.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αδαμάντιος Τσακίρογλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αδαμάντιος Τσακίρογλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν. Ἡ σύγχρονη ἀπόδειξη τῆς Ἀποτείχισης ὡς διαχρονικὴ ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία τῆς Εκκλησίας γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων

Εἶναι ἡλίου φαεινότερον, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστές (καὶ μαζί τους οἱ διὰ τῆς ἀπραξίας τους συμπράττοντες τῇ αἱρέσει «ἀντιοικουμενιστές»), στερούμενοι πατερικῶν ἀποδείξεων, ὅτι ἡ ἀποτείχιση δὲν ἀποτελεῖ τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία προστασίας τῶν πιστῶν σὲ καιρὸ αἱρέσεως, προσπαθοῦν νὰ τὴν παρουσιάσουν ὡς φαινόμενο παλαιοτέρων ἐποχῶν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ἢ ἀκόμα καὶ ὡς φαινόμενο κάποιων ζηλωτῶν ἁγίων, χωρὶς κάποια σύγχρονη συνέχεια ἢ ἐφαρμογὴ ἢ ἀκόμα καὶ ὡς σχίσμα. Πολλοὶ πιστοὶ ἐπηρεασμένοι δυστυχῶς ἀπὸ τὴν ἔλλειψη κατήχησης, καὶ ἀπὸ τὸ πνεῦμα ἐκκοσμίκευσης καὶ τὸν γεροντισμὸ ποὺ καταδυναστεύει τὴν Ἐκκλησία, ἐπηρεάζονται ἀπὸ αὐτὸν τὸν δόλιο τρόπο παρουσίασης τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης καὶ μὴν μαθαίνοντας γιὰ σύγχρονα, πιὸ κοντινά τους, γνωστὰ παραδείγματα, δειλιάζουν νὰ τὴν ἐφαρμόσουν.

Σκεπτόμενος αὐτὰ θυμήθηκα τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας μετὰ τὴν Ὀκτωβριανὴ Ἐπανάσταση (δηλ. πρὶν ἀπὸ 80 περίπου χρόνια) καὶ τὰ δεινὰ ποὺ αὐτὴ ἐπέφερε στὸν ρωσικό λαό. Ἡ ὁμολογιακὴ στάση τῆς Ἐκκλησίας σ΄ αυτοὺς τοὺς καιροὺς τῶν διωγμῶν παρουσιάζεται σήμερα πολλὲς φορὲς ρομαντικὰ ὡς παράδειγμα ἡρωισμοῦ καὶ αὐταπάρνησης τῶν Χριστιανῶν, ἀλλὰ -ἐσκεμμένα- σπάνια ὡς παράδειγμα πρὸς μίμηση, ὡς ὑπόδειξη πῶς πρέπει νὰ λειτουργοῦμε ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ὅταν ἡ πίστη μας κινδυνεύει. Ψάχνοντας λοιπὸν πληροφορίες βρήκα τὴν ἐμπεριστατωμένη ἐργασία τοῦ καθηγητοῦ Ἀντωνίου Μάρκου γιὰ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν, ἡ ὁποία ἀποδεικνύει, ὅτι ἡ ἀποτείχιση ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἡ ἁγιοπατερική, ἱεροκανονικὴ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ σ’ ὅλους ἐκείνους ποὺ θέλουν ἐκ τῶν ἔσω νὰ τὴν πολεμήσουν, μεταλλάξουν, καταργήσουν. Ὁ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ πολλὲς φορὲς ἀνέφερε, ὅτι τὰ γεγονότα ποὺ ἔλαβαν μέρος τότε στὴν Ρωσία, ἦταν ἡ προετοιμασία τῆς ἐποχῆς τοῦ μηδενσιμοῦ, ἡ προετοιμασία γιὰ ὅσα τραγικὰ συμβαίνουν τώρα. Οἱ ἀκόλουθες πληροφορίες πρὸς βοήθεια ὅλων μας πηγάζουν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐργασία (http://churchsynaxarion.blogspot.de/2009/04/1.html).

Ἡ Ρωσική Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν (σσ. στὴν συνέχεια Ρ.Ε.Κ.) ἀπόδωσε στὸν ἑαυτό της τὸ δικαίωμα νὰ αὐτοχαρακτηρίζεται ὡς ἡ ἱστορική συνέχεια τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τό 1927. Ἡ πρώτη ἱεραρχία τῆς Ρ.Ε.Κ., ἡ ὁποία ἀποτελοῦσε τὴν πλειοψηφία τῶν Ρώσων Ἱεραρχῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, θεωροῦσε τὸ ἐκκλησιαστικό μόρφωμα ποὺ δημιουργήθηκε μὲ τὴν Διακήρυξη νομιμοφροσύνης πρὸς τὸ Σοβιετικό καθεστώς τοῦ Μητροπολίτου Νίζνι Νόβγκοροντ καὶ τοποτηρητοῦ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας Σεργίου, γνωστὸ ἔκτοτε ὡς Πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ στήν ἱστορική του συνέχεια σὰν «Σεργιανισμός» ὡς μία σχισματικὴ κατάσταση ἐκτὸς τῆς Μίας Ἐκκλησίας, ποὺ δημιουργήθηκε καὶ τελοῦσε ἀποκλειστικὰ ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ ἀθεϊστικοῦ Σοβιετικοῦ Κράτους. Ὅπως καὶ σήμερα ἡ «Ἐκκλησία» τοῦ Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Ἰερωνύμου ἔτσι καὶ τότε ἡ «Ἐκκλησία» τοῦ Σεργίου μὲ τὴν διακήρυξή της ἀποφάσισε νὰ συνεργαστεῖ μὲ τὸ ἄθεο καθεστώς, ποὺ καταδυνάστευε τὴν χώρα καὶ πολεμοῦσε ἀνοιχτὰ τὴν χριστιανικὴ πίστη.

Κοινὴ συνιστῶσα ὅλων τῶν Ἐπισκόπων, Κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ποὺ διαφοροποιήθηκαν καὶ δὲν ἀναγνώρισαν τὴν σεργιανικὴ διακήρυξη τοῦ 1927 καὶ τὴν «Ἐκκλησία» του, ἦταν ἡ διακοπὴ μυστηριακῆς κοινωνίας μὲ αὐτὴν δηλ. ἡ ἀποτείχιση. Ἀπὸ τοὺς 150 περίπου Ἐπισκόπους ποὺ ὑπῆρχαν στὴ Ρωσία τὸ 1927, οἱ 80 ἀπέρριψαν τὴν ἱδρυτικὴ ἀνακήρυξη τοῦ Σεργίου, 17 τὴν ἀπέρριψαν κρυφὰ καὶ 9 ἀρχικὰ τὴν ἀπέρριψαν μετὰ ὅμως τήν ἀποδέχτηκαν.

Μερικὰ ἱστορικὰ γεγονότα τοῦ 1927 – 1929 ὡς τρανταχτὲς ἀποδείξεις Ἀποτειχίσεως στοὺς σύγχρονους καιρούς. 

1927, Ἰούλιος - Αὔγουστος. Τὸ ἔντυπο τῆς διακηρύξεως τοῦ Μητροπ. Σεργίου, ἐπιστρέφεται ὁμαδικά σὰν ἀπαράδεκτο, ἀπὸ τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν ἐνοριῶν τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, σὲ ὡρισμένες Ἐπισκοπές μάλιστα, τὸ ποσοστὸ τῶν ἐπιστροφῶν ἔφθασε τὸ 90%.

1927, Αὔγουστος. Ἡ «Ἁγία Πατριαρχικὴ Σύνοδος» τοῦ Μητροπ. Σεργίου, ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὴν Σοβιετικὴ Κυβέρνηση.

1927, 14η Σεπτεμβρίου. Οἱ κρατούμενοι στὸ Στρατόπεδο Σολόβκι Ἐπίσκοποι, Κληρικοί καὶ λαϊκοί, μὲ ἀνοικτὴ διαμαρτυρία τους καταδικάζουν τὴν Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου.

1927, Φθινόπωρο. Δολοφονεῖται ὁ Ἐπίσκοπος Ἱερόθεος τοῦ Βελίκ Οὐστίνσκι, λόγῳ ἀρνήσεώς του νὰ μνημονεύσει τοὺς Σοβιετικοὺς Ἡγέτες.

1927, Φθινόπωρο. Ὁ Ἐπίσκοπος Δαμασκηνός τοῦ Γκλούκωφ, διακόπτει κοινωνία μὲ τὸν Σέργιο καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Θεόδωρος τοῦ Βολοκολάμσκ, Πρύτανις τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας καί Ἡγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγ. Δανιήλ, ἀπαγορεύει στοὺς μοναχοὺς τὸ μνημόσυνο τοῦ. Σεργίου.

1927, Νοέμβριος. Ὁ Ἐπίσκοπος Βίκτωρ τοῦ Γκλαζώφ διακόπτει κοινωνία μὲ τὸν Σέργιο.

1927, Νοέμβριος. Ἐμφανίζονται στὴν Πετρούπολη οἱ πρῶτες ἐνορίες (200 περίπου) ποὺ δὲν μνημονεύουν τὸν Σέργιο.

1927, 8η Νοεμβρίου. Ὁ Ἀρχιεπ. Ἀνδρέας τῆς Οὔφα δημοσιεύει καταδικαστικὴ Ἐγκύκλιο κατὰ τοῦ Σεργίου.

1927, 13η Δεκεμβρίου. Οἱ Ἐπίσκοποι Δημήτριος τοῦ Γκντώφ καὶ Σέργιος τῆς Νάρβας, διακόπτουν κοινωνία μὲ τὸν Σέργιο.

1928, Ἰανουάριος. Ὁ Μητροπ. Σέργιος ἀρχίζει τὴν δίωξη τῶν ἐκκλησιαστικῶν του ἀντιπάλων, μὲ τὴν παραπομπή τους ἐνώπιον "ἐκκλησιαστικοῦ" δικαστηρίου. (σσ. Μᾶς θυμίζει κάτι αὐτό;)

1928, 11η Μαρτίου. Σεργιανιστικὸ δικαστήριο καταδικάζει σὲ ἀργία καὶ ἔκπτωση ὅλους τοὺς Ἀρχιερεῖς (πλὴν τοῦ Μητροπ. Ἀγαθαγγέλου) ποὺ ὑπέγραψαν τὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ Γιαροσλάβ.

1929, Δεκέμβριος. Ὁ Μητροπ. Πέτρος ἀπὸ τὴν ἐξορία του κατηγορεῖ τὸν Σέργιο γιὰ ὑπέρβαση ἐξουσίας καὶ μέσῳ τοῦ Ἱερέως Γρηγορίου Seletsky συνέστησε νά μή μνημονεύεται ὁ Σέργιος.

Παραδείγματα τῆς διδασκαλίας διαφόρων ἱεραρχῶν τῆς Ρ.Ε.Κ. ὡς ἀπόδειξη τῆς κανονικότητας καὶ σημασίας τῆς Ἀποτείχισης σὲ καιροὺς αἱρέσεως.

Στάρετς Νεκτάριος τῆς Ὄπτινα: Πρίν κοιμηθεῖ ζήτησε ἀπό τά πνευματικά του τέκνα νὰ μὴν τὸν μεταφέρουν (γιὰ τὴν ταφή του) στὴν ἐνορία τοῦ Κοζέλσκ, διότι ἐκεῖ μνημόνευαν τὸν Σέργιο! (σσ. Πόσο φανερὴ εἶναι ἐδῶ ἡ συμφωνία τοῦ Στάρετς μὲ τὸν Ἅγ. Μᾶρκο τὸν Εὐγενικὸ καὶ μὲ ὅλους τοὺς ὁμολογητὲς Ἁγίους). Ἐνδεικτικό τῶν ἐκκλησιολογικῶν θέσεων καὶ τῆς Ὁμολογίας τοῦ Στάρετς Νεκταρίου εἶναι ὅτι ἀπαγόρευε στοὺς πιστοὺς νὰ κάνουν ἀκόμη καὶ τὸν σταυρό τους περνῶντας ἔξω ἀπὸ Ναοὺς τῶν Σεργιανιστῶν.

Ὁ Σέργιος Νεῖλος: «Εἰς τοὺς ναοὺς ὅπου μνημονεύουν τόν Σέργιο νὰ μὴν πηγαίνετε, διότι αὐτοὶ πλέον συμπαρετάχθησαν μὲ τὴν μερίδα τοῦ προδότου Ἰούδα... Προτιμότερον οἱ πιστοί, ὅπου δὲν ὑπάρχουν Ὀρθόδοξοι ναοί, νὰ προσεύχωνται εἰς τὰς οἰκίας των, διὰ νὰ φυλαχθοῦν ἀπὸ τὴν αἵρεσιν καὶ τὴν ἀποστασίαν, παρὰ νὰ κολάζωνται μαζὶ μὲ αὐτοὺς ποὺ μνημονεύουν τὸν Μητροπ. Σέργιο» (σσ. ἔτσι ἀποδεικνύεται στὴν πράξη καὶ ὄχι στὰ λόγια ἡ διαχρονικὴ συμφωνία τῶν πιστῶν μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ποιός δὲν ἀναγνωρίζει ἐδῶ τὸν Μ. Ἀθανάσιο;).

Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Ἱερόθεος τοῦ Νικόλσκ (δολοφονήθηκε τό 1928), στὴν Ἐγκύκλιό του τῆς 12ης Ἰανουαρίου 1928: «Ὁ ὀργανισμός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἕνας. Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός (σσ. καὶ ὄχι ὁ Ἐπίσκοπος). Τὸ στόμα Της, τὰ χέρια, τὰ πόδια καὶ οἱ ὀφθαλμοί, εἶναι οἱ Ἱερεῖς καὶ διδάσκαλοι, τὰ ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν στὸ ὄνομα τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὸ ὅλον Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας κινεῖται μὲ ἕνα πνεῦμα καὶ τροφοδοτεῖται ἀπὸ μία καρδιά... Τώρα ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἔχει καταστραφεῖ ἀπὸ τὸν Μητροπ. Σέργιο... Ὁ Μητροπ. Σέργιος χρησιμοποιεῖ ἀπάτη, ἀποκαλῶντας τὴν "Σύνοδό" του Ὀρθόδοξη καί Πατριαρχική, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἡ ὀργάνωσή του εἶναι μία πλήρης ἀνατροπή τῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας (σσ. Σὲ τί διαφέρει τὸ Κολυμπάρι; Σὲ τίποτα ἀπολύτως)... Ἀναγνωρίζοντας τήν εὐθύνη μου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ ποίμνιο ποὺ μοῦ ἐμπιστεύθηκε, γνωστοποίησα... τὸν διαχωρισμό μου ἀπὸ τὸν Σέργιο καὶ τὴν Σύνοδό του... (σσ. Ὅταν οἱ Ἐπίσκοποι εἴχαν ἐπίγνωση τοῦ ρόλου τους καὶ δὲν ἦταν ἐπαγγελματίες ὅπως οἱ σημερινοί).

Ἱερομάρτυρας Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας τῆς Οὔφα (ἐκτελέστηκε τό 1937, ἀφοῦ προηγουμένως χειροτόνησε 42 μυστικούς Ἐπισκόπους!), ἀποκαλοῦσε τὸν Σέργιο «ψευδο-κεφαλή τῆς ψευδο-Πατριαρχικῆς Ἐκκλησίας».

Ἱερομάρτυρας Ἀρχιεπίσκοπος Νικόλαος τοῦ Βλαδιμήρ (ἐκτελέστηκε τό 1937), ἔγραψε τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικά: "Ὑπογράφοντας ὁ Μητροπ. Σέργιος τήν Διακήρυξή του, ὑπέγραψε κατὰ τῆς Ἀποστολικότητος τῆς Ἐκκλησίας, εἰσάγωντας σ' Αὐτὴν γήϊνες καὶ κοσμικὲς ἀρχές· κατὰ τῆς Ἁγιότητος Της, βλασφημώντας κατὰ τῆς Ὁμολογίας Της· καὶ κατὰ τῆς Καθολικότητός Της, μὲ τὴν ἀπὸ μέρους του μονομερὴ διοίκησή Της" (ἐνν. τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας). (σσ. Πόσο φανερή εἶναι ἡ ὁμοιότητα τοῦ Σεργίου καὶ τῆς ψευτοσυνόδου του μὲ τὸν Βαρθολομαῖο καὶ τὸ Κολυμπάρι)!!

Πρωθιερεύς Βαλεντῖνος Sveditsky (ἀπεβίωσε στήν ἐξορία τό 1931), στὴν "Ἀποκήρυξή" του πρὸς τὸν Μητροπ. Σέργιο: «Ἀναγνωρίζοντας τήν εὐθύνη μου ἐνώπιον τοῦ Κυρίου γιὰ τὴν σωτηρία τόσο τῆς ψυχῆς μου, ὅσο καὶ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου ποὺ μοῦ ἐμπιστεύθηκε καὶ μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Ἐπισκόπου Γκντὼφ Δημητρίου, διακόπτω κανονική καὶ λειτουργική κοινωνία μαζί σας καὶ μὲ τὴν Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων ποὺ ἔχει ὀργανωθεῖ ἀπὸ σᾶς -ἡ ὁποία παράνομα ἔχει ὀνομασθεῖ Πατριαρχική- καθῶς ἐπίσης καὶ μὲ ὅσους βρίσκονται σὲ κοινωνία μαζί σας καὶ δὲν σᾶς θεωρῶ πλέον Ἀντιπρόσωπο τοῦ Τοποτηρητοῦ τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου... Δὲν δημιουργῶ Σχίσμα, οὔτε ἀποκόπτομαι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Φεύγω μακριὰ καὶ ὁδηγῶ καὶ τὸ ποίμνιό μου μακριά, ἀπὸ μία πανούργα νεωτεριστικὴ παγίδα» (σσ. ἀκοῦτε οἱ ὑποστηρίζοντες, ὅτι ἡ Ἀποτείχιση ἀποτελεῖ σχίσμα;).

Ὁσία Ἀγάθη τῆς Λευκορωσίας (+ 1939), δίδασκε τοὺς πιστοὺς γιὰ τὴν σοβιετοποιημένη «Ἐκκλησία» τοῦ Σεργίου: «Αὐτὴ δὲν εἶναι πραγματικὴ Ἐκκλησία. Ἔχει ὑπογράψει συμφωνία μὲ τὸν Ἀντίχριστο. Μὴ λαμβάνετε Μυστήρια ἀπὸ τοὺς Λειτουργούς της. 
Μὴ συμπροσεύχεσθε μαζί τους».

Διαβάζοντας τὰ παραπάνω γεγονότα ποὺ διαδραματίστηκαν πρὶν ἀπὸ λιγότερο ἀπὸ ἕναν αἰῶνα διαπιστώνουμε τὰ ἀκόλουθα:

Ψευτοσύνοδος τότε, ψευτοσύνοδος καὶ τώρα, χειρότερη μάλιστα τῆς τότε.

Σύμπραξη τῶν ρασοφόρων μὲ τὸ ἄθεο καθεστὼς τότε, σύμπραξη μὲ τὸ ἄθεο καθεστὼς καὶ τώρα. Τότε εὐτυχῶς ἦταν λίγοι οἱ συμπράττοντες, τώρα δυστυχῶς εἶναι οἱ περισσότεροι.

Ψευδοπατριάρχης τότε, ψευδοπατριάρχης καὶ τώρα.

Διωγμοὶ καὶ τότε, διωγμοὶ καὶ τώρα.

Ἕτοιμοι νὰ ὑποφέρουν γιὰ τὴν πίστη τους τότε, ἐμεῖς ὄχι μόνο δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι ἀλλὰ ψάχνουμε ἀκόμα καὶ αὐτὴν τὴν ἀπάντηση στὸ τί ἐστι πίστη τώρα.

Πολλοὶ εὐτυχῶς Ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς ἀποτειχίσθηκαν τότε, κανεὶς δυστυχῶς Ἐπίσκοπος καὶ λίγοι ἱερεῖς ἀποτειχίζονται τώρα.

Ἂς βγάλει ὁ καθένας μας τὰ συμπεράσματά του πῶς ἦταν οἱ Χριστιανοὶ τότε καὶ πῶς εἴμαστε τώρα καὶ ἂς πάρει τὶς ἀποφάσεις του. Ἕνα πάντως δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ: 
Ἡ ἀποτείχιση, ἡ ὑποχρεωτικὴ δηλ. διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τὸν ὁποιονδήποτε αἱρετικὸ ἀποτελεῖ διαχρονικὴ ἁγιοπατερικὴ ἐντολὴ τῆς Ἐκκλησίας σὲ καιροὺς αἱρέσεως, πόσῳ μάλλον σήμερα στὸν καιρὸ τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ἡ λερναία ὕδρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπειλεῖ ὅλους μας

Παρὰ τὴν συνοδικὴ καθιέρωση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι δυστυχῶς φανερό, ὅτι τὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας, στὴν πλειοψηφία του, ἀκόμα ἀγνοεῖ τὴν φύση καὶ τὸν χαρακτῆρα αὐτῆς τῆς ἐσχατολογικῆς αἱρέσεως, καθὼς καὶ τοὺς τρομεροὺς κινδύνους γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ πιστοῦ, ποὺ αὐτὴ ἐπιφέρει. Οἱ λόγοι γι’ αὐτὴν τὴν τραγικὴ κατάσταση εἶναι πολλοί: Ἡ ἔλλειψη ἁγιοπατερικῆς καὶ σύμφωνης μὲ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας κατήχησης, –καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ ἄγνοια τοῦ ποιμνίου γιὰ τὸ τί ἐστι ὁ Οἰκουμενισμός, ἡ ἔλλειψη συνέπειας καὶ συμφωνίας λόγων καὶ ἔργων ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς «ποιμένες», ἡ ἔλλειψη ὀρθῆς ἐκκλησιαστικῆς συνείδησης ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ ποίμνιο, ἡ ἔλλειψη γενικὰ θάρρους καὶ ἀγωνιστικότητας, ὡς ἐπακόλουθο τοῦ ὠχαδελφισμοῦ καὶ τῆς καναποκρατίας, γιὰ τὸ ὕψιστο, ἡ πανταχοῦ παροῦσα ἐκκοσμίκευση.

Ὅλα αὐτὰ δυσχεραίνουν τὴν συνειδητοποίηση ἀπὸ τὸ ποίμνιο τῆς ἐπικινδυνότητος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ συνειδητοποίηση τοῦ γεγονότος, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἕνα τέρας μὲ πολλὰ κεφάλια, μία λερναία ὕδρα, ἡ ὁποία ἀναπτύχθηκε τόσο γρήγορα καὶ μυστικά, ὥστε νὰ μὴν εἶναι δυνατὸν γιὰ τὸν ἁπλὸ πιστὸ νὰ διαπιστώσει πόσα κεφάλια ἔχει αὐτὸ τὸ τέρας., ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἕνα τέρας μὲ πολλὰ κεφάλια, μία λερναία ὕδρα, ἡ ὁποία ἀναπτύχθηκε τόσο γρήγορα καὶ μυστικά, ὥστε νὰ μὴν εἶναι δυνατὸν γιὰ τὸν ἁπλὸ πιστὸ νὰ διαπιστώσει πόσα κεφάλια ἔχει αὐτὸ τὸ τέρας. 

Περιγράφοντας λοιπὸν τὸ τέρας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μποροῦμε νὰ διακρίνουμε τὰ ἑξῆς κεφάλια:

Ὁ ὁριζόντιος Οἰκουμενισμός. Μία ἔννοια ποὺ καθιερώθηκε ἀπὸ τὸν ἑλβετὸ παπικὸ θεολόγο Othmar Keel καὶ ποὺ ἔχει ὡς σκοπὸ τὸν διάλογο καὶ τὴν τελικὴ ἕνωση ὅλων τῶν χριστιανικῶν δογμάτων ἀνεξαρτήτως δογματικῶν διαφορῶν μὲ στὸχο τὴν ἐπανίδρυση τῆς «Μίας Ἐκκλησίας» τοῦ πρώτου αἰῶνος προσαρμοσμένη στὶς σύγχρονες συνθῆκες.

Ὁ κάθετος Οἰκουμενισμός. Καὶ αὐτὴ ἡ ἔννοια πρωτοδιατυπώθηκε καὶ ἐπεκτάθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο παπικὸ θεολόγο καὶ ἔχει ὡς σκοπὸ τὴν ἀλληλοαναγνώριση μεταξὺ τῶν μονοθεϊστικῶν καὶ πολυθεϊστικῶν θρησκειῶν ὡς ἴσων σὲ κῦρος καὶ σημασία.

Ὁ Ἀβρααμικὸς Οἰκουμενισμός. Ἐδῶ πρόκειται γιὰ τὴν προσπάθεια διαλόγου καὶ τελικὰ ἑνότητας τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, Ἰουδαϊσμοῦ, Ἰσλάμ, Χριστιανισμοῦ ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ὑποτιθέμενης κοινῆς ρίζας τους: Τοῦ Ἀβραάμ. Ἐδῶ ὅμως δὲν πρόκειται τόσο γιὰ τὸν Ἀβραὰμ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅσο γιὰ μία φιγούρα, ποὺ ἀποτελεῖ κατὰ τοὺς βλάσφημους ὑποστηρικτὲς αὐτῆς τῆς ἔννοιας, κοινὸ σύνδεσμο μεταξὺ τοῦ πολυθεϊστικοῦ καὶ μονοθεϊστικοῦ παρελθόντος τῶν τριῶν θρησκειῶν. 
Τὸ παρακάτω σκίτσο αὐτῆς τῆς ἔννοιας τὸ περιγράφει σαφέστατα:



Γιὰ νὰ μπορέσουν μάλιστα νὰ ἐπιτύχουν τοὺς σκοπούς τους οἱ Οἰκουμενιστὲς παρουσιάζουν τὰ ἀκόλουθα κείμενα ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῶν τριῶν θρησκειῶν ὡς προβληματικά:

Ἰουδαϊσμός:
Ἐναντίον τῶν Εἰδωλολατρῶν: Γεν. 9,25f; 11,10-26; Λεβ. 18 ; Δευτερ. 4,19; 7,1-11; 12, 2f.31; 18,9-12.14.
Νουθεσίες: Ἔξ. 22,17 καὶ 19; Δευτερ. 13,7-17; 20,13-18; 28,15-68.

Χριστιανισμός:
Ἐναντίον τῶν Ἑβραίων: Ματθ. 21, 33-46; Λουκ. 12,10; Ἰω. 8,43f; πρὸς Θεσσ. 2,14-16; πρὸς Ἑβρ. 8,7-13.
Ἐναντίον τῶν Εἰδωλολατρῶν: πρὸς Ἐφ. 4,17 ; 5,3f.
Νουθεσίες: Ἰω.3,8; 4,22; πρὸς Ρωμ. 11; 1. πρὸς Κορ. 11,27.

Ἰσλάμ:
Ἐναντίον Εἰδωλολατρῶν, γυναικῶν, Χριστιανῶν, Ἰουδαίων: Σουρ. 2,142-145; 4,51; 4,116-121; 9,3-5; 9,30; 60,10.
Νουθεσίες: Σουρ. 9,28.
Δὲν διστάζουν δηλ. οἱ βλάσφημοι Οἰκουμενιστὲς νὰ κατηγοροῦν τὸ Εὐαγγέλιο ὡς βιβλίο μὲ προβληματικὲς θέσεις καὶ νὰ τὸ ἐξισώνουν μὲ τὸ Κοράνι καὶ τὴν Τορά.

Ὁ οἰκονομικὸς Οἰκουμενισμός: Ἡ σύμπραξη οἰκονομικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν παραγόντων μέσα στὰ πλαίσια τῆς παγκοσμοιοποίησης.

Ὁ πολιτικὸς Οἰκουμενισμός: Ἰσχύουν τὰ παραπάνω αλλὰ τώρα σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο.

Ὁ κοινωνικὸς Οἰκουμενισμός: Ἀνάπτυξη οἰκουμενιστικῶν ἰδεῶν στὴν κοινωνία γιὰ τὴν καθίδρυση πολυπολιτισμικῶν, ἀδογμάτιστων κοινωνιῶν πάνω στὴν βάση τῆς διαφορετικότητας.

Ἡ λερναία ὕδρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, αὐτὸ τὸ πολυκέφαλο τέρας, τοῦ ὁποίου ὅποιο κεφάλι καὶ νὰ κόψεις, θὰ ἐμφανιστεῖ ἕνα καινούργιο, ὑπάρχει –παρὰ τὰ ὅσα ψέμματα μᾶς ἀραδιάζει ὁ κάθε ἐντεταλμένος κ. Φραγκουλάκης, ὁ Μεσσηνίας, Κορίνθου κλπ.– κατωχυρώθηκε συνοδικὰ καὶ ἀφορᾶ λοιπὸν σαφέστατα ὅλους μας, περικλείει καὶ ἀπειλεῖ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς ζωῆς μας. Δὲν εἶναι ἀκολούθως δυνατὸν νὰ παραβλέψουμε τὶς συνέπειες ποὺ αὐτὸ τὸ τέρας ἐπιφέρει στὴν ζωή μας καὶ στὴν σωτηρία μας. Τὸ μόνο ποὺ παραμένει ἀνοιχτὸ εἶναι τὸ δίλημμα ἂν θὰ συμπράξουμε στὸ ἔργο αὐτοῦ τοῦ ἐσχατολογικοῦ τέρατος ἢ ἂν θὰ τὸ πολεμήσουμε μὲ γνώμονα πάντα τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ Θεὸς μᾶς ἔπλασε πραγματικὰ ἐλεύθερους. Ἂς κάνουμε λοιπὸν σωστὴ ἐφαρμογὴ αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας μας. Ἡ εὐθύνη ἀνήκει μόνο σ’ ἐμᾶς.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

«Πᾶν τὸ ἀνόμοιον ἀκοινώνητον» (Αἴσωπος)

Ὑπάρχουν μέσα στὴν γενικὴ σύγχυση, ποὺ ἔχει ἐπιμελῶς ἐπιβάλλει ἡ αἵρεση, πιστοὶ ποὺ ἀγανακτοῦν, ὅταν κατηγοροῦνται ἐκεῖνοι οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι λόγοις ἀναδεικνύουν τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικούς, ἔργοις ὅμως κοινωνοῦν μαζί τους καὶ ἀκολούθως ἐπιτρέπουν τὴν ἑδραίωση αὐτῶν καὶ τῆς κακοδοξίας τους καὶ τὸν μολυσμὸ τῶν πιστῶν. Ὅσους, μάλιστα, γράφουν ἐναντίον τους ἀναδεικνύοντας τὴν ἀσυνέπειά τους καὶ ἀναμένοντας τὴν συνέπεια, ποὺ ἀπαιτεῖ ὁ ποιμαντικός τους ρόλος, τοὺς κατηγοροῦν ὡς οὐ κατ’ ἐπίγνωση ζηλωτὲς καὶ ἐπικίνδυνους γιὰ τὴν ἐκκλησία, σὰν νὰ εἶναι αὐτοὶ ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ἐξάπλωση τῶν κακοδοξιῶν καὶ τοῦ ἀλλοτριωμένου φρονήματος καὶ σὰν νὰ μὴν ἔχουν μιλήσει οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ συναναστρεφόμαστε μὲ τοὺς ἀσυνεπεῖς καὶ ὑποκριτές.

Γιὰ νὰ μπορέσω λοιπὸν καὶ ἐγὼ νὰ συμβάλλω, ὅσο μπορῶ στὴν ἀποφυγὴ τῆς σύγχυσης καὶ στὴν ξεκάθαρη ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σκέφτηκα, ὅτι θὰ ἦταν πολὺ χρήσιμο γιὰ ὅλους μας νὰ διαπιστώσουμε, ὅτι ὄχι μόνο ἡ Ἐκκλησία μας, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ αὐτοὶ οἱ ἐθνικοὶ καὶ οἱ σοφοὶ τοῦ κόσμου (ἡ θύραθεν σοφία), ἀνὰ τοὺς αἰῶνες καὶ ἀνεξαρτήτου καταγωγῆς καὶ πολιτισμικοῦ περιβάλλοντος τονίζουν τὸν κίνδυνο, ποὺ ἐπιφέρει ἡ κοινωνία μὲ βλαβεροὺς ἀνθρώπους καὶ συμβουλεύουν νὰ ἀποφεύγουμε τὴν κοινωνία μὲ τοὺς κακούς (σσ. αἱρετικούς) καὶ τὴν κακὴ ἐπιρροή (σσ. μόλυνση) ποὺ προκαλοῦν. 

Γιὰ νὰ εἶναι μάλιστα ἡ συμφωνία τῶν ρήσεων, πατερικῶν καὶ μή, πιὸ ξεκάθαρη, τοποθέτησα τὰ ἀποφθέγματα δίπλα τὸ ἕνα στὸ ἄλλο, ὥστε ὁ κάθε ἀναγνώστης νὰ βγάλει τὰ συμπεράσματά του.

«Φθείρουσι ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» (Μένανδρος) / «μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» (Ἀπόστολος Παῦλος Α΄ Κορ.15:33).

«Ὅποιοι κοιμοῦνται μὲ σκυλιά, ξυπνᾶνε μὲ ψεῖρες» (Κινέζικη παροιμία) /«Βλαβεραὶ αἱ πρὸς κακοὺς συνουσίαι ὡς νοσοποιοῖς χωρίοις… ὁ ἀὴρ λανθάνουσαν νόσον τοῖς ἐνδιαιτωμένοις ἐναποτίθεται, οὕτως ἡ πρὸς τοὺς φαύλους συνήθεια (ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία) μεγάλα ταῖς ψυχαῖς ἐναφίησιν» (Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνὸς P.G. 96, 353D).

«Πᾶν τὸ ἀνόμοιον ἀκοινώνητον» (Αἴσωπος) / «Τίς κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; Τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; Τίς δὲ μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου», (Β΄ Κορ. 6, 15-16), «Ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος ἔστω» (Κανών Βʹ τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ)

«Αἰσχρὸν τὸν μεθύοντα παρ’ ἀνδρᾶσι νήφεσιν εἶναι, αἰσχρὸν δ’ εἶ νήφων παρὰ μεθύουσι μένει» (Θέογνις, Ἐλεγεῖαι Α 627) / «Ὁ γὰρ αἱρετικὸν δεχόμενος, τοῖς αὐτοῦ ὑπόκειται ἐγκλήμασι» (Ἐπιστολὴ ἁγιορειτῶν πρὸς τὸν Βασιλέα Μιχαὴλ τὸν Παλαιολόγον, Δοκίμιον Ἱστορικὸν Μοναχοῦ Καλλίστου Βλαστοῦ, ἐκδ.1896, σελ. 97-107).

«Ἂν θὲς νὰ πετᾶς ψηλὰ σὰν ἀετός, ἀπόφευγε νὰ τρέχεις τριγύρω μὲ γαλοποῦλες» (Sαm Ewing) / «Οἷς τὸ μνημόσυνον καὶ ἡ κοινωνία ἀπωλείας πρόξενα, τούτοις ἡ παῦσις καὶ ἡ διάστασις γίνεται σωτηρίας ὑπόθεσις» (Ἰωσὴφ Βρυέννιος).

«Ὅμοιος ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει» (Πλάτων, Συμπόσιον) «Κοινωνοῦμεν οὓς μνημονεύομεν καὶ μνημονεύομεν οἷς κοινωνοῦμεν» (Δοσίθεος Ἱεροσολύμων).

«Ἀνδρὸς πονηροῦ φεύγε συνοδίαν ἀεί» (Μένανδρος) «Αὐτῶν ποὺ ἀποστρεφόμαστε τὸ φρόνημα πρέπει νὰ ἀποφεύγωμε καὶ τὴν κοινωνία» (Γεννάδιος Σχολάριος στὸ «Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν» σελ. 303)

«Κάθε ἄνθρωπος, σὲ ἕνα βαθμό, τελικὰ γίνεται αὐτὸ ποὺ εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ συναναστρέφεται» (Λόρδος Τσέστερφηλντ, Ἄγγλος ποιητής) / «Τί τὸ ἄχυρον πρὸς τὸν σῖτον;». «Τί κοινωνήσει λύκος ἀμνῷ; οὕτως ἁμαρτωλὸς πρὸς εὐσεβῆ. Τί κοινωνήσει χύτρα πρὸς λέβητα; αὕτη προσκρούσει, αὕτη συντριβήσεται» (Ἰω. Δαμασκηνοῦ, Εἰς τὰ ἱερὰ Παράλληλα).

«Το μόνο που χρειάζεται για το θρίαμβο του Κακού είναι κάποιοι καλοί άνθρωποι να μην κάνουν τίποτα» Edmund Burke, / «Ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ κοινωνοῦντες μὲ αἱρετικούς» (Ἅγιος Χρυσόστομος P.G. 99,1048).

«Καλύτερα νὰ εἶσαι μόνος παρὰ μὲ κακὴ παρέα» Thomas Fuller / «Στέλλεσθε ἀπὸ παντός ἀτάκτως περιπατοῦντος», (Ἀπόστολος Παῦλος, Β΄ Θεσ. 3, 6)

«Μὲ στραβὸ σὰν κοιμηθεῖς, τὸ πρωῒ θ’ ἀλληθωρίζεις. (Ἑλληνικὴ παροιμία) / «Τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται» (Ματθ. 15,14)

Δίκαια γὰρ λέγοντες πολλοὶ ἄδικα ποιοῦσι, δίκαια δὲ πραττόντων οὐδεὶς ἄδικος εἴη (Ξενοφών) / «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν» (Εἰς ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία, CFDS, Ser. A. τόμ. Χ, fasc. II, σελ. 133 (24-28)..

«Μὴν φοβᾶσαι τὸν ἐχθρό, ποὺ σοῦ ἐπιτίθεται, ἀλλὰ τὸν κάλπικο φίλο ποὺ σὲ ἀγκαλιάζει» (Γνωμικό) / «Ἐχθροὺς γὰρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καὶ πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο»! (Ἅγ. Θεόδωρος Στουδίτης P.G. 99, 1049 Α).

Ἔργῳ κοὐκέτι μύθῳ (Αἰσχῦλος, Προμηθεὺς Δεσμώτης) «Ποιό τὸ ὄφελος, ἀδελφοί μου, ἂν κάποιος λέει ὅτι ἔχει πίστη, καὶ δὲν ἔχει ἔργα; Μήπως ἡ πίστη μπορεῖ νὰ τὸν σώσει;» (Ἰακώβου 2: 14)

Λόγος ἔργου σκιή (Δημόκριτος) / «Πολλοὶ ἐροῦσι μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε, Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν;... Οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς, ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν».(Ματθ. 7, 22-23).

Μετὰ λοιπὸν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀνάγνωση ἐρωτῶ, ἂν καὶ οἱ κοσμικοί, ἀρχαῖοι καὶ μή, ἦταν ζηλωτές, ἂν καὶ οἱ κοσμικοί, ἐθνικοὶ καὶ μή, ἦταν ἄδικοι καὶ πίεζαν ἀδίκως· ἂν ἐπιτέλους πρέπει νὰ καταλάβουμε, ὅτι γιὰ νὰ πολεμήσουμε τὴν χειρότερη αἵρεση στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας καὶ γιὰ προστατεύσουμε -ὁ καθένας μὲ τὶς δυνάμεις του καὶ ἀνάλογα τὸν ρόλο του- τὸ ποίμνιο Της, χρειάζεται συνέπεια καὶ συμφωνία λόγων καὶ πράξεων, τουτέστιν διακοπὴ κοινωνίας μὲ αὐτούς ποὺ κατὰ τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία ἀναδεικνύονται καὶ ἀποδεικνύονται ὡς αἱρετικοί· ἢ ἂν ἐπιτέλους πρέπει νὰ καταλάβουμε, ὅτι παίζοντας θέατρο εὶς βάρος τῆς πίστεως, ἀπὸ ἀνόμοιοι καταντοῦμε ὅμοιοί τους καί, κατὰ τὸν Κύριο, «ἐργαζόμαστε τὴν ἀνομίαν». 

Διότι «πᾶν τὸ ἀνόμοιον ἀκοινώνητον» (Αἴσωπος).

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Μια μικρή παρουσίαση του βιβλίου: "ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ" του Αδαμαντίου Τσακίρογλου


Ἐπιτέλους κάποιος τόλμησε! Ὁ κ. Τσακίρογλου, μὲ πόνο ψυχῆς ἀντιμετωπίζει τὰ τελευταῖα χρόνια τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πρῶτα στὴ Γερμανία ὅπου διαμένει καὶ ταυτόχρονα στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν δημοσίευση ἐποικοδομητικῶν καὶ ἀντιαιρετικῶν ἄρθρων. Μ’ αὐτὴ τὴν ἔννοια καὶ στὴν προσπάθειά του νὰ ἀντιληφθοῦν καὶ ἄλλοι ἀδελφοί μας τὴν φθοροποιὸ δράση τῆς «ἐσχάτης αἱρέσεως τῆς ἱστορίας», ποὺ ἀποσυντονίζει καὶ διαλύει τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, προχώρησε στὴν θεραπεία μιᾶς μεγάλης ἐλλείψεως: Εἶδε ὅτι ὑπάρχει ἀνάγκη ἑνὸς βιβλίου-βοηθήματος, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ τὸ χρησιμοποιήσει κάθε πιστὸς ποὺ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς ἀκεραιότητος τῆς Πίστεως, ἀλλὰ τὴν δική του προστασία ἀπὸ τὴν Παναίρεση.
Γιατὶ εἶναι γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχουν ὅλοι πρόσβαση στὸ Ἴντερνετ, ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἔχουν, οἱ φροντίδες τῆς ζωῆς δὲν δίνουν τὴν εὐκαιρία γιὰ μιὰ πιὸ οὐσιαστικὴ μελέτη. 
Ἔτσι, μιὰ ἐφήμερη καὶ φευγαλέα ἐνημέρωση ἀπὸ τὰ ἱστολόγια, δὲν ἐπιτρέπει μιὰ βαθύτερη κατανόηση τῆς ἱστορίας, τῆς φύσεως, τοῦ κινδύνου ἐκ τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ κυρίως τὴν προσέγγιση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπισή της. Καὶ τὸ βιβλίο αὐτὸ εἶναι διανθισμένο καὶ διαποτισμένο ἀπὸ τὸ ἁγιοπνευματικὴ πατερικὴ διδασκαλία.
Ἔτσι, ὁ κ. Τσακίρογλου ἐργάστηκε γιὰ ἕνα μεγάλο διάστημα καὶ μὲ πολὺ κόπο συγκέντρωσε, φυσικὰ ὄχι ὅλα, ἀλλὰ πολλὰ σημαντικὰ κείμενα ποὺ καταδεικνύουν τὴν ἐπικινδυνότητατῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ καταγγέλουν τὴν ἐπισημοποίηση τῆς Παναιρέσεως στὴν Κολυμπάριο Σύνοδο καὶ ποὺ ἐπισημαίνουν αὐτὸ ποὺ εἶναι σήμερα τὸ ζητούμενο καὶ στὸ ὁποῖο ὑπάρχει τεράστια σύγχυση: 
ὁ ἁγιοπατερικὸς τρόπος ἀντιμετωπίσεως τῶν αἱρέσεων μέσα στὴν δισχιλιόχρονη ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ὁποῖο καλούμαστε νὰ μιμηθοῦμε καὶ νὰ ἐφαρμόσουμε κι ἐμεῖς στὴ σύγχρονη Παναίρεση.
Τὸ βιβλίο μὲ τίτλο «Ἀπάνθισμα Ἀντιαιρετικόν, Συλλογὴ ἀντιαιρετικῆς ἀρθρογραφίας μὲ στόχο τὴν ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», ἐκδόθηκε καὶ κυκλοφορεῖ δωρεάν, χάρη στὴν εὐγενικὴ προσφορὰ τῆς «Σύναξης Ὀρθοδόξων Κρητῶν». (Δεῖτε ἐδῶ). 

Ἡ ἀναγκαιότητα αὐτοῦ τοῦ βιβλίου ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν ἐνθουσιώδη ὑποδοχὴ ποὺ τοῦ ἐπεφύλαξαν οἱ πιστοί (τὸ διαπίστωσαν ἐκεῖνοι ποὺ φροντίζουν γιὰ τὴν διανομὴ τοῦ βιβλίου), ποὺ βλέπουν ἄφωνοι τὴν αἵρεση νὰ προχωρεῖ καὶ να ἑδραιώνεται καὶ οἱ Ἐπίσκοποι, τὸ Ἅγιον Ὄρος, οἱ Ἀδελφότητες καὶ οἱ χιλιάδες ἱερεῖς-Ποιμένες νὰ σιωποῦν, νὰ κοιμοῦνται τὸν ὕπνο τοῦ δικαίου, προδίδοντες οὐσιαστικὰ τὸ ρόλο τοῦ «καλοῦ ποιμένος» ποὺ ἔχουν ἐπωμισθεῖ καὶ φερόμενοι ὡς «μισθωτοί»! 

Κι ὄχι μόνο δὲν ἀντιμετωπίζουν τὴν αἵρεση, ἀλλὰ συμβουλεύουν ἀντιπατερικῶς τὸ ποίμνιο νὰ κάνει τὸ ἴδιο καὶ κατηγοροῦν ἢ ἀκόμα καὶ καταδικάζουν ὅλους, ὅσους ἀποφάσισαν νὰ ἀκολουθήσουν τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὴν ὀρθόδοξη πίστη τους.

Ἤδη, δύο βδομάδες μετὰ τὴν κυκλοφορία τοῦ βιβλίου, τὰ ἀντίτυπα τῆς Α΄ Ἐκδόσεως διανέμονται μὲ μεγάλη ταχύτητα· πολλοὶ μάλιστα πιστοὶ ποὺ τὸ ἀναζητοῦν, τηλεφωνώντας στοὺς ὑπεύθυνους ποὺ ἔχουν ἀναλάβει τὴν δωρεὰν ἀποστολή, διαπιστώνουν ὅτι τὰ ἀποθέματα ἔχουν ἢδη σχεδὸν ἐξαντληθεῖ.

Ἡ ἔκδοση τοῦ βιβλίου πραγματοποιήθηκε χάρη στὴν εὐγενικὴ χρηματικὴ ἐνίσχυση ἀπὸ τὴν «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κρητῶν», ἡ ὁποία μόλις ἔμαθε, ὅτι ὁ κ. Τσακίρογλου ἑτοιμάζει ἕνα τέτοιο εἴδους πόνημα, προσφέρθηκε εὐγενικὰ νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἔκδοσή του, θεωρώντας παράλληλα καλό, λόγῳ τῆς πρωτοτυπίας τοῦ πονήματος, ἡ Α΄ Ἔκδοση νὰ εἶναι πολυτελής καὶ νὰ ἀποτελεῖ ἕνα συλλεκτικό τόμο γιὰ τὴν βιβλιοθήκη τοῦ κάθε πιστοῦ.

Γιὰ τὴν δεύτερη ἔκδοση τοῦ βιβλίου, ἡ ὁποία θὰ εἶναι ἁπλή καὶ θὰ συμπληρωθεῖ καὶ μὲ καινούργια σημαντικὰ ἄρθρα ποὺ ἐμφανίστηκαν, ὁ κ. Τσακίρογλου (ὅπως μάθαμε) βρίσκεται σὲ ἀναζήτηση μιᾶς λύσης ὡς πρὸς τὴν ἔκδοση καὶ τὴν χρηματοδότησή της, ὥστε καὶ νὰ μὴν ἐπιβαρυνθοῦν γιὰ δεύτερη φορὰ οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι καὶ νὰ μὴν ἐπιβαρυνθεῖ γιὰ τὴν ἀγορά του τὸ ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση δοκιμαζόμενο ποίμνιο. 
Εὐχόμαστε νὰ τοὺς βρεῖ, ὥστε πιὸ πολλοὶ πιστοί -ὅσο τοῦτο εἶναι δυνατόν- νὰ ἐνημερωθοῦν γιὰ αὐτὰ ποὺ οἱ ποιμένες τους τοὺς ἀφήνουν ἀνενημέρωτους.

Τὸ βιβλίο χωρίζεται σὲ 12 ἑνότητες. Οἱ ἑνότητες εἶναι γραμμένες σὲ μία μορφὴ κλίμακος, ἡ ὁποία ἀρχίζει μὲ τὴν φύση τῆς αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ κορυφώνεται μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ διδαχὴ ἀντιμετώπισής της καὶ διάφορα παραδείγματα κακοδοξιῶν ποὺ μαστίζουν τὴν Ἐκκλησία μας καὶ θολώνουν τὴν κρίση μας. Αὐτὸ βοηθάει τὸν πιστὸ νὰ ἐνημερωθεῖ σταδιακὰ καὶ ἐμπεριστατωμένα γιὰ αὐτὴν τὴν ὀλέθρια αἵρεση. 
Τὰ κείμενα (ἄρθρα καὶ μελέτες) βρίθουν πατερικῶν πηγῶν, ὥστε ὁ πιστὸς νὰ διαθέτει πραγματικά, ὅπως ἀναφέρεται στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου, ἕνα πνευματικὸ ὁπλοστάσιο, ποὺ θὰ τὸν προφυλάξει ἀπὸ τὶς κακὲς ἐπιρροὲς καὶ τὴν σύγχυση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ἐποχή μας.

Ὁ διαφορετικὸς χαρακτῆρας τῶν κειμένων συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς ἐνεργῆς στάσης τοῦ ἑκάστοτε συγγραφέα ἀπέναντι στὴν αἵρεση κάνει σαφές, ὅτι ὁ κ. Τσακίρογλου ἄφησε, χωρὶς ἐμπάθεια καὶ χωρὶς διάθεση ἄσκησης ἐπιρροῆς, στὴν ἐλεύθερη κρίση τοῦ ἀναγνώστη νὰ καταλάβει, ποιός συγγραφέας προσπαθεῖ πραγματικὰ νὰ ἐφαρμόσει τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ ποιός χαρακτηρίζεται ἀπὸ συνέπεια λόγων καὶ ἔργων, καὶ ἔτσι νὰ βγάλει τὰ συμπεράσματά του.

Παρουσιάζουμε τὸν τίτλο τῶν κεφαλαίων:

Α. Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ
Β. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
Γ. Η ΨΕΥΤΟΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ
Δ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ
Ε. ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΠΑΠΙΣΜΟΣ, ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ
ΣΤ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ
Ζ. ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Η. ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ
Θ. ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ
Ι. Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΚΑΙ ΔΙΩΓΜΟΥ
ΙΑ. ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΛΑΘΩΝ

"Πατερικὴ Παράδοση"

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ «σταυρὸς» τῶν (Ἀντι)Οἰκουμενιστῶν

Φιλιππησίους 3, 18: «Πολλοὶ γὰρ περιπατοῦσιν, οὓς πολλάκις ἔλεγον ὑμῖν, νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω, τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια, ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν, οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες!».

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δὲν συνήθιζε νὰ καυχιέται γιὰ τίποτα ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα: «Κηρύσσουμε Χριστόν ἐσταυρωμένο, ποὺ εἶναι στοὺς Ἰουδαίους, λόγῳ τῆς ἀπιστίας των στὸ σωτηριῶδες πάθος, σκάνδαλο. Στούς Ἕλληνες δὲ εἶναι μωρία, διότι, λόγῳ τῆς ἀπιστίας τους πρὸς τὶς θεῖες ἐπαγγελίες, δὲν προτιμοῦν τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα. 
Σ᾽ ἐμᾶς δὲ τοὺς καλεσμένους ἀπὸ τὸ Θεό, εἶναι θεία δύναμις καὶ Θεοῦ σοφία» (Μετάφρ. Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ στὴν Α’ Κορ. 1, 23), «Ἐγὼ ἔχω σταυρωθεῖ μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιὸς φυσικὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός» (Γαλ. 2, 20).

Καὶ καυχιόταν δικαίως γιὰ τὸν Σταυρό, γιατὶ ὁ Σταυρὸς ἀπὸ ὄργανο θανάτου ἔγινε -μέσῳ τῆς Σταύρωσης τοῦ Κυρίου μας- σύμβολο δόξας τοῦ Υἰοῦ τοῦ Ἀνθρώπου, ὄργανο σωτηρίας καὶ νίκης, στολίδι τῶν ἀγγέλων, καὶ ἀσφάλεια, τεῖχος καὶ ὀχύρωμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ἁγίων Της. Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ καλούμαστε γιὰ νὰ γίνουμε μέτοχοι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ πρῶτα νὰ γίνουμε μιμητὲς Χριστοῦ καὶ νὰ ἀναλάβουμε ἐλευθέρως καὶ προθύμως τὸν Σταυρὸ ποὺ μᾶς ἀναλογεῖ διότι «ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. (Ματθ. 37-38). Καλούμαστε να ταπεινωθοῦμε γιὰ νὰ ὑψωθοῦμε, νὰ στερηθοῦμε, νὰ ἐμπαιχθοῦμε, νὰ περιφρονηθοῦμε, νὰ ὁμολογήσουμε καὶ νὰ διωχθοῦμε γιὰ τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, νὰ συσταυρωθοῦμε μὲ Αὐτόν. 

Πάνω σ’ αὐτὸ γράφει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς στὸν λόγο του «στὸν Τίμιο καὶ ζωοποιὸ Σταυρό: «Γι᾽ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀνεβάσουμε τὸν λογισμὸ στὸ ὕψος τοῦ Σταυροῦ, γιὰ νὰ μὴ ρίψη ὁ ἴδιος ὁ λογισμός τὸν ἑαυτό του κάτω καὶ χωρισθεῖ ἀπὸ τὸν σταυρωθέντα σ᾽ αὐτὸν Χριστό... Ἐκείνους δὲ ποὺ δὲν πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν καὶ δὲν ἐπιδεικνύουν δι᾽ ἔργων τὴν πίστι ὁ Παῦλος τοὺς τοποθετεῖ δίπλα στοὺς χαμένους καὶ μάλιστα σ᾽ αὐτοὺς τοὺς εἰδωλολάτρες... Τοῦτο λοιπὸν εἶναι ἡ σοφία καὶ δύναμις τοῦ Θεοῦ. Τὸ νὰ νικήσει κανεὶς δι᾽ ἀσθενείας. Τὸ νὰ ὑψωθεῖ διὰ ταπεινώσεως. Τὸ νὰ πλουτήσει διὰ πτωχείας. Ὄχι μόνο δὲ ὁ λόγος καὶ τὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ τύπος εἶναι θεῖος καὶ προσκυνητός, διότι εἶναι... σωτηριῶδες ξύλο, βασιλικό σκῆπτρο, θεῖο τρόπαιο κατὰ ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν, ἔστω καὶ ἂν οἱ ὀπαδοί τῶν αἱρετικῶν φρενοβλαβῶς δυσαρεστοῦνται».

Βασιζόμενος πάνω σ’ αὐτὴν τὴν παρατήρηση γιὰ τὴν δυσαρέσκεια τῶν αἱρετικῶν καὶ ἀπίστων σὲ σχέση μὲ τὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ, παρατηρεῖ ὁ μακαριστὸς γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος στὸ 19ο μέρος, «Θεολογία τοῦ σταυροῦ»: «Οἱ πιστοὶ νὰ προβάλλουν τὸν σταυρόν, τὴν σταυρικὴ ζωὴ καὶ τὴν σταυρικὴ θεολογία. Διότι ἐγὼ ἂν ἀπιστῶ, δὲν προβάλλω τὴν σταυρικὴ ζωή, ἀλλὰ τὴν ἄνετη καὶ τὴν πλούσια, ἂν ἐγὼ δὲν προβάλλω τὴν σταυρικὴ θεολογία, ἀλλὰ μία θεολογία ξένη, ἀλλότρια, νόθη, δὲν εἶμαι ἐγὼ πιστὸς καὶ τότε δὲν μπορῶ νὰ λέγω, ὅτι προβάλλω τὴν Ἐκκλησία. Προβάλλομαι ἐγώ».

Νομίζω, ὅτι δὲν ὑπάρχει καλύτερη ἑρμηνεία γιὰ τὴν ποιότητα καὶ τὸν χαρακτῆρα τοῦ «σταυροῦ», ποὺ προβάλλουν οἱ σημερινοὶ οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι καὶ χαρτοπολεμικοί ἀντιοικουμενιστὲς. Οἱ «ποιμένες» πού, ἀφοῦ παραδόθηκαν οἱ ἴδιοι, παραδίδουν τώρα τὸ ποίμνιο ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεὸς στοὺς λύκους. Τὴν δορὰ ὅμως τοῦ προβάτου δὲν θέλουν νὰ τὴν ἀποχωριστοῦν. Γέμισαν τὸν τελευταῖο καιρὸ τὰ ΜΜΕ ἀπὸ δηλώσεις Ἐπισκόπων καὶ ἱερέων, οἱ ὁποίοι χρησιμοποιοῦν τὴν τραγικὴ οἰκονομική, πολιτική, ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατάσταση τοῦ ποιμνίου (ἢ καὶ τὴν φθείνουσα δημοτικότητά τους) καὶ ζητοῦν ἀπὸ τὸν λαὸ διάθεση θυσίας, ἀγωνιστικότητας, θάρρους, αὐταπάρνησης, σταύρωσης καὶ ὑπεράσπισης τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων. Παράλληλα ἐπιτίθενται σὲ πολιτικοὺς καὶ μή, δείχνοντας ἕνα τάχα ἀγωνιστικὸ πνεῦμα ποὺ ἔχει ὅμως μία ἀσφαλιστικὴ δικλείδα; 
Ὅλα λέγονται ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς. Εἶναι μία «σταύρωση» ἀναίμακτη, ἄνευ κόπου, πόνου καὶ θυσίας.

Μιλοῦν γιὰ μισθό, ἐνῶ εἶναι οἱ ἴδιοι μισθωτοὶ τῶν δυνατῶν αὐτοῦ τοῦ κόσμου γιὰ τὴν δόξα, τὴν ἐξουσία καὶ τὸν πλοῦτο, τὰ ὁποῖα δὲν θυσιάζουν μὲ τίποτα 

Μιλοῦν γιὰ ὑπεράσπιση τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων καὶ δὲν ὐπερασπίζουν τίποτα ἐκτὸς τῆς θέσεως τους καὶ τῶν προνομίων ποὺ αὐτὴ φέρει.

Μιλοῦν γιὰ αὐταπάρνηση, ἀπαρνούμενοι παράλληλα τὸν ποιμαντικό τους ρόλο καὶ τὸν τύπο Χριστοῦ ποὺ φέρουν ἀλλὰ ὄχι ἀπαρνούμενοι τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀπολαμβάνουν.

Μιλοῦν γιὰ εὐλογημένη φτώχεια κερδίζοντας τὸν τριπλάσιο μισθὸ ἀπὸ μία τετραμελὴ οικογένεια.

Μιλοῦν γιὰ τὴν πτώση τῶν πολιτικῶν πέφτοντας, συντρώγοντας, συνεορτάζοντας, συλλειτουργούντας μαζί τους.

Μιλοῦν γιὰ τὴν ἐλευθερία τοῦ Χριστιανοῦ νὰ φέρει τὸν σταυρό του, ἐνῶ αὐτοὶ διώκουν, ὅποιον ἀποφασίσει αὐτὴν τὴν σταυρικὴ ἐλευθερία, μιμούμενοι ὅλους τοὺς διώκτες τοῦ Χριστοῦ.

Μιλοῦν γιὰ τὸν Ἅγ. Ἀμβρόσιο καὶ τὸν Ἅγ. Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν θὰ ὑπερασπιστοῦν μὲ κάθε μέσο τὸν ἀγρὸ τῆς χῆρας, δὲν θὰ κλείσουν ποτὲ τὴν πόρτα τοῦ ναοῦ στὸν κάθε δυνάστη Θεοδόσιο καὶ στὴν κάθε Εὐδοξία.

Μιλοῦν γιὰ τὸν Ἅγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ ἀλλὰ ἀντιθέτως μὲ τὸν λόγο του «ἔστω καὶ ἂν οἱ ὀπαδοί τῶν αἱρετικῶν φρενοβλαβῶς δυσαρεστοῦνται», αὐτοὶ δὲν θέλουν νὰ δυσαρεστήσουν τοὺς αἱρετικοὺς φρενοβλαβεῖς.

Μιλοῦν γιὰ αἱρέσεις καὶ οἱ ἴδιοι εὐλογοῦν, συμπροσεύχονται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἢ μὲ αὐτοὺς ποὺ συμπράττουν στὴν αἵρεση.

Μιλοῦν γιὰ ἀγώνα ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος μὲ κάθε κόστος, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι ἀπαρνοῦνται τὸ κόστος καὶ κοιτοῦν τὸ κέρδος.

Μιλοῦν γιὰ τὴν σταυρικὴ θυσία τῆς Ἐκκλησίας προβάλλοντας τὸ ἀναπαυμένο καὶ ἐκτὸς κινδύνου ἐγώ τους.

Οἱ ἀσυνεπεῖς μιλοῦν γιὰ συνέπεια.

Αὐτὸς εἶναι ὁ «σταυρός» ποὺ προβάλουν καὶ ὡς τυφλοὶ νομίζουν, ὅτι φέρουν. Σὲ αὐτοὺς ἀπαντάει ὁ Χρυσορρήμων Ἅγ. Ἰωάννης:

«Χριστιανὸς σημαίνει μικρὸς Χριστὸς κι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος, ἄρα χριστιανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ σταυροῦ. Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀνάρμοστο καὶ ξένο στὸν χριστιανό νὰ ἀναζητᾶ τὶς εὐκολίες καὶ τὴν ἀνάπαυση. Ὁ Κύριός σου καρφώθηκε στὸ σταυρό κι ἐσύ ἐπιζητᾶς τὴν ἄνεση καὶ ζῆς μὲ πολυτέλεια;

Ἄν ἀγαπᾶς τόν Κύριό σου, πέθανε ὅπως Ἐκεῖνος. Σταύρωνε τὸν ἑαυτό σου, ἔστω κι ἄν δὲν σὲ σταυρώνει κανείς. Καὶ σταυρός εἶναι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς κακίας καί τῆς ζήλειας σου. Σταυρώνεις τὸ «ἐγώ» σου, ὅταν ἀρνεῖσαι νὰ ἱκανοποιήσεις τὶς κακές ἐπιθυμίες σου. Κρεμᾶς τὸν ἑαυτό σου στὸ σταυρό, ὅταν ἀφήνεις τὸν Θεό νὰ κατευθύνει τὴ ζωή σου χωρὶς τὶς δικές σου λογικὲς παρεμβάσεις. Πεθαίνεις σὰν τὸν Κύριό σου, ὅταν ὑποτάσσεσαι στὸ θέλημά του χωρὶς τὰ ἀτέλειωτα «γιατί».

Ὁ Κύριος ζήτησε καὶ ζητᾶ νὰ τὸν ἀκολουθήσουν ὅσοι εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ σηκώσουν τὸ σταυρό τους, ὅσοι εἶναι ἕτοιμοι νὰ πεθάνουν, νὰ ἀρνηθοῦν τὶς ἀπολαύσεις καὶ τὴν τρυφή. Διότι ὅποιος ἀγαπᾶ τὴν ἀσφάλεια καὶ τὶς ἡδονές τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἐχθρός τοῦ σταυροῦ, αὐτοῦ τοῦ σταυροῦ ποὺ ὁ χριστιανός ἀγαπᾶ καὶ σηκώνει μὲ ὑπομονή γιὰ χάρη τοῦ Ἐσταυρωμένου του Κυρίου!

(Εἰς Φιλιππησίους 13·ΕΠΕ 22,8-10)

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Νέο ἀξιόλογο βιβλίο: «Απάνθισμα Αντιαιρετικόν»

«Ἀπάνθισμα Ἀντιαιρετικόν»


Νέο ἀξιόλογο βιβλίο, πραγματικὰ
πνευματικὸ ὁπλοστάσιο, στὸν πόλεμο
ἐναντίον τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

«Αἱρετικός ἐστίν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν, κἄν ἥμερον περισαίειν δοκῇ· φύγε τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως ἀγκίστρῳ μέν καί δελέατι ἰχθύες ἁλίσκονται, ὁμιλία δέ πονηρά καί τόν αἱρετικόν ἰόν ὑποκαθήμενον ἔχουσα πολλούς τῶν ἁπλουστέρων προσιόντας καί μηδέν βλάβος παθεῖν ὑφορωμένους ἐζώγρησε· φεύγειν οὖν παντί σθένει διά ταῦτα προσήκει τούς τοιούτους.
»Ὀρθόδοξός ἐστιν ὁ ποιμήν, εὐσεβείᾳ ἐσφράγισται, οὐδέν τῆς αἱρετικῆς φατρίας ἐπισύρεται; Ὑποτάγηθι αὐτῷ, ὡς εἰς τύπον προκαθεζομένῳ Χριστοῦ· οὐκ ἐκείνῳ φέρεις τήν τιμήν, ἄν ἐξ ὅλης φέρῃς ταύτην τῆς ψυχῆς· Χριστός ταύτην ὑποδέχεται· μή περιεργάζου τά ἄλλα· Θεός ἐστιν ὁ τούτων ἐξεταστής· ἐκείνῳ τήν κρίσιν κατάλιπε, σύ δέ τήν ὑπακοήν, κατά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, καί καθαράν αὐτῷ τήν διάθεσιν ἐπεδείκνυσο».
Μ.ΦΩΤΙΟΣ (ΕΠΕ 12, 400,31)


Ἕνα νέο ἀξιόλογο βιβλίο ἔκανε τὴν ἐμφάνισή του: Τὸ «Ἀπάνθισμα Ἀντιαιρετικόν». 
Τὸ βιβλίο αὐτὸ ἀποτελεῖ μία συλλογή, ἕνα ἀπάνθισμα ἀντιαιρετικῆς ἀρθρογραφίας, μὲ τὴν ὁποία, ὁ ἐνδιαφερόμενος καὶ ἀνησυχὼν πιστὸς θὰ μπορέσει νὰ ἐνημερωθεῖ γιὰ τὸν οἰκουμενισμό, τὴν φύση του, τους ἐκπροσώπους του, τὶς ὑπάρχουσες πλάνες καὶ κακοδοξίες ποὺ ἔχουν διαδοθεῖ καὶ τὴν αὐθεντικὴ πατερικὴ διδασκαλία σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο ἀντιμετώπισης αὐτῆς τῆς παναίρεσης.

Τὴν ἐπιμέλεια-ἐπιλογὴ τῶν κειμένων ἔκανε, μὲ τὴν χορηγία τοῦ «Συνδέσμου Ὀρθοδόξων Κρητῶν», ὁ Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου, Κλασσικός φιλόλογος-Ἱστορικός, μὲ σκοπὸ τὸ βιβλίο αὐτό, μιᾶς καὶ οἱ ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας ἢ σιγοῦν ἢ συμπράττουν στὴν ἐξάπλωση τῆς αἱρέσεως, νὰ ἀποτελεῖ ἕνα πραγματικὸ πνευματικὸ ὁπλοστάσιο στὸ σπίτι τοῦ κάθε πιστοῦ, ὥστε νὰ ἐνημερωθεῖ σωστὰ καὶ νὰ μπορέσει νὰ ἀντιδράσει σύμφωνα μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία στὶς κακοδοξίες τῆς παναιρέσεως.

Τὸ βιβλίο ποὺ εἶναι μεγάλου σχήματος καὶ ἀποτελεῖται ἐκ 500 σελίδων θὰ διανέμεται δωρεάν.

Οἱ τυχὸν ἐνδιαφερόμενοι μποροῦν νὰ ἀπευθύνονται στὰ ἑξῆς τηλέφωνα:

Γιὰ τὴν νησιωτικὴ Ἑλλάδα καὶ τὴν Κρήτη Γεώργιος Βλαμάκης, 
ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ. τηλ. 2821068598

Γιὰ τὴν Ἀττικὴ καὶ τὴν Πελοπόννησο Κωνσταντῖνος Τσακίρογλου, τηλ. 2105022073

Γιὰ τὴν Μακεδονία Ἱ. Μ. Ἁγίας Παρασκευῆς, Μηλοχῶρι, τηλ. 2463061261

Καθὼς καὶ ἀπὸ τὸν γέροντα Σάββα τὸν Λαυρεώτη καὶ τοὺς Ἁγιορεῖτες Πατέρες.

Εἰσαγωγή

Ἡ ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς ἡ ἐποχὴ τῆς μεγαλύτερης ‒καὶ μᾶλλον τῆς ἐσχατολογικῆς– αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μίας αἵρεσης ποὺ ὄχι μόνο κυριαρχεῖ στὸν κόσμο παγκοσμίως, ἀλλὰ καὶ θὰ ὁδηγήσει τὸν ἄνθρωπο ποὺ θὰ τὴν ἀκολουθήσει στὴν τελικὴ πτώση μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀπώλεια τῆς σωτηρίας του.
Ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους λόγους τῆς ἐπικράτησης αὐτῆς τῆς αἵρεσης ἀκόμα καὶ μέσα στὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία, εἶναι ἡ χαλάρωση τῶν πνευματικῶν ἀντανακλαστικῶν καὶ ἡ ἐξαφάνιση τῶν ἀντιαιρετικῶν ἀντισωμάτων τοῦ ποιμνίου. Αὐτὸ τὸ λυπηρὸ γεγονὸς ὀφείλεται στὴν ἐπὶ δεκαετίες συνειδητὴ ἀποφυγὴ κατήχησης τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τοὺς ποιμένες καὶ στὴν διείσδυση τοῦ πνεύματος τῆς ἐκκοσμίκευσης μέσα στὴν Ἐκκλησία, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ τεῖχος ποὺ προφυλάσσει τοὺς πιστοὺς ἀπὸ κάθε κακοδοξία, νὰ εἶναι πιὰ στοὺς πιὸ πολλοὺς ἄγνωστη.
Πολλοὶ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς προειδοποίησαν γι’ αυτὴν τὴν τραγική, ὡς πρὸς τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, ἐξέλιξη καὶ ἔθεσαν τὸν κάθε πιστό, ἀνεξαρτήτως θέσεως, πρὸ τῶν εὐθυνῶν του.
Αὐτὴν τὴν εὐθύνη ἀναλογιζόμενοι, ἀποφασίσαμε καὶ ἐμεῖς νὰ συντάξουμε αὐτὸ τὸ πόνημα: Μία συλλογή, ἕνα ἀπάνθισμα ἀντιαιρετικῆς ἀρθρογραφίας, μὲ τὴν ὁποία, ὁ ἐνδιαφερόμενος καὶ ἀνησυχὼν πιστὸς θὰ μπορέσει νὰ ἐνημερωθεῖ γιὰ τὸν οἰκουμενισμό, τὴν φύση του, τους ἐκπρόσωπούς του, τὶς ὑπάρχουσες πλάνες καὶ κακοδοξίες ποὺ ἔχουν διαδοθεῖ καὶ τὴν αὐθεντικὴ πατερικὴ διδασκαλία σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο ἀντιμετώπισης αὐτῆς τῆς παναίρεσης.
Σχετικὰ μὲ τὴν μεθοδολογία αὐτοῦ τοῦ πονήματος θέλουμε νὰ τονίσουμε τὰ ἑξῆς:
Κάναμε μία ἐπιλογὴ ἄρθρων –θὰ ἦταν ἀνθρωπίνως ἀδύνατον νὰ συγκεντρώσουμε ὅλη τὴν ἀντιαιρετική-ἀντιοικουμενιστικὴ αρθρογραφία σὲ ἕναν τόμο– ἡ ὁποία ἀναδεικνύει καὶ ἀποδεικνύει στὸν ἀναγνώστη,
α) ὅτι ἀπὸ τὶς διδαχὲς τῶν Ἁγίων, ἀπὸ τὶς θεολογικὲς ἀναλύσεις ἔγκριτων θεολόγων καὶ ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες καὶ τοποθετήσεις ἀγωνιστῶν λαϊκῶν γίνεται σαφές ὅτι ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι πραγματικὰ παναίρεση,
β) ὅτι οἱ αἱρετικοὶ οἰκουμενιστὲς ἀπὸ τὸν ἑκάστοτε Πατριάρχη μέχρι καὶ τὸν τελευταῖο ἀκόλουθό τους ἀκολουθοῦν μεθοδικὰ ἕνα πρὸ πολλοῦ σχεδιασμένο σχέδιο μὲ στόχο τὴν πλάνευση τοῦ πιστοῦ,
γ) ὅτι κάθε πιστὸς ἔχει εὐθύνη γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ. Ὁ καιρὸς τῆς Οἰκονομίας ἔχει πρὸ πολλοῦ περάσει.
Τὰ κείμενα εἶναι ἄλλοτε πολυτονικὰ καὶ ἄλλοτε μονοτονικά, ἔτσι ὅπως γράφτηκαν γιὰ νὰ διαφυλάξουμε τὴν αὐθεντικότητα τῶν ἄρθρων. Ἡ δημοσίευση τῶν ἄρθρων σὲ αὐτὸ τὸ βιβλίο ἔγινε χωρὶς νὰ ρωτήσουμε τὸν κάθε ἀρθρογράφο ξεχωριστά, διότι τὰ κείμενα αὐτὰ ἔχουν δημοσιευτεῖ σὲ πολλὰ ἱστολόγια στὸ Ἴντερνετ.
Ἐλπίζουμε αὐτὸ τὸ πόνημα νὰ ληφθεῖ ὡς ἕνας συλλεκτικὸς τόμος, ποὺ θὰ βοηθήσει τὸν κάθε πιστὸ νὰ ἀναγνωρίσει τὴν πραγματικὴ φύση τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ ἀνάλογα μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας νὰ τὴν καταδικάσει καὶ νὰ τὴν πολεμήσει.
Εὐχαριστῶ θερμὰ τόσο τὸν Σύνδεσμο Ὀρθοδόξων Κρητῶν, ποὺ ἀνέλαβε τὸ βιβλίο αὐτὸ ὑπὸ τὴν αἰγίδα του καὶ ἔκανε δυνατὴ τὴν ἔκδοσή του, ὅσο καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ ὑποστήριξαν στὴν ἀνάπτυξη καὶ στὴν διόρθωση του.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου


Περιεχόμενα

Πρόλογος/Εισαγωγή

Α. Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ.
1. Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής
Τι είναι ο Οικουμενισμός. Πότε εμφανίστηκε. Τα θεωρητικά "ανοίγματα" του. 
Η ορθόδοξη αντίληψη για την Εκκλησία. Οι διάλογοι. 
Διαθρησκειακός Οικουμενισμός. Αντιδράσεις στην Οικουμενική Κίνηση.Το χρέος μας. 
2. Αρχιμ.Χαραλάμπου Βασιλόπουλου
Τι είναι ο οικουμενισμός , 
3. Μωυσή Μοναχού εκ Πρεβέζης
Ο κρυπτόμενος Οικουμενισμός.
4. Αρχιμ.Επιφάνειου Θεοδωρόπουλου
Επιστολή Προς τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα.
5. Φώτη Κόντογλου
Ανοικτή επιστολή προς τον Πατριάρχη Αθηναγόρα.
6. Αθανασίου Φωτόπουλου
Η αίρεση του Οικουμενισμού
7. Μητρ. Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιεροθέου
Ο Οικουμενισμός εν τή πράξη.
8. Αδαμαντίου Τσακίρογλου
Γιατὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποτελεῖ τὴν μεγαλύτερη αἵρεση στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας.
9. Αδαμαντίου Τσακίρογλου
Ἡ μεγάλη ἀπάτη τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἡ μεγαλύτερη ἀπάτη στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας.
10. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ὁ μέγας Οἰκουμενιστής. Μία σύγχρονη ἀντιστοιχία τοῦ μεγάλου
ἱεροεξεταστῆ τοῦ Ντοστογιέφσκυ.

Β. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
1. Ιωάννου Ε. Ρίζου
«Κανείς δεν είναι τόσο τυφλός όσο ο απεσταλμένος μου, Κανείς τόσο κουφός όσο ο δούλος μου» (Ησ. 42,20)
2. Θεόδωρου Ν. Γάλλου
Παγκοσμιοποίηση και Οικουμενισμός. Οι επιπτώσεις στο Ελληνικό έθνος, στην Ορθοδοξία και στην Εκπαίδευση. 
3. Αδαμαντίου Τσακίρογλου 
Ἡ δικτατορία τῆς δεκτικότητας καὶ ἡ κατάργηση τοῦ δικαιώματος τῆς 
ἄρνησης ὡς χαρακτηριστικὸ κάθε αἱρέσεως καὶ ἰδίως τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
4. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ἡ κοσμικὴ διάσταση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
5. Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών
ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

Γ. Η ΨΕΥΤΟΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ
1. Γεωργίου Παππά
Αι επτά σφραγίδες της «Κλειστής Συνόδου».
2. Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν
Ανοικτή επιστολή-Ομολογία-για τη «Σύνοδο» της Κρήτης.
Κριτικὴ ἐπὶ τῶν τελικῶν κειμένων τῆς λεγομένης Ἁγίας καὶ Μεγάλης
Συνόδου τῆς Κρήτης (Α´ Μέρος)
4. Ιστολόγιο «Πατερική Παράδοση»
Τα αίσχη της «Αγιας και Μεγάλης Συνόδου»
5. Αγιορειτών Πατέρων
Γιατὶ οἱ ἀποφάσεις τῆς λεγομένης Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς 
Κρήτης εἶναι αἱρετικές.
6. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Οι σύγχρονοι ψευδοποιμένες
7. Επισκόπου Λογγίνου (Ουκρανία)
Αναθεματισμός της Συνόδου της Κρήτης.

Δ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ
1. Ἐφραίμ Κατουνακιώτη
Ο Οικουμενισμός κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα.
2. Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ» 
3. Αγιορειτών Πατέρων
Γιατί ο Πατριάρχης είναι αιρετικός.

Ε. ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΠΑΠΙΣΜΟΣ, ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ
1. Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς
Δρομολογείται «Ένωση των Εκκλησιών» με βάση 
την ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας;
2. Πρωτοπρ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού
Ενωτικές προσπάθειες μετα το Σχίσμα και ο σημερινός διάλογος 
της Ορθοδοξίας με την Λατινική Εκκλησία.
3. Ι.Μ. Παντοκράτορος
Διαφορές Ορθοδοξίας Και Παπισμού - Κακοδοξίες του Παπισμού.
4. Ι.Μ. Παντοκράτορος
Καταδικάστηκε ποτέ η αίρεση του Παπισμού από Σύνοδο;
5. Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χιρς
Η εκκλησιολογική αναθεώρηση της Β΄ Βατικανής Συνόδου, μία Ὀρθόδοξη διερεύνηση 
τοῦ Βαπτίσματος καὶ τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὸ Διάταγμα περὶ Οἰκουμενισμοῦ
6. Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας
Ποιοί είναι και τι πιστεύουν οι Προτεστάντες; Και γιατι είναι αιρετικοί;

ΣΤ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ
1. Του Αββά (Αγίου τώρα) Ιουστίνου Πόποβιτς 
Τι είναι η Εκκλησία;
2. περιοδικό Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ
Ποιά είναι η Εκκλησία του Χριστού και πού ευρίσκεται αυτή 
κατά την περίοδο της αιρέσεως κατά τον άγιο Μάξιμο.

Ζ. ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
1. Στάρετς Ανατόλιος της Όπτινα...235
2. Νείλος ο Μυροβλύτης, και Όσιος Κουκσά της Οδυσσού
3. Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης
Πώς κοιμούνται οι Ιεράρχες μας;
4. Ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος
Για την κατάσταση των πιστών και της Εκκλησίας.
5. Ιωάννου Ρίζου
Οι Κληρικοί και Μοναχοί στα έσχατα χρόνια
6. Ιερά μονή Παντοκράτορος
Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης από όραμα του, το 1901
7. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ἔλλειψις ποιμένων ἐγκατάλειψις Κυρίου
8. Γέρων (Ἅγιος τώρα) Παΐσιος 
«Tώρα ποὺ ἡ ἀποστασία αὐξάνει...»

Η. ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ
1. Αγιορείτες Πατέρες
Η Ορθόδοξη ερμηνεία περι της διακοπής του μνημοσύνου 
2. Αγιορείτες Πατέρες
Τι σημαίνει η διαμνημόνευση του ονόματος του Αρχιερέως εν τοις Μυστηρίοις.
3 . Νίκος Ε. Σακαλάκης
«Ο 15ος Κανόνας Της Α-Β Συνόδου»
4. Ἱερομ. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ
Υποχρέωση του πιστού η απομάκρυνση από αιρετικούς Οικουμενιστές. 
5. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Περὶ τῶν κακοδόξων δηλώσεων, ὅτι οἱ κατὰ τὴν ἁγιοπατερικὴ 
διδασκαλία ἀποτειχισμένοι εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας
6. Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός
Το υποχρεωτικό του ΙΕ΄Κανόνος της ΑΒ΄Συνόδου του Αγίου Φωτίου.
7. Παναγιώτης Σημάτης
Η λογική των Ορθολογούντων και η «λογική» των αγίων Πατέρων.
8. Παναγιώτης Σημάτης
Τραγικές ομοιότητες αιρετικών

Θ. ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ
1. Ι. Μ. Παντοκράτορος
Μαθητεία στο εκκλησιαστικο παρελθόν
2. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀπαντοῦν στοὺς ἐπικριτὲς ὅσων 
διακόπτουν την ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς ὀπαδούς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Ι. Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΚΑΙ ΔΙΩΓΜΟΥ
1. Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης
Ο Μέγας Αντώνιος και ο σύγχρονος Οικουμενισμός. 
2. Παναγιώτης Χρήστου
Οι Αποτειχίσεις του Μ. Βασιλείου
3. Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, 
Αποτείχιση από την αίρεση - όχι από την Εκκλησία
4. Ιστολόγιο «Πατερική Παράδοση» 
Η Αποτείχιση Ορθοδόξων πιστών απο τους αιρετίζοντες επισκόπους. 
5. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς κολαφίζει τοὺς σύγχρονους 
δοκησισόφους Ἐπισκόπους
6. Σημάτης Παναγιώτης
«Έκθεσις του αγιωτάτου μητροπολίτου Εφέσου...» Μάρκου Ευγενικού

ΙΒ. ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΩΝ
ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΛΑΘΩΝ
1. Ἱερομ. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ
Οι περι Υπακοής θεωρίες για θέματα Πίστεως.
2. Ιωάννου Ρίζου 
Λαυρεώτες ένοικοι, του Φαναρίου κάτοικοι …«ευλογείτε»!
3. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Προμηνύματα σκληρών διωγμών
4. Ιωάννου Ρίζου
Κριτικὴ τοποθέτηση στὴν ἐπιστολὴ τοῦ π. Σωτηρίου Παρδάλη, 
συνήγορου τοῦ μητροπολίτη Φλωρίνης Θεόκλητου
5. ΑδαμαντίουΤσακίρογλου
Ὀφειλομένη δευτερολογία σχετικὰ μὲ τὸ κείμενο τοῦ Πρωτοπρ. Πέτρου Χίρς.
6. Ιωάννου Ρίζου
Πολλοί Επίσκοποι παραπλανούν, χρησιμοποιώντας λόγια του Αγ. Ιγνατίου 
7. Ιστολόγιο «Πατερική Παράδοση» 
Ένα πρότυπο παραπλάνησης και διαστροφής!
8. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ὁ γεροντισμὸς ὡς δούρειος ἵππος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
9. Παναγιώτη Σημάτη
Ο Πατριαρχικός π. Γ. Τσέτσης ανοικτά πλέον υπερασπίζεται την αίρεση του Παπισμού.
10. Πρωτοπρ. Θεόδωρου Ζήση
Ἀπάντηση στὸν φιλοπαπικὸ οἰκουμενιστὴ μητροπολίτη Ἀργολίδος
11. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ἡ καπήλευση καὶ ὁ ἐμπαιγμός τῶν ἁγίων ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστές
12. Αρχιμ. Παϊσίου Παπαδόπουλου
Ποιά είναι η πραγματική μας ταυτότητα;
13. Αρχιμ. Παϊσίου Παπαδόπουλου
Στην αντεπίθεση ο ιερέας που διακόπτει το μνημόσυνο Μητροπολιτη Φλωρίνης: 
Η Εκκλησία δεν είναι τσιφλίκι σας
14. Ιωάννου Κορναράκη
Προς τους σεβαστούς κληρικούς της Συντακτικής Επιτροπής 
του κειμένου ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ κατά του οικουμενισμού.
15. Κορναράκη Ἰωάννη
Το Περιβόλι της Παναγίας αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας
16. Πρεσβ. Φωτίου Τζούρα
Η ΠΑΥΣΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Κατάλογος αρθρογράφων (αλφαβητικά)...500

Πομφόλυγες καὶ φληναφήματα 70 χρόνων οἰκουμενιστικοῦ διαλόγου

Οἱ Οἰκουμενιστὲς μᾶς ἐξαπατοῦν, μιλώντας μας περὶ προόδου τῶν διαλόγων, καθ’ ἣν στιγμὴ οἱ Παπικοὶ ἐπιμένουν καὶ ἐπαναλαμβάνουν καὶ σήμερα τοὺς μεσαιωνικοὺς παραλογισμοὺς καὶ τὶς αἱρέσεις τους!

Νά, ποιοί εἶναι στὴν πραγματικότητα οἱ «ἀδελφοί μας» οἱ Παπικοί.

«Ὁ φόβος εἶναι αὐτός, μὲ τὸν ὁποῖον κρατιέται ἑνωμένο ἕνα σύστημα, ὅπως ἡ Ἐκκλησία» (Dr. Monsignore Krzysztof Charamsa, Ἐφημέριος τῆς «ἁγιότητάς του», Πάπα Ρώμης καὶ μεταξὺ 2003-2015 θεολόγος στὴν ἐπιτροπὴ γιὰ θέματα πίστεως τοῦ Βατικανοῦ, βλέπ. Περιοδικὸ Stern Νο. 18/2017)

Οἱ Οἰκουμενιστὲς διακηρύττουν συνέχεια ὅτι δὲν προδίδουν τὴν πίστη καὶ παράλληλα συμμετέχουν σὲ διαλόγους γιὰ τὴν ἐξεύρεση τῆς ἀλήθειας τῆς Πίστεως, τοῦ ἐπαναπροσδιορισμοῦ τοῦ πιστεύω καὶ τῆς προσαρμογῆς του στὰ νέα δεδομένα· δηλ. ἀμφισβητοῦν ὅτι κατέχουν τὴν ἀλήθεια καὶ διαβεβαιώνουν τοὺς ἑτερόδοξους συνομιλητές τους, ὅτι θὰ τὴν βροῦν μαζὶ μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἀναζητώντας την σὲ ἀτέρμονα συνέδρια, καὶ κοσμικῆς σημασίας ὀργανισμούς. Μιλοῦν γιὰ τὴν δύναμη τῆς πίστεως τους, ἐνῶ οἱ πράξεις καὶ οἱ δηλώσεις τους δείχνουν ὅτι εἶναι γεμάτοι μὲ ἀμφιβολία καὶ τὴν ἐπακόλουθη προδοσία. Μιλοῦν συνέχεια γιὰ ἀνεκτικότητα καὶ κατηγοροῦν ὅσους ἀντιδροῦν στὴν αἵρεσή τους, ὅσους τοὺς ὑπενθυμίζουν, ὅτι ἀπαγορεύονται ρητὰ ὰπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἱ. Παράδοση οἱ συμπροσευχές, τὰ συλλείτουργα καὶ ἡ καταπάτηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὡς μισαλλόδοξους καὶ φανατικούς, ὡς ἀπόλυτους καὶ σκοταδιστές. Ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ ἐποχή μας δὲν εἶναι ἐποχὴ ἀποκλειστικότητας καὶ ἀπολυτότητας στὴν πίστη, ἀλλὰ ἐποχὴ ἀνεκτικότητας καὶ συμβίωσης μὲ τοὺς ἄλλους. Ἰσχυρίζονται, ὅτι οἱ διάλογοι «τῆς ἀγάπης», ὅπως τοὺς ὀνομάζουν, φέρνουν ἀποτελέσματα καὶ ὅτι ἕνας νέος ἀέρας ἀλλαγῆς πνέει στὴν Δύση. Λένε ὅμως τὴν ἀλήθεια;

Οἱ φίλοι τους, οἱ ἀδελφοί τους οἱ Παπικοὶ τοὺς διαψεύδουν πανηγυρικά. Ἐνῶ οἱ Οἰκουμενιστὲς «Ὀρθόδοξοι» καταπατοῦν ὁλοφάνερα δόγματα καὶ Ἱ. Κανόνες, οἱ Παπικοί μένουν σταθεροὶ στὶς κακοδοξίες τους παρουσιάζοντας πρὸς τὰ ἔξω ἕνα προσωπεῖο διαλλακτικότητας, ποὺ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν πραγματικότητα. Ἡ πραγματικότητα εἶναι, ὅτι δὲν μετακινοῦνται δογματικὰ οὔτε ἑκατοστό, παρὰ 70 χρόνια καὶ βάλε «διαλόγου», ἔτσι ὥστε τὰ λόγια τῶν Οἰκουμενιστῶν νὰ ἀποδεικνύονται ἐκ τῶν πραγμάτων πομφόλυγες καὶ φληναφήματα.

Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς παραθέτω κάποιες δογματικὲς θέσεις τῶν παπικῶν μὲ τὶς πηγές τους, ποὺ παρουσιάζονται ὡς δόγματα ἀκλόνητα μέχρι καὶ σήμερα. Οἱ πηγὲς εἶναι στὴν πλειοψηφία τους ἀπὸ σχετικὰ σύγχρονες (2011, 1992, 1989) ἐκδόσεις μὲ τὶς βασικὲς θέσεις τῆς παπικῆς δογματικῆς καὶ τοῦ παπικοῦ Κανονικοῦ Δικαίου:

«Ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἑλλήνων μαζὶ μὲ τοὺς συμμάχους της ἀποκήρυξε τὴν ὑπακοή της στὴν ἀποστολικὴ Ἕδρα, διατάζουμε μετὰ ἀπὸ τὴν συμβουλὴ τῆς Ἁγίας Συνόδου, ὅτι δὲν τοὺς ἐπιτρέπεται νὰ τολμήσουν πάλι κάτι ἀνάλογο καὶ ὅτι πρέπει πάλι νὰ ὑποταχθοῦν σὰν υἱοὶ τῆς παναγίας ἐκκλησίας τῆς Ρώμης»(Heinrich Denzinger, Kompendium der Glaubensbekenntnisse und kirchlichen Lehrentscheidungen, Enchiridion smybolorium definitionum et declarationum de rebus fidei et morum, herausgegeben von Peter Hünermann, 43. Auflage, Freiburg 2011,).

«Σχίσμα ὀνομάζεται ἡ ἄρνηση ὑποταγῆς στὸν Πάπα ἢ στὴν κοινότητα τῶν ὑποταγμένων σὲ αὐτὸν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας (sc.) τῆς Ρώμης (Κανόνας 751, Codex Iuris Canonici, 3. Auflage (auctoritate Ioannis Pauli PP. II promulgatus), Kevelaer 1989).
«Ὁ Πάπας δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ὁδηγηθεῖ ἀπὸ κανέναν σὲ κανένα δικαστήριο (Κανόνας 1404, Codex Iuris Canonici... ).

«Ὅποιος λέει, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος δὲν ἀνακηρύχθηκε ἀπὸ τὸν Χριστὸ ὡς ὁ ἡγεμὼν ὅλων τῶν Ἀποστόλων καὶ ὡς ἡ ὁρατὴ κεφαλὴ ὁλόκληρης τῆς ἐκκλησίας καὶ ὅτι ἔχει μόνο ἕνα πρωτεῖο τιμῆς καὶ ὄχι τὸ ἀληθινὸ καὶ ὁλοκληρωτικὸ πρωτεῖο, τὸ ὁποῖο ἔλαβε κατευθεῖαν καὶ ἀδιαμφισβήτητα ἀπὸ τὸν Χριστὸ πρέπει νὰ ἀναθεματίζεται» (Josef Neuner, Heinrich Roos, Der Glaube der Kirche in den Urkunden der Lehrverkündigung, neubearbeitet von Karl Rahner und Karl-Heinz Weger, Regensburg 1971, 13. Auflage 1992) (σσ. νὰ γιατὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς διαρρηγνύουν τὰ ἱμάτιά τους γιὰ τὸ πρωτεῖο).

«Ὅποιος ἀρνεῖται, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος, μέσῳ τῆς ἐγκαταστάσεώς του, κατευθείαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἢ μέσῳ θείου δικαίου ὡς πρῶτος ἐπὶ ὁλόκληρης τῆς ἐκκλησίας, δὲν ἔχει τοὺς ἀνάλογους νόμιμους διαδόχους ἢ ὅτι ὁ Πάπας δὲν εἶναι ὁ νόμιμος διάδοχος τοῦ Πέτρου ὡς πρὸς τὸ πρωτεῖο, πρέπει νὰ ἀναθεματίζεται (Heinrich Denzinger…)»

«...Ὅταν ὁ Ρωμαῖος ποντίφικας ὁμιλεῖ ἐκ καθέδρας, δηλαδή ὅτανὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ποιμένα καὶ διδασκάλου ὅλων τῶν χριστιανῶν, δυνάμει τῆς ὑπέρτατης ἀποστολικῆς του ἐξουσίας, ὁρίζει ὅτι κάθε διδασκαλία ποὺ ἀφορᾶ στὴν πίστη καὶ τὴν χριστιανικὴ ἠθικὴ πρέπει νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ὡς ἀληθὴς ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία, βάσει τῆς Θείας Ἐπιφοιτήσεως ὑποσχεθείσης σ' ἐκεῖνον διὰ τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, τότε χαίρει τοῦ ἀλαθήτου ἐκείνου ποὺ ὁ Θεῖος Λυτρωτής θέλησε νὰ χαρίσει στὴν Ἐκκλησία του... Ἐὰν κάποιος ἀμφισβητήσει τὸ παραπάνω δόγμα, ἀνάθεμα» (Josef Neuner, Heinrich Roos…).

«Οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι ποὺ ἀμφισβητοῦν τὸ ἀπὸ τὸν Θεὸ παραχωρημένο σωτηριολογικὸ ἔργο τῆς «Ἁγίας Ρωμαϊκῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας» ἢ δὲν εἰσέρχονται σ’αυτήν, δὲν μποροῦν νὰ σωθοῦν» (Ὁμιλία τοῦ Πάπα Πίου IX. (ἁγιοποιήθηκε) "Singulari Quadam" (1854) καὶ Ἀπόφαση τῆς 2ης Βατικάνειας Συνόδου τὸ 1965).

«Ὁρίζουμε ὅτι ὅποιος δὲν ὑποταχτεῖ στὸν ρωμαῖο Ποντίφηκα δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ... Ὁ ρωμαῖος Ποντίφηκας ἔχει τὴν ἐξουσία πάνω σὲ ὅλον τὸν κόσμο» (Πάπας Βονιφάτιος VIII., Bulle "Unam Sanctam" (1302) καὶ «Pastor Aeternus» τῆς 1ης Βατικάνειας Συνόδου στὶς 18. 07. 1870)

(σσ. Τὰ δύο τελευταῖα δόγματα ἔχουν ἐπαναλειμένα ἐπικυρωθεῖ καὶ ἀπολαμβάνουν μέχρι σήμερα τὴν ἀρχική τους ἰσχὺ καὶ αὐθεντία).

Καὶ μιὰ μικρὴ ἀναφορὰ στοὺς Προτεστάντες. Ἐκεῖ τὰ πράγματα γίνονται ἀκόμα πιὸ ἀνυπόφορα/ παράλογα/ ἐξωφρενικά. Ἡ Σύνοδος τῆς «Προτεσταντικῆς Ἐκκλησίας» τῆς Γερμανίας ἀναφέρει στὴν «Ἀλφάβητο τῆς Πίστεως»: «Ὅποιος παραμένει σταθερὰ σὲ δόγματα, δὲν ἔχει ἀποδοχὴ στὴν κοινωνία καὶ στὴν δημοσιότητα καὶ θεωρεῖται πεισματάρης καὶ ἀνεπήδευτος μαθήσεως». 

Ἐδῶ μένει ὁ κάθε ὑγιῶς σκεπτόμενος ἄναυδος μὲ τὶς μεθοδεύσεις τῶν αἱρετικῶν.

Πῶς εἶναι δυνατόν, αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ἀδιαπραγμάτευτες καὶ μὴ ἀποκηρυγμένες δογματικὲς θέσεις στὴν πίστη τους – τὸ ὁποῖο φυσικὰ εἶναι δικαίωμά τους, ὡς ἐλεύθερων ἀνθρώπων – νὰ ἀπαιτοῦν ἀνεκτικότητα καὶ κατάργηση τῶν δογμάτων τῶν ἄλλων – ἡ ὁποία ἀπαίτηση δὲν εἶναι δικαίωμά τους– καὶ νὰ καταδικάζουν ὅποιον δὲν ὑπακούει;

Ἀλλὰ σὲ αὐτήν τους τὴν ἀπαίτηση δὲν φέρουν τὴν εὐθύνη τόσο πολὺ οἱ ἴδιοι, ὅσο αὐτοὶ ποὺ τοὺς τὸ ἐπιτρέπουν, δηλ. οἱ Οἰκουμενιστές. Ἀλλὰ αὐτοὶ τὸν χαβά τους. «Δὲν κοιτᾶμε τί μᾶς χωρίζει ἀλλὰ τί μᾶς ἑνώνει»: Ἡ ὑποταγὴ στὸν Πάπα.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Τὸ μεγάλο δίλημμα τῆς Πίστεως: Ἢ ἀκολουθοῦμε τὴν Μία Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου ἢ τὶς ἐντολὲς/ἀπαιτήσεις τοῦ κόσμου

Ἡ Ἁγία Γραφὴ σεβόμενη τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου μᾶς θέτει ἕνα μεγάλο δίλημμα: 

Ἢ ἀκολουθοῦμε τὴν Μία Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, δηλ. τὸν Χριστὸ καὶ τὶς ἐντολές Του, ἢ τὶς ἐντολὲς/ἀπαιτήσεις τοῦ κόσμου (τὴν ἐξουσία, τὸν πλοῦτο, τὴν δόξα, τὴν ἀπόλαυση, τὸν συμβιβασμό) καὶ τοῦ ἄρχοντά του Σατανᾶ. 

Καὶ τὰ δύο δὲν γίνεται: «εἰ οὖν ἐν τῷ ἀδίκῳ μαμωνᾷ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ἀληθινὸν τίς ὑμῖν πιστεύσει; καὶ εἰ ἐν τῷ ἀλλοτρίῳ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ὑμέτερον τίς ὑμῖν δώσει; 
Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (Λουκ. 16, 11-13).

Ἡ ἀπόφαση σὲ αὐτὸ τὸ δίλημμα ἐκφράζεται στὴν πράξη μὲ τὸ ἂν θὰ φυλάξουμε τὶς παρακαταθῆκες τοῦ Κυρίου, τοὐτέστιν ἂν θὰ μείνουμε πιστοὶ στὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, ἢ ἂν θὰ ὑπακούσουμε στὶς ἐντολὲς τῶν ἀνθρώπων, τοὐτέστιν ἂν θὰ γίνουμε πλανεμένοι, ἀνήθικοι, ἀσεβεῖς, αἱρετικοὶ ἢ καὶ ἄθεοι. 

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸ ὑπενθυμίζει ξεκάθαρα, συμβουλεύοντας τὸν Τιμόθεο: «Ὦ Τιμόθεε, τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην τῶν ἀληθειῶν τοῦ Εὐαγγελίου φύλαξε τὴν ἀκεραίαν καὶ ἀνόθευτον καὶ ἀπόφευγε τὰς ἀνιέρους ματαιολογίας καὶ ἀντιλογίας τῆς πλάνης, ἡ ὁποία φέρει τὸ πλαστὸν καὶ ψεύτικον ὄνομα τῆς γνώσεως. Αὐτὴν δὲ τὴν ψεύτικην γνῶσιν ἔχοντες μερικοὶ ὡς ἐπάγγελμά τους καὶ ἔργον τους ἐξέπεσαν ἀπὸ τὴν πίστιν καὶ ἐπλανήθησαν» (Α΄ Τιμ. 6, 20-21). 

Οἱ ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, ἡ ἱερὰ Παρακαταθήκη, δὲν εἶναι κάποιο ξηρὸ καὶ ἐπιφανειακὸ γράμμα, τὸ ὁποῖο διαφυλάσσεται καταγράφοντάς το σὲ ἕνα βιβλίο, τὴν Ἁγία Γραφή γιὰ τὸ θεαθῆναι καὶ ἑρμηνεύοντάς το κατὰ τὸ δοκοῦν. Ἀντιθέτως εἶναι ἡ μοναδικὴ σωτήριος Ἀλήθεια, ἡ ὁποία παρουσίάζεται διαρκῶς ζωντανὴ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες μέσα στὴν Μία Ἐκκλησία, «τὸν στῦλον καὶ τὸ ἑδραίωμα τῆς Ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3, 15) μέσῳ τῆς συνεχοῦς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 
Ἡ Παρακαταθήκη αὐτὴ παραδόθηκε στοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ μπορεῖ νὰ τὴν παραλάβει μόνο αυτὸς ποὺ βρίσκεται σὲ κοινωνία μὲ αὐτοὺς καὶ τὴν διδασκαλία τους. Ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος γράφει: «Ἀντιθέτως, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι βρίσκονται ἔξω ἀπὸ αὐτὴν τὴν κοινωνία (σσ. μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες), εἶναι ἄνθρωποι ἀσεβεῖς καὶ αἱρετικοὶ καὶ δὲν κατέχουν τὴν Ἀλήθεια» (Βασικὴ Δογματικὴ Θεολογία, σελ. 189).

Αὐτοί, τοὺς ὁποίους ἀναφέρει ὁ π. Ἀντώνιος, εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ διάλεξαν νὰ ἀκολουθοῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ κόσμου, τὶς ἐντολὲς τῶν ἀνθρώπων ἀντὶ γιὰ τὸν Χριστό. 
Ὁ Χριστὸς τοὺς καταδικάζει ξεκάθαρα: «Ἀνώφελα δὲ μὲ σέβονται, διότι ἀφήνουν τὴν δικήν μου ἀλήθειαν καὶ διδάσκουν ἐντολὰς καὶ διδασκαλίας ἀνθρώπων» 
(Ματθ. 15, 9). 
Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ὑπέκυψαν στοὺς τρεῖς πειρασμοὺς τοῦ Σατανᾶ καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ τοὺς ἐλέγχει προσπαθοῦν, οἱ παράφρονες, νὰ τὴν διαστρεβλώσουν ἀνάλογα μὲ τὰ δικά τους συμφέροντα. 

Εἶναι οἱ Οἰκουμενιστὲς οἱ ὁποῖοι ὑποταγμένοι στὰ πάθη τους καὶ στίς ἐπιθυμίες τους ἀκολούθησαν ἐντολὲς ἀνθρώπων-ψευδεπισκόπων,, τοῦ Βαρθολομαίου, τοῦ Ζηζιούλα, τοῦ Ἰγνατίου Βόλου, τοῦ Χρυσοστόμου Μεσσηνίας, τοῦ Στυλιανοῦ Αὐστραλίας, τοῦ Αὐγουστίνου Γερμανίας κλπ. καὶ κατήντησαν ἀπὸ ὀρθόδοξοι ἀντορθόδοξα χαλκεῖα κακοδοξίας, πλάνης, διαστρέβλωσης, διωγμῶν, ἐκδικήσεως καὶ πονηρίας. 
Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἀνακήρυξαν τοὺς Ἁγίους «θύματα τοῦ ἀρχέκακου ὄφεως», ἀπέρριψαν τὴν διδασκαλία τους ὡς παρωχημένη καὶ μὴ διαχρονική, ἔκοψαν τὴν κοινωνία μαζί τους καί, κατὰ τὸν π. Ἀντώνιο, ἔχασαν τὴν Ἀλήθεια. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ προκρούστεια καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν παρερμηνεύουν τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ αὐτονομήθηκαν ἀπὸ τὴν συνέχιση τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως καὶ τὴν διαφύλαξη τῶν Ἱερῶν Κανόνων. 
Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ντράπηκαν νὰ θεωροῦνται «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι» καὶ χρησιμοποιώντας τὴν αἴγλη τῶν πτυχίων τους καὶ τῆς κοσμικῆς τους ἀναγνώρισης ἐπέλεξαν «τὰς ἀνιέρους ματαιολογίας καὶ ἀντιλογίας τῆς πλάνης, ἡ ὁποία φέρει τὸ πλαστὸν καὶ ψεύτικον ὄνομα τῆς γνώσεως». 

Εἶναι αὐτοὶ γιὰ τοὺς ὁποίους γράφει ὁ Ἀπόστολος Ἰούδας στὴν ἐπιστολή του (Ἰουδ. 1, 4-19): «διότι μὲ τρόπον δόλιον καὶ ἀπατηλὸν εἰσεχώρησαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μερικοὶ ἄνθρωποι, διὰ τοὺς ὁποίους ἡ Γραφὴ πρὸ πολλοῦ χρόνου εἶχε προφυτεύσει καὶ ὁρίσει, ὅτι θὰ ἔπαιρναν ἐπάνω τους αὐτὴν τὴν φοβερὰ καταδίκην. Ἀσεβεῖς αὐτοί, νοθεύουν καὶ διαστρέφουν τὴν δωρεὰν καὶ τὴν ἀλήθειαν, ποὺ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός, ζητοῦντες μὲ σοφιστικὰ καὶ πονηρὰ ἐπιχειρήματα νὰ δικαιολογήσουν τὴν φαυλότητα καὶ ἀνηθικότητα αὐτῶν καὶ ἀρνούμενοι τὸν ἕνα καὶ μόνον Δεσπότην καὶ Κύριόν μας, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν... Ἐνθυμηθῆτε,... πῶς κατὰ τοὺς τελευταίους καιρούς, ποὺ θὰ προηγηθοῦν ἀπὸ τὴν παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ, θὰ ὑπάρξουν ἄνθρωποι εἴρωνες καὶ χλευασταῖ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ θελήματός του, ποὺ θὰ ζοῦν καὶ θὰ συμπεριφέρονται σύμφωνα μὲ τὰς φαύλας ἐπιθυμίας των, διὰ νὰ διαπράττουν ἔτσι ἀσεβείας. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ δημιουργοῦν διαιρέσεις εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἄνθρωποι ζωώδεις ποὺ κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ κατώτερα ἔνστικτα καὶ οἱ ὁποῖοι οὔτε Πνεῦμα Θεοῦ ἔχουν οὔτε καὶ τὸ δικόν των πνεῦμα ἔχουν καλλιεργημένον καὶ προικισμένον μὲ τὴν θείαν χάριν.»

Αὐτοὶ διάλεξαν στὸ μεγάλο δίλημμα τῆς Πίστεως ποιόν δρόμο θὰ ἀκολουθήσουν. Ἐναπόκειται πιὰ σ’ ἐμᾶς τοὺς πιστούς, ποιά ἐπιλογή θά κάνουμε. Θὰ ἀκολουθήσουμε τὴν Μία Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, δηλ. τὸν Χριστὸ ὑπακούοντας στὶς ἐντολές Του καὶ στοὺς ἀληθινοὺς Ποιμένες Του (προσπαθώντας ὅσο μποροῦμε παρὰ τὶς σίγουρες ἀδυναμίες μας καὶ ἐλπίζοντας στὸ ἔλεός Του) ἢ τὶς ἐντολὲς τοῦ «κόσμου» τῶν Οἰκουμενιστῶν;

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Οἱ Οἰκουμενιστὲς διώκουν, γιατὶ φοβοῦνται μήπως καταρρεύσει τὸ καθεστὼς φόβου, ποὺ ἔχουν ἔντεχνα ἱδρύσει

Ὅλοι οἱ τύραννοι, οἱ δικτάτορες καὶ ὅλα τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα στηρίζουν τὴν διατήρηση τῆς ἐξουσίας τους στὸν ἔλεγχο καὶ στὸν φόβο. Ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι φοβοῦνται μὴν χάσουν τὴν ἐξουσία, καλλιεργοῦν στοὺς ἀνθρώπους τὸν φόβο, ὅτι, ἂν ἀντιδράσουν, θὰ χάσουν τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀπολαμβάνουν. 

Ἀλλὰ καὶ στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν οἱ Ποιμένες δὲν εἶναι οἱ «καλοὶ Ποιμένες» (κατὰ τὸ παράδειγμα καὶ τὴν Ἐντολὴ τοῦ Κυρίου), ἀλλὰ μισθωτοί, δηλαδὴ ψευδοποιμένες, καταχραστὲς τῶν ρόλων τους καὶ αἱρετικοί, παρόμοια πράττουν καὶ φρονοῦν. Αἰσθάνονται ἐξουσία. Ἀλλὰ μιὰ ἐξουσία ποὺ τὴν δύναμή της τὴ στηρίζει στὸ φόβο καὶ στὴν συμμαχία καὶ διαλλαγὴ μὲ τὴν ἐγκόσμια καὶ διεφθαρμένη πολιτικὴ ἐξουσία, ἀφοῦ γνωρίζουν ὅτι μόνο μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο μποροῦν νὰ ἐπιβάλλουν τὶς κακοδοξίες τους, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἔχασαν τὴν Μία Ἀλήθεια. Γι’ αὐτὸ ἐκτελοῦσαν διωγμοὺς γιὰ νὰ πατάξουν τοὺς ὁμολογητὲς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸ παράδειγμά τους δίδασκαν τὸ ποίμνιο νὰ μὴ φοβᾶται. Οἱ Οἰκουμενιστὲς ὡς προσωποποίηση ὅλων τῶν παλαιῶν αἱρέσεων, ὡς ἀντιπρόσωποι τῆς ὕστατης καὶ ἐσχάτης αἱρέσεως δὲν θὰ μπορούσαν νὰ φανοῦν ὑποδεέστεροι τῶν τυράννων καὶ τῶν παλαιοτέρων αἱρετικῶν. 

Ἔτσι μετὰ ἀπὸ μία περίοδο ἀναμονῆς, στὴν ὁποία νόμιζαν, ὅτι οἱ ἐναντιούμενες, ὁμολογιακὲς φωνὲς θὰ σιγήσουν ἢ θὰ ὑποταχθοῦν στὰ κοσμικὰ θέλγητρα καὶ στὴν «αὐθεντία» τους, ἀφοῦ συνειδητοποίησαν ὅτι διασώζουν ἀκόμα κάποιοι τὴ μαγιά τῆς Πίστεως, ἀποφάσισαν, συνεργείᾳ τῶν πολιτικῶν, νομικῶν καὶ ἐπικοινωνιακῶν ταγῶν τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων, νὰ θέσουν σὲ πράξη τοὺς διωγμοὺς, χωρὶς οἱ τυφλοὶ καὶ πεπωρωμένοι τῇ καρδίᾳ νὰ καταλαβαίνουν, ὅτι βγάζοντας τὴν μάσκα τῆς ἀγαπολογίας καὶ ἀποκαλύπτοντας τὸ πραγματικὸ γεμάτο μῖσος καὶ ἐκδίκηση πρόσωπό τους, ἀποδεικνύουν ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ εἶναι, δηλ. ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ. Σκοπός τους τῶρα εἶναι νὰ πατάξουν μὲν αὐτοὺς πού, ἀκολουθώντας τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ διακόπτοντας τὴν μνημόνευση τους, τολμοῦν νὰ τοὺς ἀποκαλύπτουν ὡς αἱρετικοὺς χειρίστου εἴδους, νὰ καλλιεργήσουν δὲ παράλληλα τὸν φόβο σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ θὰ θελήσουν νὰ μιμηθοῦν τοὺς Ἁγίους καὶ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν μαρτυρικὸ δρόμο τῆς ὁμολογίας.

Ὁ φόβος αὐτὸς ποὺ ἔχουν ἔντεχνα καλλιεργήσει, δὲν εἶναι ὁ φόβος Θεοῦ, μία ἀπὸ τὶς ὕψιστες ἀρετές, ποὺ διαφυλάσσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν κρατάει στὸν Θεό, ἀλλὰ ὁ φόβος ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ ὕψιστα ἀνθρώπινα πάθη ποὺ καταργεῖ τὴν ἀπὸ τὸν Θεὸ εὐλογημένη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, σβήνει τὸ ὁμολογιακό του πνεῦμα, τὸν ὑποτάσσει στὸν ἰδιοτελὴ συμβιβασμὸ καὶ τὸν σπρώχνει μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Εἶναι ἕνας φόβος «παρὰ φύσιν» καὶ «παρὰ λόγον».

Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ διωγμοῦ ἢ τιμωρίας, μήπως χάσει ἕνα αἰσθητὸ ἀντικείμενο (Μοναστῆρι, Κελλί, Ναό, Μισθό κλπ.), ἢ μία αἰσθητὴ ἱκανοποίηση (κοινωνικὴ ἀναγνώριση, κῦρος, μετοχὴ στὴν ἐξουσία), ἡ κατοχή τῶν ὁποίων τοῦ παρέχει συγκεκριμένη αἰσθητὴ ἀπόλαυση. Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ ὁ φοβούμενος ἄνθρωπος χάνει τὴν πίστη του καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη του στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ προσκολλόμενος σὲ ὑλικὲς ψευδαισθήσεις ἀποδυναμώνεται πνευματικὰ καὶ αὐτοκαταδικάζεται ὡς ἕρμαιο τῆς ἀνασφάλειας του, γινόμενος ταυτόχρονα ἄβουλος ἀκόλουθος τῶν ἑκάστοτε ἐκμεταλλευτῶν καὶ δὴ τῶν Οἰκουμενιστῶν. 

Οἱ Οἰκουμενιστὲς δούλεψαν μεθοδικὰ δεκαετίες γιὰ νὰ ἐπιβάλλουν αὐτὸ τὸ καθεστὼς φόβου. Μιλοῦσαν συνέχεια γιὰ ὑπακοὴ στὸν Ἐπίσκοπο καὶ πρόσφατα στὸν Γέροντα (μετατρέποντας τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ πιστούς, σὲ ἕνα ἐκτρωματικὸ παρὰ φύσιν Μοναστήρι), γιὰ τὸν φόβο νὰ χάσουμε τὴν ψυχή μας ἂν δὲν κάνουμε αὐτὸ ποὺ μᾶς λένε αὐτοὶ καὶ ὄχι ὁ Χριστός, ἂν μείνουμε λόγω τῆς ἀντιδράσεως μας γιὰ τὰ κακῶς κείμενα στὸν χώρο τῆς Ἐκκλησίας ἐκτὸς Αὐτῆς, κρύβοντας παράλληλα τὸν λόγο τῶν Ἁγίων Πατέρων ἢ διαστρεβλώνοντάς τον. Ὑπόθαλπταν τὸν φόβο μόνο σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ προσωπικὰ πάθη κρύβοντας πονηρά, τὸν φόβο σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ τὸν χωρισμὸ μέσῳ τῆς ἀπώλειά της ἀπὸ τὸν Θεό. Παράλληλα ἐπέτρεπαν κάθε εἴδους σκάνδαλα καὶ πνευματικὲς πτώσεις, ὥστε μέσῳ τῆς ἀπειλῆς μίας ἐνδεχόμενης ἀποκάλυψής τους νὰ κρατοῦν δέσμιους τοὺς φοβισμένους ἐνόχους, οἱ ὁποῖοι ξέχασαν, ὅτι ὑπόλογοι εἶναι πρῶτα στὸν Θεὸ καὶ μετὰ στοὺς ἀνθρώπους. Μέσῳ αὐτῆς τῆς τακτικῆς κατάφεραν νὰ σβήσουν τὰ πνευματικὰ ἀντανακλαστικὰ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ ἐπιβάλλουν τὶς φοβερὲς κακοδοξίες τους.

Μοναδικὸ μέσο καταπολέμησης αὐτοῦ τοῦ φόβου, ποὺ πλέον στοὺς περισσότερους χριστιανοὺς ἐπικρατεῖ, εἶναι ἡ γνώση τῆς διδασκαλίας τῶν Γραφῶν καὶ τῶν Ἁγίων, ἡ δύναμη τῆς Πίστεως καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκε, ὅτι θὰ μᾶς δοκιμάσει ἀλλὰ δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει.

Ὁ Χριστὸς ὁ ἴδιος καὶ οἱ Ἅγιοί Του γνωρίζοντας αὐτὴν τὴν μέθοδο τῶν ἐχθρῶν τῆς Πίστεως, γνωρίζοντας ὅτι θὰ προσπαθήσουν νὰ φοβήσουν τοὺς πιστούς καὶ νὰ τοὺς κάνουν ἐξαρτημένους ἀπὸ ὑλικά -κενὰ πίστεως- πράγματα, θέλησε πολλὲς φορὲς νὰ στηρίξει τὸ ποίμνιο, ὥστε νὰ μὴ φοβηθεῖ νὰ καὶ νὰ μὴ χάσει σὲ δύσκολους καιροὺς τὴν ἐμπιστοσύνη του στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ. 

Μᾶς διαβεβαίωσε ὁ Χριστός μας: «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον· ὅτι εὐδόκησεν ὁ πατὴρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τὴν βασιλείαν» (Λουκ. ιβ΄ 32 - 40), «καὶ μὴ φοβεῖσθε ἀπὸ τῶν ἀποκτενόντων τὸ σῶμα· τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβεῖσθε δὲ μᾶλλον, τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ» (Ματθ. 10, 28).

Καὶ ἡ διδασκαλία Του αὐτὴ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν Π. Διαθήκη. Στὸ Δευτερονόμιο (31, 6) διαβάζουμε «μὴ φοβοῦ μηδὲ δειλιάσης μηδὲ πτοηθῆς ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, ὅτι Κύριος ὁ Θεός σου ὁ προπορευόμενος μεθ’ ὑμῶν ἐν ὑμῖν, οὔτε μὴ σὲ ἀνῇ, οὔτε μὴ σὲ ἐγκαταλίπῃ».

Ὁ Προφητάναξ Δαβὶδ λέει στὸν Ψαλμ. 26,1: «Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωής μου· ἀπό τίνος δειλιάσω»; Στὸν Ψαλμ. 22,4 «ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ». Καὶ σίγουρος τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ δηλώνει στὸν Ψαλμ. 22,1: «Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει». 

Ἰδίως αὐτὸς ὁ τελευταῖος στίχος φανερώνει τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀφοβίας τοῦ πιστοῦ Χριστιανοῦ. Ὁ ἄφοβος πιστός εἶναι βέβαιος, πὼς ὅ,τι καὶ νὰ συμβεῖ, ὁ Θεὸς δὲν θὰ τὸν ἀφήσει. Καὶ αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ πεποίθηση καὶ ἡ ἀνάλογη ἀφοβία καὶ ἀνδρεία τρομάζει τοὺς αἱρετικούς. Πῶς θὰ πετύχει ὁ διωγμὸς ἂν τὸ ποίμνιο δὲν φοβηθεῖ; Πῶς θὰ ἐγκατασταθεῖ ἡ αἴρεση ἂν τὸ ποίμνιο δὲν συμβιβαστεῖ; 

Τοὺς τρομάζει ὁ πιστὸς ποὺ ἄφοβα ἀγωνίζεται ἐμπιστευόμενος τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ θέλει νὰ μιμηθεῖ τοὺς γονεῖς τοῦ Μωϋσῆ, ποὺ ἄφησαν τὸ παιδί τους μέσα σὲ ἕνα καλάθι στὸν Νεῖλο γνωρίζοντας, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ φροντίσει γι’ αὐτόν. Καὶ πράγματι ὁ Θεὸς τὸν ἔκανε υἱὸ τοῦ Φαραώ.

Τοὺς τρομάζει ὁ πιστὸς ποὺ ἄφοβα ἀγωνίζεται ἐμπιστευόμενος τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ θέλει νὰ μιμηθεῖ τὸν Ἰωσήφ, τὸν ὁποῖο οἱ ἀδελφοί του πούλησαν σκλάβο, ἀλλὰ ὁ Θεὸς τὸν ἀνέδειξε στὸν δεύτερο στὴν ἐξουσία ἄνδρα στὴν Αἴγυπτο.

Τοὺς τρομάζει ὁ πιστὸς ποὺ ἄφοβα ἀγωνίζεται ἐμπιστευόμενος τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ θέλει νὰ μιμηθεῖ τὸν Ἠλία, τὸν ὁποῖο ἔτρεφε ἕνα κοράκι καὶ μάλιστα μὲ κρέας (πράγμα ἀπίστευτο γιὰ ἕνα σαρκοβόρο ὄρνεο).

Τοὺς τρομάζει ὁ πιστὸς ποὺ ἄφοβα ἀγωνίζεται ἐμπιστευόμενος τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ θέλει νὰ μιμηθεῖ τὸν Ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, ποὺ δὲν νοιάστηκαν οὔτε γιὰ μοναστήρια, οὔτε γιὰ ἀξιώματα, οὔτε γιὰ ναούς, παρὰ μόνο πῶς νὰ κρατήσουν τὴν πίστη τους ἀνόθευτη.

Τοὺς τρομάζουν ὅλα αὐτά, γι’ αὐτό, ἐνῶ μιλοῦν γιὰ ἐλευθερία, ἀπειλοῦν· ἐνῶ μιλοῦν γιὰ δικαιώματα, διώκουν· ἐνῶ μιλοῦν γιὰ σεβασμό, φυλακίζουν· ἐνῶ μιλοῦν γιὰ τὴν ἐπιστημονική τους αὐθεντία, φοβοῦνται τὸν διάλογο, φοβοῦνται «ἀγράμματους» ἱερεῖς, ἁπλοὺς μοναχούς καὶ μοναχές, βιοπαλαιστὲς πιστούς.

Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει. Ἂς μὴν ὑποκύψουμε Χριστιανοί, στὸ καθεστὼς τοῦ φόβου τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν ἀρωγῶν τους. Ποιμὴν μας ἀληθινὸς εἶναι ὁ Κύριος καὶ οἱ ἀληθινοὶ δοῦλοι του. Αὐτὸς θὰ μᾶς δοκιμάσει, ἀλλὰ δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ἀναζητοῦνται Μακκαβαῖοι

«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, 
ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» 
(Α΄ Κορ. 16,13)

Ὁλόκληρος ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς κόσμος θαύμαζε τὴν ἀνδρεία ὡς μοναδικὴ ἀρετή, ποὺ δὲν ἔχει μέτρο καὶ βαθμίδες, δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει λίγη ἢ πολὺ ἀνδρεία. Ὁ θαυμασμὸς αὐτὸς προερχόταν ἀπὸ τὴν αὐτόβουλη δράση της καὶ τὴν πηγὴ τῆς ἀνδρείας, τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ ἐπακόλουθο της τὴν αὐταπάρνηση γιὰ τὸ κοινὸ καλό, γιὰ τὴν πόλη. 
Κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη ἡ ἀνδρεία βρίσκεται μεταξὺ τῆς θρασύτητας καὶ τῆς δειλίας καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀνδρεία ὡς ψυχικὴ ἀρετὴ εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ὀφείλει ὁ ἀνδρεῖος νὰ πράττει ἐνσυνείδητα, ἑκούσια, καὶ ἀμετάβλητα, ἀσυμβίβαστα (Ἠθικὰ Νικομάχεια A 1105 a 32 – b 1, B 111). Ὁ δάσκαλός του ὁ Πλάτων γράφει στὴν «Πολιτεία» του (429a8-430c6) μεταξὺ ἀλλων: «Ἡ ἀνδρεία λοιπὸν εἶναι ἡ διαφύλαξη τῶν πεποιθήσεων ποὺ ἔχουν διαμορφωθεῖ μέσω τῆς παιδείας σχετικὰ μὲ τὸ τί εἶναι σεβαστὸ καὶ πρέπον (ἰδεῶδες). Καὶ λέγοντας διαφύλαξη αὐτῶν τῶν πεποιθήσεων, ἐννοῶ τὸ νὰ τὶς προστατεύει κανεὶς καὶ νὰ τὶς κρατᾶ ἀκέραιες καὶ στὶς λύπες καὶ στὶς χαρὲς καὶ στοὺς κινδύνους καὶ νὰ μὴν τὶς βγάζει ἀπὸ τὴν ψυχή του».

Ἐὰν αὐτὴ ἡ διαφύλαξη τῶν πεποιθήσεων γιὰ τοὺς ἀρχαίους ἴσχυε ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πολιτείας καὶ τῶν κοινῶν ἀγαθῶν, ἂς ἀναλογιστοῦμε πόσο ἰσχύει αὐτὸ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πίστεως καὶ τῆς προσωπικῆς σωτηρίας. Χριστιανὸς καὶ δειλὸς δὲν νοεῖται. Διότι ὁ δειλὸς δὲν ὁμολογεῖ οὔτε ὑπερασπίζεται τὴν πίστη του. 
Οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ συνέχεια πρότρεπαν τοὺς πιστοὺς νὰ εἶναι ἀνδρεῖοι καὶ ἰσχυροί: «Κανεὶς καὶ τίποτα νὰ μὴ σὲ φοβίζει. Κι ἂν ἀκόμη εἶναι ἀναρίθμητοι οἱ ἐχθροί, δαίμονες καὶ ἀσεβεῖς ἄνθρωποι, ὁ δικός μας ὑπερασπιστὴς εἶναι ἰσχυρότερος», κήρυττε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. «Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» γράφει ὁ Παῦλος (Ἐφεσ. 6, 10-12).

Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι γεμάτη ἀπὸ πρότυπα ἀνδρείας, ἀπὸ πρότυπα πρὸς μίμηση. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ γνωστὰ εἶναι οἱ Μακκαβαῖοι. Οἱ Μακκαβαῖοι, ἀντιπροσωπεύουν γιὰ τὸν Χριστιανὸ –διότι γιὰ τὸν σημερινὸ δειλὸ ἀνθρωπο ἀντιπροσωπεύουν τὸν φανατισμό– παράδειγμα ὁμολογίας καὶ πίστης ἀνθρώπων ποὺ μὲ ἀνδρεία, πορεύθηκαν σύμφωνα μὲ τὴ διαθήκη καὶ τὶς παρακαταθῆκες τῶν Πατέρων. «Ἀλλ᾿ ἐγὼ καὶ οἱ υἱοί μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου πορευσόμεθα ἐν διαθήκῃ πατέρων ἡμῶν» (Α΄ Μακ. 2,20). 

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τοὺς θεωρεῖ τόσο σημαντικοὺς ὡς πρότυπα γιὰ τοὺς Χριστιανούς, ὥστε στὸν 15ο λόγο του «εἰς τοὺς Μακκαβαίους» λέει: «καὶ οἱ πρὸ τῶν Χριστοῦ παθῶν μαρτυρήσαντες, τί ποτε δράσειν ἔμελλον μετὰ Χριστὸν διωκόμενοι, καὶ τὸν ἐκείνου ὑπὲρ ἡμῶν μιμούμενοι θάνατον;... Οὔκουν, ὅτι πρὸ τοῦ σταυροῦ, τοιοῦτοι περιοπτέοι· ἀλλ᾿ ὅτι κατὰ τὸν σταυρόν, ἐπαινετέοι, καὶ τῆς ἐκ τῶν λόγων τιμῆς ἄξιοι· οὐχ ἵνα προσθήκην ἢ δόξαν λάβοιεν· (τίνα γὰρ ὧν ἡ πρᾶξις ἔχει τὸ ἔνδοξον;) ἀλλ᾿ ἵνα δοξασθῶσιν οἱ εὐφημοῦντες, καὶ ζηλώσωσι τὴν ἀρετὴν οἱ ἀκούοντες, ὥσπερ κέντρῳ τῇ μνήμῃ πρὸς τὰ ἴσα διανιστάμενοι» (Migne, P.G., 35, 912-933).

Οἱ Μακκαβαῖοι δὲν ἀντιπροσωπεύουν ἕνα εἶδος περιστασιακῶν «ἀγανακτισμένων» ποὺ λειτουργοῦν ἢ κάνουν πίσω ἀνάλογα μὲ τὶς συνθῆκες καὶ τὶς ἐπιρροὲς ποὺ δέχονται. Κραταιοὶ στὴν πίστη τους οἱ Μακκαβαῖοι θυμοῦνται τοὺς ἀγῶνες τῶν Πατέρων τους καὶ πράττουν ἀναλόγως ὄχι εἰς δική τους δόξα, ἀλλὰ εἰς δόξα Θεοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Του, ἡ ὁποία τοὺς χαρίζει τὴν αἰωνιότητα: «Μνήσθητε τῶν πατέρων ἡμῶν τὰ ἔργα, ἃ ἐποίησαν ἐν ταῖς γενεαῖς αὐτῶν, καὶ δέξασθε δόξαν μεγάλην καὶ ὄνομα αἰώνιον» (Α΄ Μακ. 2,51).

Οἱ Μακκαβαῖοι δὲν φοβοῦνται τὸν ἑκάστοτε Ἀντίοχο, τὸν ἑκάστοτε ἰσχυρό, γνωρίζοντας, ὅτι ἡ ματαιότητα αὐτῆς τῆς δόξας δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν αἰωνιότητα καὶ μακαριότητα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ: «Καὶ ἀπὸ λόγων ἀνδρὸς ἁμαρτωλοῦ μὴ φοβηθῆτε, ὅτι ἡ δόξα αὐτοῦ εἰς κοπρίαν καὶ εἰς σκώληκα»· (Α΄ Μακ. 2,62). Γι’ αὐτὸ δὲν φοβήθηκαν τὸ γεγονὸς ὅτι ἦταν λίγοι ἀπέναντι στοὺς πολλούς, ἀνίσχυροι ἀπέναντι στοὺς ἰσχυροὺς, διότι ἡ πραγματικὴ δύναμη γι’ αὐτοὺς πηγάζει ἀπὸ τὸν οὐρανό: «ὅτι οὐκ ἐν πλήθει δυνάμεως νίκη πολέμου ἐστίν, ἀλλ᾿ ἢ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡ ἰσχύς».(Α Μακ. 3,19)

Τόσο σημαντικὴ λοιπὸν εἶναι ἡ ἀνδρεία γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν σωτηρία μας, ὥστε ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, ὁ Παῦλος δίδασκε τὸ ποίμνιο του «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Κορ. Α’ 16,13).

«Γρηγορεῖτε». Ὁ Χριστιανός, ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο μέχρι τὸν λαϊκό, ὀφείλει νὰ βρίσκεται σὲ πνευματικὴ ἐγρήγορση, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίζει τὶς ποικίλες ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐπιθέσεις τῶν ὀργανῶν του δηλ. τῶν ἑκάστοτε καὶ ἁπανταχοῦ αἱρετικῶν. Πρῶτος ὁ Χριστός μας μᾶς συμβούλεψε «γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθετε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. 26, 41).

«Στήκετε». Ἡ σταθερότητα τῆς ἀληθινῆς πίστεως, τὴν ὁποία κηρύττει ὁ Παῦλος, δὲν σημαίνει μόνο παραμονὴ καὶ προάσπιση τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἀπόλυτη συνέπεια καὶ ἄρνηση κάθε παραχάραξης ἢ διαστρέβλωσης τῆς Ἀλήθειας αὐτῆς. 
Ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ ἀνὰ τοὺς αἰώνας δὲν πέτυχαν τοὺς ἀνίερους σκοπούς τους, διότι οἱ πιστοὶ τοῦ Θεοῦ, ἀκόμα καὶ ἂν ἦταν ἐλάχιστοι ἔκαναν πράξη αὐτὴ τὴν ἐντολὴ τοῦ Παύλου. Αὐτοὶ ποὺ ἀκολούθησαν τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν στάθηκαν συνεπεῖς καὶ ἀνδρεῖοι ἀπέναντι στὴν κακοδοξία ἀλλὰ προτίμησαν νὰ συμβιβαστοῦν, νομίζοντας οἱ ἄμοιροι, ὅτι ἔτσι θὰ σωθοῦν.

«Ἀνδρίζεσθε καὶ κραταιοῦσθε». Μόνο μὲ τὴν ἀνδρεία καὶ τὴ γενναιότητα, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν σύμπραξη τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου, πλησιάζει καὶ παραμένει ὁ ἄνθρωπος στὸν Χριστό παρὰ τὶς ἀδυναμίες του καὶ παρὰ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμούντί με Χριστῷ» (Φιλ. 4,13). 
Ἐνῶ ὁ φόβος διώχνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Χριστό, διότι καταργεῖ αὐτὴν τὴν σύμπραξη καὶ διώχνει τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ἀφήνοντας τον νὰ βουλιάζει στὸν βοῦρκο τῶν προσωπικῶν του ἀδυναμιῶν.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, στὴν «Ἀποκάλυψη» του, εἶδε φρικτὸ θέαμα: Εἶδε τοὺς δειλοὺς νὰ καίγονται στὰ κύματα μίας φλεγομένης λίμνης μαζὶ μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τοὺς κάθε εἴδους ἁμαρτωλούς (Ἀπ. 21, 8).

Τὸ ἐρώτημα ποὺ γεννιέται φυσικὰ εἶναι: Ἐμεῖς, οἱ σημερινοὶ χριστιανοί, οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς τῆς σχετικότητας, τοῦ συμβιβασμοῦ καὶ τῆς διαλλακτικότητας, ποὺ ζοῦμε τὴν μεγαλύτερη αἵρεση τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας, κατέχουμε αὐτὴν τὴν εὐλογημένη ἀπὸ τοὺς Πατέρες καὶ ἀπαραίτητη γιὰ τὴν σωτηρία μας ἀνδρεία; Εἴμαστε ἱκανοὶ καὶ ἕτοιμοι νὰ πολεμήσουμε τὴν ὕστατη ἀποστασία ἀψηφώντας Ἐπισκόπους, πανίσχυρους πολιτικούς, κοινωνικὸ περιβάλλον καί, περιφρονώντας τὸ προσωπικὸ κόστος, νὰ ὑπερασπίσουμε τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τὴν πίστη τῶν Πατέρων μας; Τὴν ὕψιστη ἀρετὴ αὐτήν;
Ἐμεῖς ὡς ὑποτιθέμενοι ἀρχαιολάτρες Ἕλληνες εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς ἄλλοι τριακόσιοι Λακεδαιμόνιοι τῆς πίστεως νὰ πολεμήσουμε στὶς πνευματικὲς Θερμοπῦλες τὸν «Ξέρξη» Οἰκουμενισμὸ μὲ τὶς μυριάδες στρατειές του; 

Εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς ἡ μητέρα τῶν Μακκαβαίων νὰ ποῦμε στὰ παιδιά μας: «Μὴ φοβηθεῖς, λοιπόν, αὐτὸν τὸν δήμιον (σημ. τὸν ἑκάστοτε κυρίαρχο), ἀλλὰ νὰ φανεῖς ἀντάξιος τῶν ἀδελφῶν σου. Δέξαι ἡρωϊκῶς τὸν μαρτυρικὸν θάνατον, γιὰ νὰ σὲ ἐπαναποκτήσω πάλι μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς σου στὸν καιρὸν τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀναστάσεως δηλαδὴ τῶν νεκρῶν» (Μακ. Β’ 7, 28-30).

Καὶ εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς τὸ παιδὶ της νὰ ἀπαντήσουμε στὸν κάθε οἰκουμενιστὴ διώκτη, στὸν κάθε ὑπηρέτη τῆς παναίρεσης: «Τί περιμένετε; Δὲν ὑπακούω στὴν προσταγὴ τοῦ βασιλέως, ἀλλὰ ὑπακούω στὶς ἐντολὲς τοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ διὰ τοῦ Μωϋσέως στοὺς πατέρες μας. Ὁ βασιλεὺς ὅμως τοῦ κόσμου θὰ μᾶς ἀναστήση εἰς μίαν αἰωνία ζωή, ἐφ' ὅσον ἐμεῖς πεθάνουμε (ὑποφέρουμε, διωχθοῦμε) γιὰ νὰ μείνουμε πιστοὶ στοὺς νόμους Του».

Ἀναζητοῦνται Μακκαβαίοι. Αὐτοὺς φοβοῦνται οἱ Οἰκουμενιστές.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου