστη», προσαρμοσμένη στὶς ἐπιθυμίες του, ἑλκυστικὴ στὴν ἐπιφάνεια μὰ σάπια στὴν οὐσία της, διαστρεβλωμένη, ψευδή, καταστροφικὴ γιὰ τὸν ἴδιο καὶ τοὺς συνανθρώπους του.

Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη τῶν οἰκουμενιστῶν (ποὺ δυστυχῶς, κοινωνοῦντες μαζί τους, τὴν προσεταιρίζονται, ἢ τὴν προσλαμβάνουν, τὴν ἀποδέχονται καὶ οἱ ὀρθόδοξοι ποιμένες καὶ πιστοί). Μία πίστη ποὺ δὲν ὁδηγεῖ στὴν Ζωὴ ἀλλὰ στὸν πνευματικὸ θάνατο. Οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι σὰν τὸν ἐπίσκοπο τῶν Σάρδεων (Ἀποκ. 3, 1) σωματικὰ μὲν ζωντανοί, ἀλλὰ πνευματικὰ νεκροί. Νοσοῦντες τῇ πίστει (δηλ. ἀπιστοῦντες ἀπέναντι στὸν Θεό), δημιούργησαν μία νέα πίστη, τὸν Οἰκουμενισμό. Οἱ Οἰκουμενιστὲς διαστρέφοντας τὴν πίστη, ὁμοιάζουν μὲ αὐτούς, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «καθὼς δὲν ἔκριναν καλὸν καὶ δὲν θέλησαν νὰ κατέχουν τὴν ἀληθῆ καὶ σοφῆ γνώση περὶ τοῦ Θεοῦ, παρεχώρησεν ὁ Θεὸς νὰ παραδοθοῦν καὶ ὑποδουλωθοῦν εἰς νοῦν ἀνίκανον νὰ διακρίνη τὸ ὀρθόν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διαπράττουν αὐτὰ τὰ ἀπρεπῆ καὶ ἐπαίσχυντα. Καὶ ἔτσι γέμισαν καὶ διεποτίσθησαν, κατὰ τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, ἀπὸ κάθε ἀδικίαν, πορνείαν, πονηρίαν, πλεονεξίαν, κακίαν· ἐγέμισαν ἀπὸ φθόνον, φόνον, φιλόνικη διάθεση, δολιότητα καὶ κάθε κακοήθειαν. Ἔγιναν κρυφοὶ κατήγοροι σιγοψιθυρίζοντες μεταξύ των εἰς βάρος τῶν ἄλλων, θρασεῖς συκοφάντες τῶν ἀπόντων, γεμάτοι μῖσος ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, ὑβριστές, φαντασμένοι καὶ κομπαστές, ἐπιδειξιομανεῖς, ἐπινοητὲς κακῶν εἰς βάρος τῶν ἄλλων, ἀσεβεῖς καὶ ἀνυπάκοοι ἀπέναντι τῶν γονέων· ἄνθρωποι χωρὶς σύνεση, ποὺ χωρὶς ντροπὴ καταπατοῦν τὸν λόγον τους καὶ τὶς συμφωνίες ποὺ ἔχουν κάνει, ἄστοργοι ἀπέναντι τῶν οἰκείων τους, ἀδιάλλακτοι καὶ μνησίκακοι, σκληροὶ καὶ ἀνάλγητοι στὴν ξένη δυστυχία. Αὐτοί, μολονότι γνώρισαν καλὰ τὸ θέλημα καὶ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, ὅτι δηλαδὴ ὅσοι διαπράττουν τέτοια πονηρὰ ἔργα εἶναι ἄξιοι θανάτου (σημ. ψυχικοῦ), ὄχι μόνον πράττουν αὐτά, ἀλλὰ ἀπὸ ψυχικὴ πώρωση καὶ κακότητα ἐπιδοκιμάζουν μὲ ὅλη τους τὴν καρδιὰ καὶ ἐκείνους ποὺ τὰ πράττουν» (Ρωμ. 1, 28-32).

Δημιούργησαν ἕνα «νέο σύμβολο τῆς πίστεως» (https://paterikiparadosi.blogspot.de/2017/07/blog-post_71.html) καταργώντας τὸ ἕνα Σύμβολο τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Δημιούργησαν «νέους Κανόνες», καταργώντας τοὺς ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ὀνομάζοντάς τους «τείχη τοῦ αἴσχους» (http://aktines.blogspot.de/2016/12/blog-post_851.html).

Δημιούργησαν «νέου τύπου Ἁγίους», ὅπως ὁ Φραγκίσκος τῆς Ἀσίζης (http://www.amen.gr/article/oi-agioi-modestos-kai-fragkiskos-prostates-twn-zwwn), καταργώντας τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας ὡς «ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχέκακου ὄφεως» (http://www.impantokratoros.gr/5B7D31CF.el.aspx).

Δημιούργησαν μία «νέα Ἐκκλησιολογία» (Π.Σ.Ε.) καταργώντας τὴν Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.

Δημιούργησαν μία «νέα θεολογία» (μεταπατερική, βαπτισματική, περὶ διηρημένης Ἐκκλησίας, περὶ πρωτείου, ἐπισκοποκρατία κλπ.), καταργώντας τὴν ὀρθόδοξη θεολογία τῶν Πατέρων.

Δημιούργησαν μία «νέα εὐσέβεια» (γεροντισμός, ἐκκοσμίκευση, νεοσχολαστικισμός, ὀνοματοκρυπτισμός, κλπ.) καταργώντας τὸ ὀρθόδοξο ἦθος.

Δημιούργησαν ἕναν «νέο Ἐπίσκοπο-Δεσπότη», καταργώντας τὸν Ἐπίσκοπο-Ποιμένα.

Δημιούργησαν ἕνα «νέο συνοδικὸ σύστημα» τῆς ψήφου μόνο τῶν προκαθημένων, τῶν αἱρετικῶν παρατηρητῶν, τῶν μπράβων, τῶν συναυλιῶν, τῶν ἐκλεκτῶν ἐδεσμάτων (Κολυμπάρι), καταργώντας τὸν ὁμολογιακὸ χαρακτῆρα τῶν Οἰκουμενικῶν συνόδων.

Δημιούργησαν τὶς συζητήσεις τῶν συνεδρίων, τῶν σαλονιῶν καὶ τοῦ ἐκλεκτισμοῦ καταργώντας τὸ κήρυγμα, τὴν κατήχηση καὶ τὸν σεβασμὸ ἀκόμα καὶ στὸν μικρότερο τοῦ ποιμνίου.

Ἐμεῖς καλούμαστε νὰ διαλέξουμε: θὰ τοὺς ἀκολουθήσουμε ἢ θὰ ἀκολουθήσουμε μιμούμενοι τὸν Παῦλο, ποὺ μᾶς προειδοποίησε καὶ μᾶς δίδαξε: «ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν, καὶ ἀπὸ μὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται. σὺ δὲ νῆφε ἐν πᾶσι, κακοπάθησον, ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ, τὴν διακονίαν σου πληροφόρησον...»; Ἂν ἀκολουθήσουμε τὸν Παῦλο, ἴσως κάποτε νὰ μπορέσουμε νὰ ποῦμε καυχώμενοι ἐν Κυρίῳ «τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα» (Β Τιμ. 4, 3-7). 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου